1 oktober 2020
Eén ding, Rutger: niet namens mij

Maar natúúrlijk gaat Amsterdam zijn excuses aanbieden voor zijn rol in de slavernij. Wat dacht je dan. Er is daar een uniek weg-met-ons-bewind aan de macht.

Klopt, Femke en Rutger hielden nooit slaven, Jerry Afrydinges en Aquarium zijn net als hun ouders en grootouders hun hele leven al geen eigendom van anderen (sterker nog: zij krijgen als inwoners van Nederland veel meer kansen dan hen), en hoewel er héél oude mensen in Zuidoost wonen liep hier niet eentje van hen reeds rond toen in 1863 de slavernij werd afgeschaft.

Toch moet en zal Amsterdam boete doen.

Leerden Rutger Groot Wassink en Pepijn Brandon elkaar soms kennen tijdens een clubavondje van de hoofdstedelijke Flagellantensociëteit?

Nee nee, niet afhaken nu, ik realiseer mij dat dit nadere uitleg behoeft.

Rutger is GroenLinks-voorman en wethouder van Amsterdam. Pepijn is aanhanger van de Internationale Socialisten en als onderzoeker verbonden aan het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis. Zij weten zich verenigd in hun onvoorwaardelijke liefde voor Marx en Lenin en deze week overhandigde Pepijn, zowel aan Rutger als aan Femke Halsema, het boek De slavernij in Oost en West, waarin wordt vastgesteld dat het gemeentebestuur van Amsterdam in de Gouden Eeuw een grotere rol in de slavenhandel speelde dan tot nu toe werd aangenomen.

En wat zei Rutger toen?

“De conclusie is verpletterend en wij gaan nu nadenken hoe we ons daartoe gaan verhouden.”

Dat wordt dus volop berouw betonen en sorry zeggen, met alle financiële gevolgen van dien. Dat wordt nog meer straatnamen veranderen. Dat wordt nog meer beelden weghalen en… pardon?... o, u weet niet wat flagellanten zijn? Maar mevrouwtje toch. Wat een saai leven leidt u.

Flagellanten zijn mensen die graag aan zelfkastijding doen. De eersten openbaarden zich al in de dertiende eeuw. Beseffend dat zij zondig waren geselden zij zichzelf bij voortduring als boetedoening. Er zijn ook sjiieten die zoiets praktiseren, jaarlijks tijdens het Asjoera-feest. Maar in 020, een broedplaats van soennieten, hebben ze niet zoveel met sjiieten.

Wij hebben het gedaan! O, wat zijn wij toch slecht. Wij zijn schuldig! O, wat zijn wij toch verschrikkelijk. Gelukkig zijn wij al gestraft met de witte kleur van onze huid, maar dat was lang niet meedogenloos genoeg! O, wat zijn wij toch schoften.

Ik wil boete doen!

Hier die zweep!

Wat zegt u, mevrouw? Dat wij in feite, als blanken, tot het eerste ras behoren dat deze misdaad tegen de menselijkheid verbood? En dat een jaarlijkse, eerbiedige viering van het einde van slavernij, bij dat mooie monument in het Oosterpark, mede om die reden volstaat? Zwijg, jij partypooper. Er wordt hier lustig op los zelfgegeseld, ja?!

Duizendmaal excuses voor de misdaden die honderden jaren geleden zijn gepleegd!

Eén ding, Rutger: niet namens mij.

Ik was er niet bij, hè?

Ik heb niets, maar dan ook echt helemaal niets, met de slavernij te maken gehad.

En met mij alle, maar dan ook echt alle huidige inwoners van Amsterdam.


3 oktober 2020
Het hoofdstedelijke jokkebrokje

Gaat het hoofdstedelijke opperjokkebrokje voor haar laatste dikke middelvinger naar haar volk óók excuses aanbieden? Ik hoop op zoiets als: “Sorry, ik ben nog maar een groentje, ik dacht dat een tweehoeksbesluit volstond omdat je dan een tweederde meerderheid hebt.”

Of is het te kort geleden voor excuses? Deze leugens zijn pas vier maanden oud. En de slavenhandel is van eeuwen terug. Ik probeer - geen zorgen, voor even maar - op z’n GroenLinks te redeneren: een verse vlek poets je gemakkelijker weg dan een oude.

Let op, Fem gaat ook dit politiek overleven. Vergeet niet dat zij die uit het licht van zon en maan verscheen Pyongyang aan de Amstel leidt. Een zwaluw kondigde jubelend haar geboorte aan, waarna een dubbele regenboog boven 020 verscheen en in gansch de stad spontaan de bloemen gingen bloeien. Zij heeft een goddelijke status. Terwijl zij vanaf de allerhoogste trede van de deugladder op het gepeupel neerkijkt, erkennen haar aanbidders onder aanvoering van AT5 en het Parool haar heiligheid. Zelfs corona heeft respect voor haar. Dat virus pakt alleen rechtse hufters. Dankbaar accepteer ik daarom haar leiderschap. Al wil ik nog wel even terugkomen op haar nakende besluit om excuses aan te bieden voor de Amsterdamse rol in de slavenhandel.

Ik schreef er donderdag al over. Diversiteitswethouder Rutger Groot Wassink had het boek Slavernij in Oost en West in ontvangst genomen van Pepijn Brandon, een der auteurs, die stomtoevallig óók helemaal aan de linkerkant van de maatschappij te vinden is. In dat boek wordt aangetoond dat de Amsterdamse slavenhandel uitgebreider was dan gedacht. Rutger noemde die uitkomst ‘verpletterend’ en Femke Jong-il onderschreef deze conclusie.

Dat worden dus excuses.

Waarom, in vredesnaam, sorry zeggen voor iets wat je niet gedaan hebt en zich honderden jaren geleden onder totaal verschillende maatschappelijke omstandigheden voltrok, tegen mensen die er niets mee te maken hebben omdat ze toen nog niet leefden?

Ik zal de logica nooit herkennen.

Een jaarlijkse viering van het feit dat die mensonterende slavenhandel in 1863 door Nederland werd afgeschaft volstaat, schreef ik. Tot mijn verrassing ontving ik direct een e-mail met dezelfde vaststelling van Maja Brandon, een vrolijke vrouw die vroeger een door mij gefrequenteerde stomerij annex kledingherstellerij in de Amsterdamse Utrechtsestraat runde.

“Beste Rob, ten eerste ben ik de tante van Pepijn Brandon. Dit zeg ik met plaatsvervangende schaamte (die had je niet zien aankomen, hè). Tot voor kort dacht ik als Churchill: jeugd is links, volwassenen zijn rechts. Zo ging het bij mij. Maar er zijn dus hardnekkigen.”

“Ten tweede: een kind van een NSB’er is niet schuldig. Van een oorlogsmisdadiger: ook niet. Zo ligt het tevens bij de nazaten van slavenhouders en -handelaars. Men kan soms, misschien, leren van de geschiedenis. Maar het is en blijft geschiedenis. Wel hoop ik op een landelijke feestdag (1 juli?) om te vieren dat we tot het fantastische inzicht zijn gekomen dat slavernij verwerpelijk is.”

Maja for mayor!


6 oktober 2020
Waarom niet voor het zingen de kerk uit?

Over Staphorst gesproken: wellicht ware het beter geweest om voor het zingen de kerk uit te gaan. Een Ruttiaans coronacompromis. Wel ter kerke, geen blootstelling aan de psalmensuperspread.

Nee, ik ga niet uitleggen waar de term voor het zingen de kerk uit tevens voor staat. U bent niet van gisteren. Al inspireert het mij wél tot het vertellen van een anekdote uit de periode dat ik nog fris & fruitig door de wereld van de lokale verslaggeverij banjerde.

Een collega schreef voor het Noord-Hollands Dagblad een verhaal over een toneelgezelschap dat in een Hoornse kerk mocht repeteren totdat het moest wijken voor een zangkoor. ‘Toneelgezelschap voor het zingen de kerk uit’ zette hij erboven. Waarna hij de toorn van de hoofdredacteur over zich heen kreeg (het NHD was toen nog een keurige roomse krant). In de discussie bleef de collega tot het bittere einde net doen alsof hij niet wist wat zijn baas bedoelde.

Maar goed, om terug te keren bij wat in de eerste alinea werd voorgesteld: van compromissen van die aard zijn ze in Staphorst niet gediend. Dat was ook aan de reacties na de kerkdienst te zien, toen veel gelovigen zich fel afzetten tegen het journaille dat buiten, op de dag des Heeren, zijn blasfemische werk stond te doen. „Heb u vijanden lief”, zei Jezus. Nou, mooi niet.

Hoe reageerden ze, vraag ik mij mede om die reden af, op de deal - dertig man per dienst - die Ferd Grapperhaus subiet met de kerken sloot?

„Wat!? Moeten wij luisteren naar een pááp!?”

Zoiets, vermoedelijk.

Eén jongeman slechts bleek bereid om voor de camera, met de bijbel onder zijn arm, alle vooroordelen te bevestigen (iets waar Oegandese asielzoekers trouwens óók in bedreven zijn: ik las dat honderden van hen er in hun jacht op een verblijfsvergunning niet voor terugdeinsden om in 020 een cursus ‘Hoe maak ik de IND wijs dat ik homo ben’ te volgen; probeer daar, als columnist, maar eens over te schrijven zonder de woke-geboden te negeren).

Is het massale geschamper over de gang van zaken in Staphorst terecht?

Het is de kerkelijke leiding aldaar inderdaad kwalijk te nemen dat zij de overheidsadviezen zo ruim interpreteerden. Je kunt het ook misbruik van de vrijheid van godsdienst noemen, of zelfs een dikke religieuze middelvinger naar de autoriteiten. Maar laten we wel wezen: de mogelijkheid om dit te doen werd gewoon voor hen geschapen, niet door de Heere ditmaal, maar door diezelfde autoriteiten, wier coronabeleid voor veel kwalificaties in aanmerking komt, maar bepaald niet voor: uitmuntend, plus synoniemen.

Het is een zooitje. Wat daar wel mag, mag hier niet, en omgekeerd. De adviezen hangen als los zand aan elkaar en mede daardoor - Ferd en Femke mochten ook nog eens zonder gevolgen hun voorbeeldfuncties versjteren - heeft een veel te groot deel van de bevolking er lak aan. Alsof het polderlandse egoïsme al niet stuitend genoeg was.

Het gevolg? Zie de cijfers.

’Ieder die de naam van de Heer aanroept, zal worden gered’, zo staat in Romeinen 10:13.

Misschien moeten Mark, Hugo, Ferd en Femke daarom toch maar eens naar die kerk in Staphorst gaan.


8 oktober 2020
Liever de gifbeker dan Bram Bakker

Die reactie van psychiater Bram Bakker gelezen, dinsdag in de Telegraaf? Ik wel. Puur en alleen omdat er een algemeen belang mee is gediend, stel ik mijn vrouw daarom langs deze onsympathieke weg de volgende vraag.

“Lieve schat, als ik inderdaad zo krankzinnig word als jij steeds suggereert, iets wat ik zelf laatst warempel ook even dacht toen ik vermomd in een Pino-pak met Sharon Stone wilde pasjansen in de London Eye, wil je me dan alsjeblieft niet door Bram Bakker laten behandelen? Dan maar de gifbeker!”

Het zit zo.

Er is weer eens een vrouwenarts postuum als massavader ontmaskerd. Hij heette ditmaal Jan Wildschut en hij werd in de Telegraaf een kwakzalver genoemd, een omschrijving die de scribent duidelijk niet kon laten liggen.

Niet dat dit een vreemd trekje van onze wakkere reporter was. U vindt er misschien geen ruk aan, maar vermoedelijk vond het gebruik van de term ook elders gretig aftrek. Ik heb er zelf ook, het liefst voor de vuist weg, een handje van. Laten we echter eerlijk blijven: de vlag dekt de lading slechts gedeeltelijk.

Jan Wildschut was geen charlatan, maar een gerenommeerde specialist in kunstmatige inseminatie. Als je dan toch iemand een kwakzalver wilt noemen, kies dan voor Bram Bakker. Al gaat de woordspeling dan niet op.

Net als zijn eveneens reeds overleden collega Jan Karbaat blijkt Jan Wildschut, die vanaf de jaren tachtig tot eind 1993 in het Sophia Ziekenhuis in Zwolle, tegenwoordig Isala, het project KID (Kunstmatige Inseminatie Donorsperma) leidde, het benodigde zaad in veel gevallen zelf te hebben gedoneerd (tot nu toe zijn er zeventien nazaten van hem bekend, bij Karbaat bleken het er uiteindelijk zelfs minimaal 71).

Ik denk helaas nogal beeldend, maar zie het probleem toch niet zo: de donoren zouden onbekend blijven. Anderen zien het wél. Onder hen bevindt zich uiteraard Bram Bakker, psychiater qua beroep, publiciteitsgeil qua karakter.

Heeft-ie Jan Wildschut ooit op de sofa gehad? Welnee.

Toch durfde hij glashard de volgende diagnose te stellen.

“We kunnen wel constateren dat er sprake is van een stoornis.” Waarna hij ook nog eens over ‘gestoorde gewetensfuncties’, ‘gewetenloos handelen’ en ‘machtsmisbruik’ sprak.

“Misschien zit er een perverse, kinky gedachte achter”, zei Bram zelfs. En: “Misschien huisde er wel een sm-figuur in hem.”

Toe maar! Totdat hij zelf eindelijk verklaarde dat zijn woorden ‘uiterst speculatief’ waren. Maar toen had hij ze wel al, wetende dat ze zouden worden gepubliceerd, uitgesproken.

Zijn er dan toch géén ethische richtlijnen in de eed van Hippocrates opgenomen?

Dan citeer ik liever Isabelle Hendrikx, een van de 71 kinderen van Jan Karbaat: “Wie weet dacht hij wel: wat maakt het uit.”

Zo is het natuurlijk.

De vraag was groot, het aanbod klein, anonimiteit was nog gegarandeerd.

Daarom kozen Jan & Jan voor deze handmatige oplossing.

Meer niet.


10 oktober 2020
De hoofdschuldigen huizen op het Binnenhof

De stap van het Sint-Petersburg van de jaren negentig naar het Amsterdam van 2020 mag in jaren dan flink zijn, in crimineel opzicht is hij klein.

Ik kijk naar de driedelige VPRO-docu ’Putin: A Russian Spy Story’, waarin verteld wordt hoe een voormalige, voornamelijk door wrok over het uiteenvallen van de Sovjet-Unie gedreven KGB-agent president van Rusland kon worden. Een functie die Vladimir Poetin nu al twintig jaar bekleedt (de grondwet moest ervoor worden gewijzigd, maar hé, peulenschil).

Baasje hoor, die Vlad.

Vraag maar aan Aleksej Navalny (aan hem kún je het tenminste nog vragen).

In deel twee van de miniserie laat men een andere ex-medewerker van de geheime dienst aan het woord, zoals zo vaak een intelligente, helder formulerende Rus. Hij vertelt over de periode, in de jaren negentig, dat in Poetins geboorteplaats Sint-Petersburg de misdaad welig tierde. De maffia had het er voor het zeggen, vrijwel dagelijks vonden er moorden en overvallen plaats. Wat nog niet corrupt was aan politie en justitie, was er niet tegen opgewassen.

„Net Chicago”, zegt de man, verwijzend naar de Al Capone-jaren.

„Net Amsterdam”, denk ik zelf, verwijzend naar nu.

Gelukkig zijn er nog verschillen. Maar welke insider je ook spreekt, buiten én binnen het politiekorps, allemaal zijn ze het erover eens dat de criminaliteit het in Nederland, en in Amsterdam in het bijzonder, heeft gewonnen. „85% van de grote zaken blijft liggen”, zei een gedesillusioneerde diender mij laatst.

„De instellingen verloren hun vermogen om te functioneren”, zei de geïnterviewde Rus in de docu over de gang van zaken van destijds in Sint-Petersburg. Zo is het hier nu ook, zoals tevens uit het ’masterplan’ van OM-baas Gerrit van der Burg en de Eindhovense burgemeester John Jorritsma blijkt. Er wordt om 600 miljoen extra gevraagd, maar als de overheid de strijd echt alsnog wil winnen zijn er talloze miljarden nodig, plus een andere politieke mentaliteit.

De hoofdschuldigen? Ik wijs naar het Binnenhof, waar de wetten worden gemaakt. En waar een linkse, naïeve, zwaar door de hedendaagse criminologie beïnvloede (Femke Halsema is criminologe, ik noem maar iemand) en door de media hartstochtelijk ondersteunde manier van denken over ordehandhaving en vervolging nu al dik een halve eeuw, ook wanneer het bewind rechts was, de koers bepaalt (het ’beschaafde’ Nederlandse rechts is internationaal gesproken eveneens links).

Waar de politie in het beste geval als noodzakelijk kwaad wordt beschouwd en altijd dient te worden gewantrouwd. Waar ze op dit moment, de corona-crisis buiten beschouwing gelaten, voornamelijk weer met randzaken als inclusie, diversiteit en in werkelijkheid nauwelijks bestaand racisme bezig zijn. Waar ze dus net zo nadrukkelijk als voorheen wegkijken bij de werkelijke maatschappelijke problemen. En waar de overheid dientengevolge zelfs de grip op de ’gewone’ burger, die het zat is, kwijtraakt, zoals de corona-perikelen ook duidelijk maken.

Wat jij, Vlad?

Nee, dank je, ik drink nooit thee.


13 oktober 2020
De kleine man is weer eens gepiepeld

De jongeheer A. Lubach wordt bedankt. Ik had ze net zo’n beetje verdrongen, de beelden van mijn laatste bezoek aan de Wieringermeer, toen ik Bavink afleverde bij haar favoriete logeeradres, een tot hondenparadijs omgetoverde boerderij in Slootdorp.

En nu, dankzij Zondag Met Lubach, ontworstelden ze zich toch nog aan de kelders van mijn geheugen. Daar stonden ze ineens weer, helder op mijn netvlies, die onafzienbare rijen aan afschuwelijke, 177 meter hoge windturbines, 99 in totaal, in dat ooit zo aangenaam lege, uitgestrekte polderlandschap van de gemeente Hollands Kroon (een EU in het klein: 35 dorpen en gehuchten, 33 buurtschappen).

Het is het oerlelijke resultaat van een deal met energiereus Vattenfall, aan de burgers verkocht als noodzakelijk voor het klimaat en de werkgelegenheid, terwijl ter plekke slechts internationale techgiganten er mede dankzij allerlei nauwelijks te ontwarren fiscale constructies baat bij hebben, en er hooguit 150 mensen extra aan het werk kunnen. En dat in een land waar welstandscommissies de bouw van een particulier dakkapelletje al kunnen voorkomen. Een collectief van 32 boeren verrijkte zich ermee (€ 3,3 miljoen de man), maar voor talloze andere bewoners betekent de aanleg van het Windpark Wieringermeer een forse derving van levensvreugde. Ze krijgen een fooi van 100 euro per maand indien ze binnen een kilometer van zo’n gevaarte wonen. De kleine man is weer eens gepiepeld.

Landschapspijn.

Zo omschreef auteur Jantien de Boer het gevoel bij het aanschouwen van de teloorgang van het platteland in een boek met die titel.

Ik voelde het tijdens die horror-rit.

Het was weer een meesterlijk item van Arjen Lubach, die overigens vooral gebruik maakte van een grondige NRC-reportage. Zelden werd het falen der bestuurders - en klimaatpausen! - zo pijnlijk aan het licht gebracht. Alles werd op een rijtje gezet. Het feit dat niet de 280.000 huishoudens in de omgeving profijt van deze groene energie zullen hebben, zoals in het vooruitzicht was gesteld, maar uitsluitend de stroom slurpende datacenters van onder andere Microsoft en Google op het industrieterrein Agriport. De rol van VVD-wethouder Theo Meskers, ingepalmd tijdens een verblijf bij Microsoft in Seattle. De onbruikbaarheid van de beloofde restwarmte. De wetenschap dat er nog méér datacenters zullen komen, ook elders in Nederland. De gespeelde onnozelheid van Eric Wiebes (Vattenfall ontvangt de komende vijftien jaar 660 miljoen aan subsidie). Enzovoorts, etcetera. En dat allemaal omdat ze nog steeds niet voor de enige juiste oplossing van kernenergie willen kiezen.

Controle door de gemeenteraad? Nauwelijks mogelijk. En wat niet door Lubach werd vermeld: om die reden hebben de lokale VVD en het jonge raadslid Lars Ruiter, die wél openlijk zijn vraagtekens durfde te plaatsen, al met elkaar gebroken.

Besturen en megalomanie: het blijven twee met elkaar vloekende grootheden.

Het is dat Bavink het er zo leuk vindt, want anders reed ik nooit meer naar Slootdorp.


15 oktober 2020
Volg mij, lezers. Stem op Klaas Agricola!

Uiteraard heb ik Klaas genomineerd. Klaas Agricola, burgemeester van Dantumeradeel. Wie anders. Geen famke helaas, zoals ze meisjes in zijn Fryslân noemen. Hetero ook. En nog erger: witte man. Dan ben je zwaar in het nadeel. Maar zoals hij de Covid-19 problemen in zijn gemeente aanpakte: klasse.

Negenendertig besmettingen, de afgelopen twee weken, nul ziekenhuisopnamen, nul doden.

Voor de zonderling die niet weet waarover dit gaat: ik heb het over de verkiezing van ‘s werelds beste burgemeester van 20/21. Femke Halsema staat op de long list. Jazeker. En dat terwijl de website van de World Mayor Foundation, naast het uitspreken van de wens dat er vooral vrouwen worden gekandideerd, dit vermeldt: “Het World Mayor Project 20/21 stelt voor burgemeesters te eren wier leiderschap tijdens de Corona-pandemie hun gemeenschappen bescherming en zekerheid heeft geboden.”

Door wie is de burgermoeder van 020 in vredesnaam genomineerd?

Robert Oey misschien?

Ik ontdekte het al snel: iederéén kan burgemeesters nomineren. U, ik, wij allemaal, nou ja, officieel dan. En zo kon het gebeuren dat ook Fem werd voorgedragen. De vrouw die op 1 juni glimlachend tussen 5.000 dicht opeengepakte BLM-demonstranten op de Dam stond, die de coronabeperkingen aan hun laars lapten. Die vervolgens flink bleef doorjokken en in wier gemeente de laatste twee weken 6198 mensen besmet raakten, wat 79 ziekenhuisopnamen en negen doden opleverde.

De award die de winnende burgemeester krijgt uitgereikt - een zo groen mogelijk beleid strekt eveneens tot aanbeveling - is ontworpen door Manuel Ferrari, fellow art & design van de orld Mayor Foundation. En waar woont deze Fransman? Tadaaah… in Amsterdam. Maar dat is natuurlijk toeval, al zullen er vast wel aluhoedjes zijn die nu al weten wie Fem naar voren heeft geschoven.

Hoe dan ook: toen ik mij realiseerde dat alle burgemeesters van de wereld door iedereen konden worden genomineerd, dacht ik meteen aan Klaas Agricola, een van de weinige partijloze eerste burgers die wij hebben. Al moet ik toegeven dat Ineke van Gent, de burgermoeder van Schiermonnikoog, ook op mijn lijst stond. Wél een famke, ons Ien. En ook een GroenLinks-diva.

Haar score?

Nul besmettingen, nul ziekenhuisopnamen, nul doden.

Dát zijn pas cijfers!

Toch werd het Klaas.

“Klaas Agricola is een onafhankelijke burgemeester, zonder banden met een politieke partij”, vulde ik in. “Hij is een voorbeeld voor zijn burgers en houdt de Covid-19-pandemie in zijn gemeenschap uitstekend onder controle. Zijn team is met twee ambtenaren klein, maar opereert perfect. Klaas verdient internationale erkenning voor zijn beleid. Dantumadeel is een zeer groene gemeente in de Friese Wouden, vlakbij de bekende Friese meren.”

Volg mijn voorbeeld, lezers, want qua corona zijn wij nu wel lang genoeg het lachertje van Europa geweest.

Stem op Klaas!


17 oktober 2020
Godsammekrake, wat een slapjanussen

Blijf met je rotpoten van onze rot-NOS af. Vrij naar de leus van de Februaristaking, wil ik dat dan nog wel zeggen. Het zijn toch collega’s. Al vind ik het belangrijker dat het me zoveel gezeik scheelt.

Laat je dat na in een stukje als dit, dan wordt je tijdlijn bestormd door de Laroes-achtigen, die zich zo’n zorgen maken over de erosie van de journalistiek en je subiet in de extreemrechtse hoek plaatsen (hoewel aan dat laatste meestal geen zorgen maar pure haatgevoelens ten grondslag liggen). Dat wil je niet hebben op je vrije zaterdag.

Nog één keer omdat ik niet alleen een rustige vrije zaterdag wil, maar ook een rustige vrije zondag: blijf met je rotpoten van onze rot-NOS af. Dan is dat afgehandeld en kan ik eindelijk de volgende mededeling kwijt: godsammekrake, wat een slapjanussen bij de NOS.

Wat er gebeurd is?

Hou je vast: sommige NOS-verslaggevers worden tegenwoordig weleens met wappies geconfronteerd die hen uitschelden, middelvingers opsteken, fakenewsstickers op hun rug plakken of tegen de NOS-wagens plassen. Daarom luiden Marcel Gelauff en consorten nu overal zo luid mogelijk de alarmbel en zijn de NOS-stickers direct van hun auto’s verwijderd. Het verleidde Arie Slob uiteraard al - voor wat hoort wat - tot een dappere steunbetuiging.

"Het gaat niet alleen om wat er feitelijk gebeurt, maar ook om de angst dat je wat overkomt of wordt aangedaan", aldus hoofdredacteur Gelauff.

Waarom is die man eigenlijk geen oorlogscorrespondent geworden?

Kom, lezer, we laten die arme Marcel, in het kader van de behandeling van zijn PTSS, lekker achter op de sofa van de Mediapark-psychiater en nemen saampjes plaats in Oom Rob’s Teletijdmachine. Ditmaal gaan we terug naar de jaren zeventig, toen uw dienaar net in dienst was van De Telegraaf en in de kantine met rode oortjes luisterde naar de verhalen van de chauffeurs die ‘s ochtends vroeg met hun grote geelblauwe trucks de kranten in het hele land hadden gedistribueerd.

Vooral de jongens die op en neer naar het extreemlinkse bolwerk Nijmegen en omgeving waren gereden hadden veel te vertellen. Enorme agressie daar, zodra op straat het Telegraaf-logo op zo’n vrachtwagen werd herkend. Veel vandalisme, steeds krassen en deuken in de auto. En wat zei de Telegraaf-directie? Niet op reageren, het hoort erbij.

Moet je nu zien. NOS-medewerkers en -fans die ach en wee roepend de rode O van het NOS-logo uit solidariteit in hun Twitternaam verwerken. En nog erger: die de hashtag #jesuisnos in het leven riepen. Ik geloof niet dat je de twaalf dodelijke slachtoffers van de aanslag op Charlie Hebdo ernstiger kunt onteren.

Volgende stap: twee minuten stilte op het Mediapark, inclusief alvast een kranslegging voor de toekomstige dodelijke slachtoffers, want die gaan er natúúrlijk vallen, door Arie Slob en Shula Rijxman op het Journaalplein, live uitgezonden op alledrie de netten.

Hé, wat was dat nu?

Een aanslag op het Telegraaf-gebouw! Kijk maar naar de foto hierboven!

Haha, dat werd tijd.

Welke coryfee moest dáár ook alweer zo om lachen?


20 oktober 2020
We willen dit sprookje toch? Nou dan!

Een Griekse tragedie, las ik ergens. En: een koningsdrama. Welja, toe maar. Dan verkies ik toch ’Kras op de kroon’, zoals de Telegraaf het kopte. Maar zelfs dat nam ik niet twijfelvrij tot mij.

Vergis u niet, vooral sinds de grootvader van moederskant van Willem-Alexander die blöde Holländer bij wijze van afscheidscadeautje postuum een schelmenverhaal zonder weerga over zijn ontelbare strapatsen schonk, ben ik bereid om met ieder beschaafd mens over het nut van de monarchie te discussiëren.

Ook indien de koning geen politieke macht meer heeft, zoals hier en bij de zuiderburen, valt het archaïsche en ondemocratische van deze staatsvorm, van dit sprookje, niet te ontkennen. Toch heb ik moeite met de hevige verontwaardiging van de bolsjewieken van deze tijd, van Jesse Klaver en zijn lakeien, ook bij een huiveringwekkend groot aantal Nederlandse media trouwens. Onmiddellijk zagen zij hun kans schoon toen het huidige koningspaar de herfstvakantie met hun drie dochters in hun Griekse huis wilde doorbrengen - en binnen een dag weer moest afbreken omdat er onder de Haagse onderknuppels aangaande deze trip hommeles was ontstaan.

Oef, dat toontje van de Jessias, met die voormalige communisten in zijn gevolg.

„Ik wil uitleg van de minister president”, twitterde de Jakov Joerovski van 2020. Ter verduidelijking: Jakov Joerovski was de Lenin-getrouwe leider van de gewapende bende die in Jekatarinenburg tsaar Nicolaas II en diens familie uitmoordde. Het ontbrak er nog maar aan dat Klaver het liet volgen door: „Willem-Alexander, het Uitvoerend Comité van GroenLinks & Media heeft besloten u te executeren.”

Als ik Mark Rutte was geweest, had ik die inschattingsfout, zoals hij het zelf noemde, vermoedelijk ook gemaakt. Ik word nu nóg kriegel van de gedachte achter de massale verontwaardiging, van de jaloezie die eruit blijkt, van het geschamper. Het volk lijdt onder de coronamaatregelen, dat is waar, hoewel het heus nog wel erger kan. Maar waarom moeten de koning en zijn gezin een week lang mens-erger-je-nieten in de achterkamer, wanneer het volk daartoe dankzij de beperkingen eveneens is veroordeeld?

Maakt dat het soms eerlijker?

De vorst en zijn gezin dienden óók te lijden.

Hoe calvinistisch, oftewel hoe Nederlands, wil je het hebben.

Klopt, ik ben er evenmin helemaal vrij van - die vijf procent loonsverhoging had voor mij bijvoorbeeld niet gehoeven. Niks mis met een beetje soberheid, zuinigheid en spaarzaamheid. Willem-Alexander en Máxima hadden de boel ditmaal echter niet laten verslonzen. Zij werden juist geprezen voor de manier waarop zij zich tijdens deze coronacrisis opstelden en meewerkten. Maar ze hebben ook drie puberende dochters met wie ze in de herfstvakantie niet even een weekje Roompot kunnen boeken. En dus kozen ze voor een verblijf in hun code-geel villa op de Peloponnesos.

Luxe?

Jazeker, extreme luxe zelfs.

We willen dit sprookje toch? Nou dan!


22 oktober 2020
Zo nestelde de worm zich in de vrucht

Wat ik met grote vreze vrees: dat ze elkaar in de hogere geestelijke regionen van het islamisme geruststellend verzekeren dat ook deze storm zal overwaaien. Of zijn de westerse ogen nu definitief geopend? Ik hoop het, maar heb mijn twijfels.

Indrukwekkend hoofdredactioneel commentaar in Le Figaro naar aanleiding van de onthoofding van geschiedenisleraar Samuel Paty, nadat hij het gewaagd had een Charlie Hebdo-cartoon in de klas te laten zien: “Vrijheid, gelijkheid, broederschap. Wat zal die leus nog waard zijn als Frankrijk blijft buigen?” Gevolgd door: “Geïntimideerd, hulpeloos, vaak inschikkelijk, laat het land zich vertrappen, opvreten van binnenuit, verminken door een vijand die zijn dood wil: het islamisme.”

Ik citeer de woorden vooral omdat ze ook over Nederland zouden kunnen gaan. Ook hier buigt men tot nu toe voor wat een grote bedreiging voor onze vrijheid is - mede doordat de scheidslijn tussen de ‘extreme’ en ‘normale’ islam dunner is dan her en der vermoed. We willen maar niet beseffen dat faalmechanismen alleen met permanente dijkbewaking tijdig kunnen worden waargenomen. Zelfs dit misbruik van de godsdienstvrijheid, zich uitende in barbarij, vrouwenonderdrukking, haat en geweld tegen andersdenkenden, wordt daardoor door ons gedoogd.

En dat terwijl we, hoe beschamend, wél lekker comfortabel meehuilen met de wolven van bijvoorbeeld de Black Lives Matter-beweging, naar aanleiding van de dood van een volledig gedrogeerde, tijdens de arrestatie die aan de tragedie vooraf ging buitengewoon onhandelbare crimineel. Dat dat wereldwijd op die schaal geschiedde, is verbijsterend.

„Hoera, we deugen!”, denken we zelf. Maar intussen nemen we, onder aanvoering van angstaanjagend veel laffe Nederlandse volksvertegenwoordigers, de woekering van het islamisme-gezwel voor lief. Le Pen en Wilders waarschuwden er immers voor. En volksmenners speel je niet in de kaart. Dat is de ook al zo gemakzuchtige gedachte erachter. Op deze plek is vaker gesteld dat de orthodoxe moslims blij moeten zijn met Le Pen en Wilders. Omdat die ‘populisten’ erop wijzen, zwijgen de anderen erover, bang om voor islamofoob te worden versleten.

Fidan Ekiz zweeg níet, dinsdagavond. Keklik Yücel en Dilan Yesilgöz ook niet, de volgende dag. Wat dat voor hen betekent, laat zich raden. Het is schrikbarend hoeveel haat zij over zich heen krijgen en hoeveel medelanders, vaak met dezelfde bloedgroep als zij, de moord op Paty begrijpen en zelfs toejuichen. Zover hebben we het laten komen. We moeten met z’n allen vóór deze vrouwen gaan staan, in woord én daad. Maar of we dat gaan doen?

“De islamisten misbruiken onze overdaad aan bescheidenheid en onze taboes”, schrijft Le Figaro, pleitend voor morele herbewapening. En: “Zo nestelde de worm zich in de vrucht.”

Oproep aan Mark Rutte (parttime geschiedenisleraar, trouwens): volg in dit geval het voorbeeld van Emmanuel Macron en neem óók stelling (en dan niet zoals ijspegel Kaag woensdag).

Het wordt lang peuteren voordat die worm eruit is.

Toch zit er niks anders op.


24 oktober 2020
De inleidende beschietingen zijn begonnen

Laat ik toch maar eens, inzake Fidan, contact opnemen met William Hill. Bij die bookmaker kun je zelfs wedden dat een UFO met Elvis aan boord bij een crash in Loch Ness het gelijknamige monster zal doden (20.000.000 tegen 1). Het moet daarom eenvoudig zijn een weddenschap af te sluiten over het antwoord op de vraag of Fidan Ekiz nog een toekomst bij de publieke omroep heeft.

Geen twintig miljoen tegen 1, vrees ik.

Eerder 2 tegen 1.

U heeft gelijk: eigenlijk mag ik Fidan niet in één adem met een monster noemen. Zoals ik haar ook niet met het lelijke eendje uit dat sprookje van Andersen mag vergelijken. Dat was eerst het plan. Eerlijk gezegd vind ik het nog steeds geen slecht idee. Het eendje wordt door iedereen in zijn directe omgeving verafschuwd. Fidan overkomt nu hetzelfde en daarom speelde ik met die gedachte, ook omdat het eendje uitgroeit tot een prachtige zwaan.

Hoe dan ook was het genieten geblazen, de afgelopen dagen. Fidan Ekiz, een van de twee presentatoren van DWDD-opvolger De Vooravond, had de volgende tweet eruit gegooid: “Onbestaanbaar en onbegrijpelijk hoe Marcel Gelauff journalisten van de NOS al het hele Vooravond-seizoen verbiedt om bij ons aan te schuiven, vanwege hem onwelgevallige meningen.”

“Onzin!” riep NOS-verslaggever Lex Runderkamp.

“Nonsens!” riep diens collega Mustafa Marghadi.

Waarna hun baas, de vermaarde stickerverwijderaar Marcel Gelauff, het gewoon toegaf: “Moet je als NOS in een sterk opiniërend programma zitten? Op dit moment zeg ik ‘nee’.”

Ik voorzie een extra lange Zoom-vergadering van de Journaal-redactie.

Een sterk opiniërend programma. Marcel Gelauff zei het echt. En dat terwijl zijn medewerkers bij alle andere sterk opiniërende programma’s wel aan tafel zitten. Een sterk opiniërend programma, omdat Fidan Ekiz in de proloog soms stelling neemt op een wijze die niet conform de aldaar heersende mores is. Bijvoorbeeld toen zij het proces tegen Geert Wilders ‘politiek’ noemde en de Nederlandse media opvallend stil nadat Samuel Paty door een moslimbarbaar was onthoofd.

De inleidende beschietingen zijn begonnen, dat staat vast.

“Dat jij niet verder komt dan dit eendimensionale meninkje, waarvoor je om (min of meer) raadselachtige redenen een immens platform krijgt, kun je anderen niet in de schoenen schuiven”, zei Fréderike Geerdink, de van afgunst welhaast imploderende ‘journaliste’ wier biografie ‘Van PKK-liefje tot KOZP-buspassagier’ zou kunnen worden genoemd. Vervolgens durfde zij Fidan Ekiz zelfs een ’oppervlakkig migrantenvrouwtje’ met een opinie die ‘wit’ kan verdragen te noemen.

Hoe racistisch wil je het hebben?

Wel fijn voor Fréderike dat Fidan, vooral vanuit Turks/Nederlandse hoek, nu de ene na de andere bedreiging over zich heen krijgt.

Er zullen best wel weer NOS-journalisten bij De Vooravond aanschuiven.

Maar dan is Fidan er weg.

1,5 tegen 1, zeg ik nu.


27 oktober 2020
De verzetsdaad van de kleine man

En het ergste is: vluchten kan dan niet meer. Thuis zal je blijven. Thuis in Nederland, nota bene. In het godvergeten Nederland, vaste woon- en verblijfplek van de grote dikke ik. Te midden van al die over het paard getilde eigenheimers die de boel nog meer zullen gaan versjteren.

En niet alleen omdat het catastrofaal is voor de economie.

Nooit zal ik dat filmpje vergeten, tijdens de eerste lockdown door een grinnikende Spaanse mevrouw vanuit haar woning gemaakt. De hoofdrol was weggelegd voor een oude landgenoot van haar, terwijl hij in de straat voor haar huis een speelgoedhondje aan de lijn hield dat zich op batterijen voortbewoog. Je mocht toen al vrijwel niets in dat land. Maar je mocht nog wel de hond uitlaten. Deze bejaarde had geen hond. Daarom probeerde hij de regels op die manier naar zijn hand te zetten. Met versleten pantoffels aan zijn moeilijke voeten slofte hij over het trottoir achter dat vrolijk hobbelende stuk speelgoed aan. Zo kwam hij af en toe nog even buiten.

De verzetsdaad van de kleine man.

Voor mij was het een van de meest ontroerende regelovertredingen ooit.

Ondanks het gematigde optimisme van maandag vrees ik dat wij onze pleziertjes binnenkort ook zo ongeveer op deze wijze moeten trachten te verkrijgen. Is de afvlakking inderdaad slechts tijdelijk, wat ik eerlijk gezegd verwacht, dan zal de tweede lockdown binnen afzienbare tijd zo hevig zal zijn, dat wij alleen nog naar buiten mogen om boodschappen te doen. Voor mezelf heb ik daarom al plannen opgesteld, bijvoorbeeld voor wanneer er andijviestamppot op het menu staat. Dan haal ik eerst de andijvie. Dan haal ik vervolgens de aardappelen, kruimig liefst. Dan haal ik daarna de spekjes. En zo doe ik het ook, één voor één, met de benodigde melk, roomboter en crème fraîche.

Zes keer naar de Appie!

Heerlijk!

Het is behelpen, dat is waar. Maar je moet toch wat. Al is er ook een groot nadeel: je loopt veel meer risico om in contact te komen, met alle al dan niet medische gevolgen van dien, met de figuren die lockdown 2 grotendeels op hun geweten zullen hebben.

Met de egoïsten die glashard illegale feesten organiseren en bezoeken, zoals het afgelopen weekeinde in Hilversum en elders. Met de medelanders, in tal van grootstedelijke wijken, die hun traditie om schijt aan de overheid te hebben gewoon zullen voortzetten. Met de Willem Engel-achtigen die onvermoeibaar zullen blijven demonstreren tegen van alles en nog wat, inclusief de pedofilie die in hun vertroebelde ogen de Nederlandse machthebbers drijft, en die er zelfs niet voor terugdeinzen teststraten te vernielen. Met de ontelbare hufters die de politie - wegens een gebrek aan mankracht kan toch al niets meer worden gehandhaafd - Nieuwjaarsnacht hoe dan ook het bloed onder de nagels vandaan willen halen met het afsteken van krankzinnige hoeveelheden vuurwerk.

Met alle idioten dus, voor wie slechts één belang telt: dat van henzelf. En die mij de komende tijd serieus zullen doen vrezen voor maatschappij-ontwrichtende onlusten.

Was ik maar een oude Spanjool.


29 oktober 2020
Schelden en tieren op hooligan-niveau

Hebben ze de naam Paty al laten vallen? Samuel Paty, bedoel ik? De naam van de Parijse geschiedenisleraar die bijna twee weken terug door een islamitische extremist werd onthoofd, puur en alleen omdat hij zijn klas een Charlie Hebdo-cartoon van de profeet had laten zien?

Met die barbaarse moord begon het allemaal.

Vergeet het maar.

Schuimbekkend overschreeuwen Reçep Tayyip Erdogan en andere islamitische hotemetoten elkaar in het tonen van hun woede en verontwaardiging over de woorden - nogmaals: woorden, meer niet - waarmee Emmanuel Macron na die brute daad de islamisten waarschuwde, die middeleeuwse achterlijken tot wie de achttienjarige dader behoorde, dat redeloze tuig waarvan de meest militante vertegenwoordigers Frankrijk en ook andere landen in de vrije westerse wereld al zo vaak met laffe aanslagen troffen.

Scheldend en tierend en op hooligan-niveau (Wilders is een homo, gilde een Turkse krant, hoe tokkie wil je het hebben) veroordelen en bedreigen Erdogan c.s. ook de westerse politici die zich gelukkig tamelijk eensgezind solidair met Macron verklaarden, al moet je altijd afwachten wat er uiteindelijk van die steunbetuigingen overblijft. Zelfs Geert Wilders, die een spotprent van Erdogan had getweet en dientengevolge binnenkort een Turkse rechtszaak met het staatshoofd als eiser aan zijn broek krijgt(!), werd alom door hen gesteund.

Correctie: niet alom.

In het allerlaatste regeltje van het Telegraaf-artikel onder de kop ‘Handen af van Wilders’ stond woensdag: “Denk wilde niet reageren op de aangifte van de Turkse leider tegen Wilders.”

Eens te meer weten we tot hoe ver de fascistische lange arm van Ankara reikt: tot in het hart van onze democratie (dank, PvdA, dat jullie die verraders ooit tot het parlement hebben toegelaten). En hoe sterk bovendien de vijfde colonne is die door een groot deel van de Nederturken wordt gevormd, ofschoon dat allang met name op de sociale media duidelijk was geworden - tegen beter weten hoop ik dat het nu ook tot de hardnekkigste wegkijkers is doorgedrongen.

Dat totale gebrek aan zelfkritiek. Dat volledige ontbreken van een empathisch vermogen bij die mateloos onredelijke schreeuwlelijken. Het lot van Samuel Paty doet er in hun vertroebelde ogen domweg niet toe. Ze gaan letterlijk over lijken, en dat terwijl in China een paar miljoen moslims, Oeigoeren namelijk, ter heropvoeding in concentratiekampen zijn opgesloten. Daar hoor je ze (nog) niet over.

Alles op z’n tijd, gelovigen. Eerst Europa. Dáár gaat het nu om. Het oude werelddeel, vroeger voor een flink deel al ottomaans, waar in de loop der jaren reeds schrikbarend veel moslims zijn gehersenspoeld die zich nu evenmin over Samuel Paty en zijn nabestaanden druk maken. Het zijn er, vrees ik, aanzienlijk meer dan in correcte kringen wordt aangenomen.

Samuel Paty werd nota bene uit naam van hún opperwezen afgeslacht.

Elke leider die daarover zo nadrukkelijk zwijgt, is medeplichtig.

En verdient dus geen enkel begrip.


31 oktober 2020
Hela hola, stem op Klaas Agricola!

Tot tranen toe geroerd geef ik hierbij kennis van het volgende: Klaas Agricola heeft eindelijk een plekje op de longlist van de kandidaten voor de verkiezing van de World Mayor 20/21 gekregen.

Fier staart Klaas - hij verwelkomde de nominatie met een glimlach - ons op die lijst tussen de drie andere Nederlandse kanshebbers aan. Femke Halsema, Ahmed Aboutaleb en Ahmed Marcouch vormen wat mij betreft een kansloos trio. Er is maar één burgemeester geschikt: die van Dantumadiel (nee, níet Dantumadeel, Wikipedia zit fout, het is Dantumadiel, zoals menige Fries mij verzekerde).

Vakman, ons Klaas. Boerenzoon uit Roodhuis (ook Fr). Goeie no nonsense kop, vastberaden blik. Een doorpakker met oog voor vergroening en duurzaamheid. En het belangrijkste: partijloos. Niet door het kartel gekatapulteerd, zoals Femke en de twee Ahmeds. Klaas Agricola is self made en runt de boel in Dantumandiel met… tadaaah!... twee ambtenaren. Kom daar maar eens om in 010, 020 en 026. De corona-aanpak verloopt crescendo in zijn gemeente.

Weet u het nog? Twee weken terug stond Femke Halsema ineens, als enige Nederlandse burgemeester, op de longlist van de verkiezing van ‘s werelds beste burgemeester van 20/21. En dat terwijl op de website van de World Mayor Foundation dit wordt vermeld: “Het World Mayor Project 20/21 stelt voor burgemeesters te eren wier leiderschap tijdens de corona-pandemie hun gemeenschappen bescherming en zekerheid heeft geboden.”

Mijn mond viel wijd open, destijds. Want wie werd daar voorgedragen? De vrouw die op 1 juni bewust het risico nam om van een door duizenden bezochte BLM-demonstratie op de Dam een superspread event te maken. Sterker nog, die toen, door zich superieur glimlachend te midden van hen te begeven, haar gratie op de hysterische meute liet neerdalen. In haar dorp raakten bovendien vele duizenden mensen besmet. En toen dacht ik: als Fem op die longlist kan komen, dan kan Klaas dat ook. Ik kandideerde hem op de site van de World Mayor Foundation en motiveerde dat niet alleen daar, maar ook hier. Na mij stemden tientallen lezers toen eveneens op Klaas. Waarna die stichting er niet meer onderuit kon.

Oké, Ahmed Aboutaleb en Ahmed Marcouch profiteerden er ook van. Zij liftten dus mee op het succes van Klaas. Maar wat maakt het uit. Wij gaan voor Klaas Agricola. U, ik, wij allemaal. Wij zullen die Amerikanen, Italianen, Spanjolen en al die andere burgemeesters uit de hele wereld op de longlist eens een poepie laten ruiken. En ik heb ook al een paar ijzersterke slogans.

Hela hola, kies voor Klaas Agricola!

Doe niet dwaas, stem op Klaas!

Klaas is de baas!

Ik adviseer dit met klem, want alles beter dan Fem, hoor ik iemand achter in de zaal nu cynisch rijmelen. Maar daar gaat het mij niet om, mevrouw. Ik begrijp niet hoe u dáár bijkomt. Er is maar één persoon geschikt om World Mayor 20/21 te worden: Klaas Agricola, de dappere, wakkere, onvermoeibare burgemeester van Dantumadiel.