2 oktober 2021

Sterke mannen, zwakke mannen

Nee, geen cynische grapjes nu over een griepje, natuurlijke weerstand, Doutzen, Viola Holt, Bryan Roy, de Engelachtigen, de Baudetiers, 0,000008 % kans op overlijden (ik kan mij een paar nulletjes vergissen), noem maar op. Er is een Sterke Man doodgegaan. En dat is erg.

Hans Schonewille uit Hoogeveen, in 1995 finalist bij de Sterkste Man van Nederland, mocht slechts 62 jaar oud worden. Covid-19 nam zelfs hem te grazen. Vechtend tegen hetzelfde virus ligt zijn 27-jarige zoon Bram bovendien in coma.

Het is een tragedie.

Punt.

Het doet mij ook iets omdat Sterke Mannen mij over het algemeen wel kunnen bekoren. Ik herinner mij Gerard du Prie (Gerrit voor zijn vrienden). Hij was in 1979 de Sterkste Man van Nederland en we woonden in hetzelfde dorp. Toen hij anderhalf jaar terug op 82-jarige leeftijd stierf kende ik hem al een halve eeuw, ook uit hoofde van mijn functie trouwens. Hij scheurde in zijn topjaren met blote handen dikke telefoonboeken door en duwde een vrachtwagen voort zoals u en ik een leeg boodschappenwagentje. Jarenlang verdiende Gerrit zijn brood als uitsmijter bij het roemruchte nachtrestaurant Kwartje Koffie op de grens van Heiloo en Limmen, tegenwoordig een Fletcher-hotel. Velen rondden er destijds hun stapavond af met het verorberen van gebakken eieren met spek. Die dronkelappen daagden Gerrit soms uit. Hij onderging de pesterijen meestal beheerst, maar als de heren een uurtje later de zaak verlieten, stond hun auto wél ineens de andere kant op.

Kregen ze daar ruzie over.

En Gerrit maar grijnzen, in de deuropening.

Sterke Mannen ontroeren mij vooral wanneer zij niet meer zo sterk zijn. Regelmatig blijken zij hun spieren, op allerlei manieren, jarenlang zo overmatig te hebben belast, dat het verval sneller intreedt dan bij mensen die minder met hun krachten hebben gesmeten. Dan is er plotseling niet zoveel meer over van het imago dat zij zelf vaak zo angstvallig in stand probeerden te houden. Dan valt dat beeld in één keer weg en moeten ze zichzelf hun laatste jaren bijvoorbeeld in een scootmobiel verplaatsen, zoals Gerard du Prie. En dat raakt mij dan.

Het beeld van Hans Schonewille op de ic zou mij om die reden ook vast hebben geraakt. Zo’n grote, sterke kerel, altijd met zijn gezondheid bezig, hulpeloos aan de beademing: het hoort niet. Zo’n krachtpatser bij wie het verval nog veel eerder dan bij Gerrit intrad dankzij een onzichtbaar virus waarvan de aanpak, door de Nederlandse overheid, hem nota bene slecht beviel. Hij had veel kritiek op het beleid.

Wat mij tenslotte, in het besef dat ruim 98% van de 70-minners onder de coronapatienten in het ziekenhuis ongevaccineerd is, óók raakt, is dit antwoord van zijn andere zoon Bart op de vraag of zijn vader zich had laten vaccineren: “Dat vind ik helemaal niet relevant. Ook als je gevaccineerd bent kun je nog hartstikke ziek worden. Dus dat zegt eigenlijk helemaal niets over de situatie van mijn vader.”

Rust zacht, Hans Schonewille.

Sterkte, Bram.


5 oktober 2021

Dit noemt men ook wel buigen

Doe maar niet, die hoofddoekjes. Doe maar wel achter de kassa’s van de Appie, achter de apotheekbalies en in de bibliotheken, voeg ik daar onmiddellijk aan toe. Doe maar gerust overal waar de scheiding tussen staat en kerk geen issue is. Maar doe ze niet bij de pliesie. Daar is die scheiding wél een issue.

Opperdiender Martin Sitalsing, verantwoordelijk voor het diversiteitsbeleid, goot in een interview weer eens een scheutje spiritus op een vuurtje dat in zijn kringen al jaren bewust smeulende wordt gehouden. Het moet in zijn ogen mogelijk worden gemaakt om politieagentes tijdens het uitoefenen van hun functie een hoofddoekje te laten dragen. “We moeten meeveren”, zei hij. “Je zegt toch ook geen nee tegen een arts met een hoofddoek?”

Je zult ze de kost moeten geven die dat laatste wél doen, was het eerste wat ik dacht. Ik maak óók mijn rondes door de Nederlandse wijken, ziet u. Maar toegegeven: zelf heb ik geen principiële bezwaren tegen een arts met een hoofddoek. Als ik last heb van een jubelteen stel ik maar één eis: dat ik behandeld word door een arts die verstand heeft van het behandelen van jubeltenen. Van mij mag ze er dan zelfs uitgedost als Pino bijlopen. Wat kan mij het bommen. Als ik maar van de pijn aan die jubelteen verlost raak.

Bent u daar nog, commissaris Sitalsing? Fijn, want ik wilde nog een paar dingen kwijt. In de eerste plaats het volgende. Er bestaat wel degelijk een verschil tussen nee zeggen tegen een arts met een hoofddoek en nee zeggen tegen een politieagente met een hoofddoek: die agente hoeft zich er, al verbaliserend, niets van aan te trekken.

Ik voeg daar graag nog iets belangrijkers aan toe, wat mij betreft zelfs onder het kopje ‘Lang leve de Fransozen!’ Lang niet alles wat in Parijs wordt bekokstoofd kan mijn goedkeuring wegdragen, maar waar ik Macron c.s. wel duizend veren voor in hun achterste zou willen steken is dat de Franse staat al zo lang met bewonderenswaardige hardnekkigheid zoveel gewicht toekent aan het begrip laïcité, oftewel: secularisme.

Bij de Britten lopen al twintig jaar politieagentes met hoofddoekjes rond. Ik verwonder mij daar dan ook al twintig jaar over. Bij de Fransen, onder wie zich toch ook miljoenen moslims bevinden, is het onbespreekbaar, net als tot vijf jaar geleden in Turkije trouwens, toen de islamist Erdogan de seculiere ideeën van Atatürk nog niet openlijk durfde te verwerpen. Mensen die namens de staat optreden mogen in Frankrijk géén religieuze symbolen dragen, dus geen kruizen, geen keppeltjes, geen hoofddoekjes. Zo hoort het. De politie dient zich zo onpartijdig mogelijk te presenteren. Een uniform heet niet voor niets aan een uniform.

Martin Sitalsing moet Soumission (‘Onderwerping’) van Michel Houellebecq maar eens (her)lezen. Misschien dat hij dan toch beter beseft dat hij zich met zijn hernieuwde voorstel, zoals ook de UvA met dat plan om alcohol op de universiteit te verbieden, op een hellend vlak begeeft.

De commissaris kan mij nog meer vertellen, maar meeveren staat in dit geval voor buigen.


7 oktober 2021

De triomf der achterlijkheid

Maar natuurlijk. Een Decolonization Toolkit, volgens Folia ‘een virtuele gereedschapskist vol met tips en materiaal om jezelf of de universiteit te dekoloniseren’, ter beschikking gesteld door het Chief Diversity Officer Team van de UvA. Dat kon er ook nog wel bij.

Blij dat mr. Johan Poepjes dit niet meer hoeft mee te maken. Niet dat hij zo heette. De ware naam van de man die mij de eerste kneepjes van de columnistiek bijbracht weiger ik te onthullen omdat zijn weduwe, die nog leeft, een bestorming van haar woning door de schuimbekkende fronttroepen van de diversiteitsgestapo dient te worden bespaard. Mr. Poepjes zou de wokewaanzin van nu, waar dit uiteraard ook bijhoort, compleet hebben afgemaakt. Hij was een hardcore cisgender, blank en van mannelijke kunne, die niets moest hebben van aanstellerij c.q. uitsloverij van types die niet vooraan stonden toen de Almachtige de intelligentie uitdeelde. Mensen met een hoog arbeidsethos hadden bovendien een streepje bij hem voor. Daar kun je nu helemáál niet meer mee aankomen. Hij liet het leven tijdens de voltooiing van een urgent gevalletje oerdrift in de sponde van zijn geheime minnares. Dat voeg ik eraan toe om geheel in de lijn van de Poepjes-doctrine verzekerd te blijven van uw aandacht. Om dezelfde reden vertel ik u dat zijn maîtresse hem subiet na zijn spectaculaire verscheiden aankleedde, langs de trap naar beneden sleepte en hem in het portiek van haar woning legde, waarna zij anoniem 112 belde: “Help, er ligt een dooie kerel op straat!” Dit stukje moet namelijk blijven boeien. Dat was les 1a van mr. Johan Poepjes en daarom ben ik blij dat hij niet meer onder ons is, want een eerste alinea zoals hierboven kon hem bepaald niet bekoren.

“Geen moeilijke woorden in het begin, Hoogland! Dan haken de mensen meteen af!”

Mag ik dan nu de wens uitspreken dat de Chinezen Taiwan binnenvallen, met de Derde Wereldoorlog als resultaat, dat Poetin ons de komende winter geen kubieke meter gas meer gunt, dat zich een Megavariant van Covid-19 ontwikkelt die ons voor jaren een nieuwe lockdown injaagt, dat de hele sociale media-misjpoge in één keer aan een definitieve crash ten prooi valt en dat alle vulkanen op deze planeet tegelijkertijd tot een eeuwenlange uitbarsting komen?

Dit kan zo niet langer, vrienden. Deze decadente idiotie, dit totaal uit de klauw gelopen wokegedram moet nu echt stoppen. En ik ben bang dat het maar op één manier kan, namelijk via een hele serie aan catastrofes die ons eindelijk weer terugvoeren naar de basis, oftewel naar waar het om gaat.

Nog niet duidelijk?

Dan keer citeer ik nog één keer Folia: “Dekoloniseren wordt door de auteurs - de dames A. Martis en J. Jacobs, RH - verstaan als het zichtbaar maken en bevorderen van perspectieven en referentiekaders naast Westerse rationaliteit. Daarbij geldt die niet langer als het enige en superieure kader.”

De rede downgraden. Op een universiteit, nota bene. Ik hoor ineens mr. Johan Poepjes weer.

“Dit noemen wij ook wel de triomf der achterlijkheid."


9 oktober 2021

Voorspelling: hier komt heisa van

Hoogste tijd voor een nieuwe Lou de Palingboer. Ik meld mij als gegadigde. Weet je wat, ik doe meteen ook een onheilsprofetie: het zal straks in dit land, als het zo doorgaat, danig uit de klauw lopen. Zelfs dit nauwelijks in beweging te brengen volk komt massaler dan ooit in opstand. En vermoedelijk niet alleen in het stemhokje.

Nee, ik doel niet op de digitale coronapas. Over die QR-code wordt veel gekrijst en gegild door een kleine minderheid die weigert te aanvaarden dat we hier nu eenmaal met z’n allen wonen. Ik voeg daar dit aan toe: geef het gele vaccinatieboekje alsnog dezelfde geldigheid als die code op de smartphone. Vooral ouderen hebben daar iets aan. En bied in dat boekje tevens ruimte voor het officiële bewijs van een geslaagde antistoffentest waarmee de houder óók coronavrij wordt verklaard. Goed idee van Jaap Goudsmit. Uitvoering ervan zou bovendien bewijzen dat het de overheid inderdaad slechts tijdelijk om de volksgezondheid te doen is en dus niet om een permanente versteviging van de greep op de burger.

Waar ik wél op doel is betutteldeburgersuitzuiging. Excuses voor dit lelijke samengestelde woord. Het lijkt mij in elk geval evident dat het volk dáárdoor binnenkort, op welke manier dan ook, in verzet komt. Omdat men het beu is met de gevolgen van overheidsbeleid te worden geconfronteerd die nu op financieel gebied veel te veel van de burger zullen eisen.

Ik doe een greep. Persoonlijk CO2-budget. Ontelbare windmolens. Biomassacentrales. Géén kernenergie. Green Deal. Decimering boerenbestand. Nederland van het gas terwijl andere landen juist áán het gas gaan. De lucratieve Groninger gaskraan zelfs dichtgedraaid. Woningnood, deels ten gevolge van het milieu- en klimaatbeleid trouwens. Maar wel de poorten nog altijd wijd open voor migranten die met honderden tegelijk op kosten van de staat in hotels worden ondergebracht totdat zij, met voorrang, wél een huis krijgen toegewezen. Enzovoorts, et cetera. Toch nam de opvallend lethargische polderlander het tot nu toe allemaal – met toenemende scepsis, dat wel – voor kennisgeving aan, terwijl de Chinezen hun kolencentrales nota bene nog eens lekker extra opstookten (hetgeen al die Nederlandse klimaatmaatregelen in één keer volstrekt zinloos maakte).

Maar nu vliegt hier ineens de gasprijs omhoog. Vijf, zes, zeven keer over de kop is-ie al gegaan. En ondanks dat Wopke Hoekstra deze week snel allerlei financiële tegemoetkomingen in het vooruitzicht stelde, zal dezelfde polderlander plots beseffen dat zijn leven straks letterlijk onbetaalbaar wordt. Hij gaat het niet meer redden van z’n modaaltje of pensioentje. Dit betekent misschien wel het einde van zijn welvaart. Armoede dreigt, dus let maar op: hij zal alles wat hierboven wordt genoemd in zijn frustratie op een hoop vegen. Waarna, als er niks verandert, maatschappelijke heisa volgt. Hij wordt namelijk niet meer alleen in zijn kruis getast, maar ook in zijn portemonnee.

O ja, één ding nog: Lou de Palingboer dacht dat-ie de Messias was.

Ik niet.

Ik beschik over een gezond verstand.


12 oktober 2021

Adele en de sneeuwvlokjes

Bent u nu nóg niet overtuigd, lezer? Jammer, maar houd hier wel rekening mee: ik blijf dag in dag uit manmoedig mijn oude trouwe Rocinant bestijgen om te trachten het gezonde verstand te laten triomferen. Je bent een dolende ridder of je bent het niet. Uiteindelijk zal het tot iedereen doordringen, dat weet ik zeker.

Nee, ik hoef geen windmolens of kuddes schapen te bevechten. Mijn strijd is eenvoudiger: ik hoef slechts voorbeelden te noemen. Voorbeelden van hoezeer de jongere hedendaagse westerse mens, met name de grootstedelijke, is verworden tot een vertegenwoordiger van wat de Amerikaanse schrijver Chuck Palahniuk in zijn boek ‘Fight Club’ (1996) als de ‘snowflake generation’ omschreef.

Ik citeer, ingekort, oxfordstudent.com: „Snowflake (sneeuwvlok) wordt vaak gebruikt als een denigrerende benaming voor millennials die gemakkelijk te beledigen zijn, voortdurend aandacht zoeken en gebrek aan veerkracht hebben. Regelmatig in verband gebracht met woorden als 'liberaal', 'politieke correctheid', 'safe space' en 'identiteitspolitiek', wordt over snowflakes beweerd dat zij in een bubbel van gerechtigheid leven en de vrijheid van meningsuiting minder waarde toekennen zodra zij in conflict komt met hun eigen mening.”

Duidelijk?

Dan haal ik nu Adele erbij, de Britse zangeres die ons keer op keer verbaast met haar unieke, alle denkbare emoties uitende stem. Met het nummer ‘Easy on me’ zal zij vanaf volgende week wederom de hitparades domineren, maar daar gaat het nu niet om. Zij deed onlangs twee dingen: danig afvallen - niet helemaal onnodig, to put it mildly - en heur haar in tien knotjes dragen. Beide malen was de boot aan.

Twee jaar terug, na haar scheiding, besloot Adele (33) haar levenswijze rigoureus te veranderen. Als gevolg daarvan vlogen de kilo’s eraf. Dat zou iedere fan moeten waarderen. Obesitas is vooral bij de jongere generaties een groot probleem en zo laat zij zien dat er iets aan kan worden gedaan. Welnu, niet dus. In een interview met Vogue vertelde Adele dat veel zwaarlijvige jonge vrouwen zich er dusdanig door gekwetst voelen dat zij zich niet meer door haar gerepresenteerd achten.

Gekwetst!

Serieus!

Voor voorbeeld numero 2 ga ik in op wat Adele óók aan Vogue vertelde, namelijk dat zij op Instagram een foto van zichzelf had geplaatst waarop zij een tiental zogenoemde bandoe-knotjes droeg, een kapsel dat oorspronkelijk door volkeren in Centraal- en Zuidelijk Afrika werd gedragen. En ook hier bleken er lezers die het niet op prijs stelden. Dit was culturele toe-eigening, zeiden zij bestraffend. Dit mocht Adele absoluut niet doen omdat zij niet tot de cultuur van die volkeren behoorde.

„Ik was mij er niet van bewust”, zei de zangeres in dat vraaggesprek.

Een gemiste kans, want wat zij had moeten zeggen is dit: “Ik was mij er zeer van bewust. En iedereen moet stoppen met erover te zeiken.”

Moet ik Rocinant nu nog steeds van stal halen, lezer?

Hè, gelukkig.

-

UPDATE. Zomaar een linkje: https://www.nu.nl/media/6162298/personeel-gaat-staken-nadat-netflix-weigert-dave-chappelle-show-offline-te-halen.html


14 oktober 2021

Neem een labrador, Amalia

Tip voor Hare Koninklijke Hoogheid: gewoon níet trouwen. Met wie of wat dan ook. Blijf vrijgezellin, Amalia. Neem een labrador. Een hond zegt nooit iets terug en bovendien steek je er je middelvinger mee op naar Den Haag.

De troonopvolging kan dan inderdaad een dingetje worden. Om die reden fluister ik het volgende in Amalia’s oor: zadel, bij wijze van wraakoefening, je zuster ermee op. In april, toen de jongedames gedrieën werden geïnterviewd, zei Alexia wel héél triomfantelijk dat zij tenminste gevrijwaard zou blijven van de verplichtingen die een vorstin dient na te leven. „Ik vind het fijn dat ik later iets kan doen met mijn eigen interesses”, sprak zij. Met andere woorden: mijn oudste zus kan dat lekker niet. De diva maakte nog net geen vreugdedansje. Ik verwijs naar België. Boudewijn en Fabiola konden geen kinderen krijgen en nu is de zoon van Boudewijns broer daar koning.

Mijn hemel, ben je nog niet eens achttien jaar en wil je het komende tussenjaar ‘een beetje reizen, de wereld ontdekken’, zoals Amalia in datzelfde interview zei. En dan bespreekt men in de Tweede Kamer serieus wat er dient te geschieden wanneer je niet met een man, maar met een vrouw wenst te huwen. Misschien wel met in zijn achterhoofd de particuliere ellende die Willem II als homoseksueel ongetwijfeld heeft moeten doorstaan beweert Peter Rehwinkel, wie anders, in zijn boek Amalia, de plicht roept dat zij de troon dan zal moeten opgeven. Daarom voelde de VVD zich geroepen Mark Rutte om opheldering te vragen.

„Het kan wel degelijk”, zei de premier.

„Hoi, hoi, hoi!” gilde de polderlandse lhbtenzovoorts-gemeenschap uiteraard.

Het zijn andere tijden, ik weet ‘t. Laatst vertelde een geschiedenisleraar mij dat hij een klas onderwijst waarvan ‘zeker zeven of acht leerlingen’ dusdanig zijn beïnvloed door de hedendaagse nieuwsvoorziening dat zij tot het peloton der gendertwijfelaars zijn toegetreden (ik wil u zijn commentaar niet onthouden: „Ik heb nog liever een klas vol Marokkanen”). En ik besef dat het pas zal ophouden wanneer, in welke vorm dan ook, de totale rampspoed ons overspoelt en wij als mensheid dientengevolge noodgedwongen de decadentie eindelijk van ons zullen moeten afschudden.

Maar hallo, wat is dít nu weer voor een malle discussie?

Komt tijd, komt raad, zei mijn lieve moedertje altijd.

Is die wijsheid dan niets meer waard?

Ik zou hier, als zeventienjarige kroonprinses, buitengewoon recalcitrant van worden. Helemáál niet trouwen, inderdaad. Andere optie, misschien nog wel meer passend bij deze tijd: transman worden en Amalia veranderen in Emilio. Al was het maar om dat bemoeizuchtige zooitje aan het Binnenhof te pesten.

„Mijn zoon houdt van vrouwen zoals van zijn zusters”, zei koning Sihanouk van Cambodja ooit over zijn opvolger Sihamoni, die alweer jaren op de troon zit en nooit met een vrouw in het huwelijk zal treden.

Eén ding staat vast: dat zal Willem-Alexander nooit over zijn oudste dochter beweren.


16 oktober 2021

De wokewappie van de week is...

Mogge, John. Sta mij toe een format bij je te pitchen: de Wokewappie van de Week. Op z’n Televizierrings uiteraard, live vanuit Carré, vol met types die om redenen van fatsoen en esthetiek geen smoking zouden mogen dragen, maar ’m desondanks aantrekken. En ze hoeven er niet voor te dansen tot de dood erop volgt.

Presentatie Johan Derksen en René van der Gijp. Of ken jij nog andere oude, witte, heteroseksuele mannen die ervoor geknipt zijn? Er dienen telkens drie, vier of vijf kanshebbers te worden geselecteerd, waaruit de kijkers dan per sms moeten kiezen. Er komt gegarandeerd maatschappelijke heisa van. Cancelpogingen, boycotacties, dat werk. Reken maar dat de BLM-angehauchten en de gendersneeuwvlokjes schuimbekken. Maar de kijkcijfers zullen alle records verpulveren en de adverteerders die de rug rechthouden profiteren er alleen maar van.

Snel beslissen, meneer De Mol.

Anders stap ik naar Vincent TV.

Neem deze week. Eigenlijk was het vrij rustig, qua wokewaanzin. Wereldwijd telde ik slechts 12.874 voorbeelden. Toch zaten er een paar aardige idiotieën tussen, waaronder het plan van een groepje werknemers van Netflix om woensdag te gaan staken omdat hun ceo Ted Sarandos weigert te capituleren voor hun eis The Closer van komiek Dave Chappelle te schrappen.

Chappelle stelt daarin – er ook nog eens grappen over makend, hoe durft-ie – dat gender een vaststaand feit is. Dat klopt, biologisch gesproken. Er zijn er trouwens ook niet meer dan twee. Maar dat Netflix-groepje is woedend. Hun aanvoerder zou daarom zo in aanmerking komen voor een benoeming tot Wokewappie van de Week, al zou hij concurrentie ondervinden van - ik doe een greep - de baas van het ook al gezwichte Lego en niet te vergeten schrijver Tom Taylor, die ervoor verantwoordelijk is dat de nieuwe Superman op vrouwen én mannen valt.

Zou er deze week nóg een kanshebber zijn?

Jazeker!

Of moet ik kanshebster zeggen?

Mijn hemel, het is zó verwarrend allemaal.

Het heet Demi Lovato. Ik had er nog nooit van gehoord, maar begrijp nu dat het zingt en acteert. Al googelend leerde ik bovendien dat het ooit een automutilerende drugsverslaafde met eetproblemen en een bipolaire stoornis was. Dat is tegenwoordig een aanbeveling en daarom ging het subiet gans de wereld rond dat Demi Lovato de benaming alien voor een buitenaards wezen beledigend vindt.

„Noem ze voortaan E.T.’s”, zei Demi verontwaardigd.

Dit. Is. Geen. Grap.

Stel, E.T. zou niet in 1982 op deze planeet terecht zijn gekomen, zoals in die Spielberg-film, maar nu. En stel, zusje Gertie van hoofdpersoon Elliot, de jongen die de aandoenlijke alien in huis nam, wordt dan niet door Drew Barrymore gespeeld, maar door Demi Lovato.

Dan zou-ie nooit meer uit de dood willen opstaan, zoals toen geschiedde.

„Nou, zeg het maar, René!”

„Dank je, Johan. En de Wokewappie van de Week is…”

Tromgeroffel…

„Demi Lovato!”

Succes verzekerd, John.


19 oktober 2021

Lontjes kort gesnoven en gezopen

Graag nog iets meer versoepelen, Hugo. Kroegen tot twee uur ‘s nachts open, bijvoorbeeld. De QR-app afschaffen, de extra hygiënemaatregelen opheffen, maakt niet uit wat. Als mijn doel dankzij de toename van het aantal coronabesmettingen die daar het gevolg van zal zijn maar wordt gehaald: andermaal geen publiek in de voetbalstadions.

Kost een paar dooien maar dan heb je ook wat.

Ik mis ze zo, die lege tribunes van vorig seizoen. Ik vond het zo lekker rustig. Het was weliswaar net alsof je naar een wedstrijd tussen de vierde elftallen van Noordergat United en FC Bal op Dak zat te kijken. Bovendien kon je precies horen welke ondeugdelijke tactische tips de coaches naar hun spelers schreeuwden. Zo’n Cursus Coach Betaald Voetbal stelt blijkbaar niet veel voor, dacht ik dan. Maar er was ook een groot voordeel: ze misdroegen zich alleen binnen de lijnen.

Geen enkele wanklank erbuiten!

Moet je nu zien.

De geestelijke armoede en de daarmee samenhangende hufterigheid die de Nederlandse samenleving zo typeren - wij strijden met de Engelsen om de eerste plaats op de wereldranglijst van het onfatsoen - zie je met name terug bij voetbalsupporters. Vooral in hooligankringen is te merken wat het totaal uit de hand gelopen gedoogbeleid zoals door onze gemakzuchtige linksliberale elite ontworpen en aangestuurd, met het bijbehorende gebrek aan handhaving voor de maatschappij betekent. De abnormale, veelal via het consumeren van grote hoeveelheden drank en drugs bevredigde genotzucht die er mede het resultaat van is slaat steeds heviger om in gewelddadigheid in de stadions en helaas ook daarbuiten.

De lontjes worden kort gezopen en gesnoven.

Neem de derby NEC-Vitesse, zondag, met alles wat eromheen hing.

Het was verschrikkelijk.

De meerderheid wil inderdaad slechts zonder heisa een voetbalwedstrijd bijwonen. Maar te vaak wordt zij overvleugeld door meutes hooligans, die in het geval van NEC-Vitesse zaterdagnacht al ver over de schreef gingen door elkaar bij een pompstation met bijlen (!) op te zoeken - resultaat: een zwaargewonde supporter - en zondag tijdens het treffen in De Goffert in Nijmegen spelers die een corner moesten nemen onophoudelijk met glazen bier bekogelden.

Als ik de scheidsrechter was geweest had ik de wedstrijd toen gestaakt. Ik kan mij ook goed voorstellen dat Omroep Gelderland maandag besloot om buiten de stadions voortaan geen verslag meer te doen. Ook een teken des tijds, overigens mede dankzij de ophitserij van types als Thierry Baudet, die de journalistiek de oorlog heeft verklaard: een reportersteam werd voor de zoveelste maal - het gebeurde eerder bij De Graafschap - dusdanig door vertegenwoordigers van dat tuig belaagd dat de leiding van die omroep zich tot die maatregel gedwongen voelde.

Volslagen krankzinnig dat het zover is gekomen.

O ja, Hugo, dit kan ook nog: de mondkapjesverplichting in het OV ongedaan maken.

Het doel heiligt de middelen.


21 oktober 2021

Een directief van de bewindsvoerster

Die kwam vanzelfsprekend hard aan in onze overzeese gebiedsdelen: een directief van bewindvoerster K. Ollongren, ressorterend onder bwana M. Rutte in het Haagsche masterhouse, inhoudende dat het de bewoners van de plantages tegenwoordig in het kader van de versoepeling van hun bestaansrechten weliswaar is toegestaan om van de douche gebruik te maken, maar dat het niet zo kan zijn dat zulks onbeperkt geschiedt.

Verkoeling zoeken, bovendien?

Hoho, daar is niet altíjd een airco voor nodig.

Altijd wat met die Antillianen. Nu ook weer. Je stelt ze in vrijheid en ze maken er misbruik van. Waarom zo vaak verwarmd douchen? In die tropische temperaturen moet het veel aangenamer zijn om onder een koude straal te gaan staan. Vergeet daarnaast niet dat een verfrissende duik in de Caribische Zee er altijd tot de mogelijkheden behoort. Dat mogen ze gewoon, anno nu! En waarom steeds die energieverslindende klimaatregelaar aan? Ze kunnen toch ook in de schaduw van de tamarindeboom gaan zitten?

Zo betuttelend kwam het over en zo werd het dus ook opgevat op de Antillen, waar met name de gedeputeerden Nina den Heyer en Hennyson Thielman van Bonaire fel reageerden: “Dit verraadt opnieuw onbekendheid met het leven in Caribisch Nederland.”

Samengevat zei ze het als volgt, onze minister van Binnenlandse Zaken, in die brief aan de Tweede Kamer waarin ze pleitte voor een meer duurzame manier van leven op de Antillen: „Er is nog veel winst te behalen met het vergroten van draagvlak, kennis en ervaring omtrent energiebesparing in de woning onder de bevolking. Er zijn drie relevante besparingsmogelijkheden die slechts een lage of geen financiële investering vereisen: zuinig aircogebruik, besparen met ledverlichting en het besparen van water en energie tijdens het douchen.”

Het eerste wat ik dacht: zeg jonkvrouw, u bent er toch wel van op de hoogte dat de Koloniale Raad niet meer bestaat? Het tweede: als neerbuigendheid een ziekte was, dan zou Kajsa Ollongren ten dode zijn opgeschreven. Het derde: het kan geen toeval meer zijn dat vooral D66’ers telkens zoveel dédain ten toon spreiden. Het vierde: in feite stelt madam hier dat veel Antillianen te weerspannig en/of te dom zijn om te begrijpen wat duurzaamheid precies inhoudt. En het vijfde: ga er eens een tijdje wonen, mevrouw de demissionaire minister. Dan piept u wel anders.

Ik heb de ABC-eilanden alledrie tot mijn grote plezier bezocht en verklaar hierbij met de hand op mijn hart dat ik er dagelijks meerdere keren douchte omdat ik anders 24 uur per etmaal hevig zwetend zou hebben rondgelopen. Dat zou niet alleen voor mij geen pretje zijn geweest, maar ook voor degenen die mij in hun directe nabijheid dienden te dulden. Verder hecht ik er belang aan te benadrukken dat ik, om dezelfde reden, dolblij was dat de airco op full speed kon worden gezet zodra ik binnenshuis verkeerde.

Curaçao is geen Zweden, Kajsa.

Wat nu?

Sorry, ik kan het niet laten.

Functie elders, misschien?


23 oktober 2021

De stromen de IC's helemáál vol

Sapperdekriek, is het zó erg? Bij de horeca óók al een ernstig personeelsgebrek? Vooral daar is te merken dat er meer vacatures dan werklozen zijn, zo blijkt nu. Angst en verbijstering maken zich van mij meester.

Dat de ic’s dankzij de ellende die een toenemend aantal moegestreden verpleegkundigen doet besluiten om de pleiterik te maken, dusdanig onbemand dreigen te geraken dat aan de glaasjes water voor de dorstige ongevaccineerde coronapatiënten op die afdelingen straks wellicht een vermalen pilletje van Drion moet worden toegevoegd: het zij zo. Laten we wel wezen, het scheelt ook een boel gekrijs en gegil.

Dat er nauwelijks nog leerkrachten zijn om ons kroost te onderwijzen: ook die berichten neem ik nonchalant voor kennisgeving aan. De holocaust mogen ze wegens onthoofdingsgevaar toch al niet meer bespreken. Bovendien is twee plus twee geen vijf en schrijf je ik word niet als ik wordt, zoals veel leraren basisonderwijs geneigd zijn te denken nu UvA-wokisten eisen dat de studenten onder ons, in het kader van hun verplichte dekolonisatie, naast hun westerse rationaliteit ruimte bieden aan andere perspectieven en referentiekaders (al mag dat natuurlijk ook weer niet leiden tot culturele appropriatie). „Bij de Pabo van Inholland stimuleren we de ontwikkeling van je eigen identiteit”, las ik tot overmaat van ramp op de site van die hogeschool. Nooit eerder realiseerde ik mij dat de prullenbak naast een schrijfbureau tevens als kotsemmer dienst kan doen.

Dat de politie met een ernstig tekort aan manschappen kampt verleidt mij tenslotte óók slechts tot een flegmatiek schouderophalen. Wat maakt het nog uit? Wagen ze het daar één keer wel naar behoren te handhaven, bijvoorbeeld door de verdachten na een overval die volgens getuigen door lichtgetinte bontkraagjes is gepleegd in de eerste plaats onder lichtgetinte bontkraagjes te gaan zoeken, dan krijgen ze subiet een aanklacht, als het even kan van hun eigen korpsbeheerder, wegens etnisch profileren aan hun broek.

Maar dit? De horeca in de problemen? Help, help!

Ik doe u kort samengevat verslag van een empirisch onderzoek.

Hoofdstuk 1, deze week: strandtent Egmond aan Zee. „Zou ik sliptongetjes bij u kunnen bestellen?” vraag ik. „Sorry meneer”, luidt het antwoord. „De keuken is gesloten. We kunnen geen kok krijgen.”

Hoofdstuk 2: rit langs Herenweg tussen Egmond en Bakkum. Ik passeer een hotel-café-restaurant en zie weer die spandoek tussen twee bomen hangen die er al een paar weken hangt: „Dringend gezocht: (sous)-chef.”

Hoofdstuk 3, drie kwartier later: ik meld mij in La Place Haarlem (het voormalige Dreefzicht) met een broodje geitenkaas en een kop koffie op mijn dienblad bij de caissière, die mij mededeelt dat de zaak helaas reeds om 17.00 zal sluiten. „Geen personeel, meneer.”

Ook ik luid nu eindelijk de noodklok.

Nog even, immers, en ik moet zelf gaan koken.

Vraag maar aan mijn familie en vrienden wat dat zou betekenen: nóg meer mensen op de ic.


26 oktober 2021

Hij was nul jaar en zeven maanden

Koffie? Maar natuurlijk. Ik sta op het strand van Bergen aan Zee en besluit de houten trap van Paviljoen Zuid wel degelijk te beklimmen. Hoezo geen tijd? Daar máák ik tijd voor. Ik heb zojuist The Great Reset ondergaan.

Een meisje van plus minus vijf jaar en haar jongere broertje spraken mij nabij de kalmpjes kabbelende branding aan en nu voel ik mij net zo verbluft als Dylan Thomas ergens in de jaren veertig in zijn stamkroeg in Wales, nadat een kind van een jaar of acht de grote poëet met een simpel zinnetje dat alleen kinderen kunnen verzinnen had overrompeld (de woorden ervan zijn helaas onbekend gebleven).

„Acht jaar oud…” gromde Thomas onophoudelijk, staande aan de bar, volgens een anekdote die een vriend van hem later in een documentaire over het onstuimige leven van de dichter vertelde. „Acht jaar oud… En dan zo’n zin die ik nog niet eens in een half jaar zou kunnen bedenken. Acht jaar oud… Schenk mij verdomme nog maar eens bij.”

Het is de bedoeling dat ik zo direct weer eens, achter mijn pc, ouderwets de Telegraaf-wijsneus ga uithangen. Talloze thema’s staan mij daarbij tot mijn beschikking: de domheid, humorloosheid en soms zelfs kwaadaardigheid van het luidruchtigste deel van de antivaxxers onder ons, de daardoor dreigende dood van de ironie, het asielzoekersvraagstuk dat de politiek en de burger nog verder uit elkaar lijkt te drijven, noem maar op.

Het kan mij allemaal niks schelen.

„Mogen wij uw hond even aaien?” vroeg dat circa vijfjarige meisje bij de vloedlijn, de hand van haar broertje stevig vasthoudend. Ze had bruine ogen, die mij opvallend bedroefd aankeken.

„Tuurlijk”, zeg ik. „Ze is heel lief.”

Bavink laat het zich uiteraard welgevallen. Voor de zoveelste keer stel ik vast dat er werkelijk geen greintje kwaad in dat oude zieke beest huist. Geraakt kijk ik hoe die twee hun vingertjes zeker een halve minuut voorzichtig maar intens door haar blonde gekrulde vacht laten gaan, totdat het meisje opkijkt en mij vertelt dat zij ook een hond hadden.

„Hij is dood", voegt zij eraan toe.

„Wat erg”, zeg ik.

„Hij was nul jaar en zeven maanden en zijn bloed was ziek”, zegt zij.

Vijf jaar oud… En dan zo’n zin die ik nog niet eens in een half jaar zou kunnen verzinnen. Hij was nul jaar en zeven maanden en zijn bloed was ziek. Volwassenen komen daar niet op. Die houden het bij „Hij werd slechts zeven maanden en leed aan een bloedziekte.” Iets in die trant. „Hij was nul jaar en zeven maanden en zijn bloed was ziek” is zoveel beter. De zin treft mij als een high kick van Rico Verhoeven en doet mij na het afscheid van de kinderen besluiten om ondanks mijn oorspronkelijke haast rustig een kop koffie te gaan drinken.

Bekijk het maar wokisten, bedenk ik bij Paviljoen Zuid. Bekijk het maar corona, nog sneller stijgende zeespiegel, stikstofflauwekul, energiecrisis, benzineprijs en huizenmarkt. Alles kan mij momenteel gestolen worden.

Het worden zelfs drie koppen koffie.

Leve het ware leven.


28 oktober 2021

Leuk spel: raad de D66'er

De stand is inmiddels 10-3 in mijn voordeel. Ik hoef dus niet meer tot het allerlaatste rondje te wachten, zoals Olav Mol bij dat bloedstollende tweegevecht tussen Max en Lewis afgelopen zondag in Texas, om deze voorspelling zonder risico te kunnen doen: ik ga het dit jaar niet meer verliezen.

Het is zo’n gezellig spelletje. Ik zie ik zie wat jij niet ziet is er niets bij. Mijn vrouw en ik zijn er allebei aan verslaafd, al geef ik toe dat het daarbij helpt dat ons beider politieke overtuiging net zo ver van die van de hoofdpersonen is verwijderd als Point Nemo van het dichtstbijzijnde vasteland.

Hoe het spelletje heet?

Zoek de D66’er.

Het is heel simpel: wie hem of haar als eerste herkent krijgt een punt.

Nee nee, wij bladeren daarbij niet door het personeelsbestand van de NPO. We willen het onszelf ook weer niet te gemakkelijk maken. Daar stemt immers alleen de tweede invaller van de koffiejuffrouw (m/v/x) van het NPO-gebouw De Peperbus geen D66. Zij wordt slechts op het Mediapark gedoogd omdat zij a. hooguit twee weken per jaar aanwezig is, en b. GroenLinks stemt, in de ogen van Shula Rijxman het enige acceptabele alternatief.

Enfin, 10-3 dus, onder andere omdat ik deze vraag als eerste wist te beantwoorden: van welke partij is de uilenbal lid die Amsterdamse gezinnen ter oplossing van het woningtekort in zijn stad in Calimero-appartementen zonder keukens en wasruimte wil onderbrengen, waarvoor desondanks 3,5 ton dient te worden neergeteld? Ik beaam volledig dat reactievermogen hier belangrijker was dan kennis, want mijn wederhelft wist het antwoord vanzelfsprekend ook: Reinier van Dantzig.

Van de week. Zo leuk, man. We lezen saampjes aan de keukentafel de Telegraaf, zij de papieren versie, ik op mijn iPad. En dan zien we gelijktijdig het bericht waarin staat dat Marjanne de Kwaasteniet, de Nederlandse ambassadeur in Turkije, een knieval voor de despoot Erdogan heeft gemaakt, die haar het land wilde uitgooien maar die eis introk toen zij hem verzekerde dat zij zich helemáál niet met de interne gang van zaken wenste te bemoeien (wat zij natuurlijk wél moet doen omdat de mensenrechten er op grote schaal worden geschonden).

Ik zie het bijbehorende portretje en ik zeg als eerste: „Bingo! Een D66’er! 10-3 voor mij!”

„Hoe weet je dat?” vraagt mijn vrouw.

„Dat hoofd”, zeg ik. „Die gezichtsuitdrukking. Helemaal het Kaagmens, helemaal Ingrid van Engelshoven, helemaal… nou ja, noem de dames maar op. De functie, bovendien. En roomblank, natuurlijk. Ik zie hier andermaal een gazelle op een heuvel, hautain neerkijkend op wat de kudde beneden allemaal uitspookt, zo’n blanke geprivilegieerde die de mond vol heeft van diversiteit en inclusie maar er zelf geen stap voor opzij zal zetten terwijl ze er in werkelijkheid niks van bakt, zoals blijkt.”

En ja hoor, Google bevestigt het.

„Marjanne de Kwaasteniet. Hoofd- en dagelijks bestuur D66 1994-1998. Voorzitter D66 Stichting voor Midden- en Oost-Europa 1994-1998.”

I am the greatest!


30 oktober 2021

De Lölfutsi-toelage, wellicht?

Vrouwtjelief lesbo geworden? Kan zomaar gebeuren. Misschien had ze al een langere ringvinger en rookte haar moeder stevig - kenmerken die vroeger wel werden aangedragen.

Het zit in het dna, ontdekten onderzoekers van de universiteit van Chicago. Verwijzend naar andere wetenschappers die daar hun twijfels over hebben uitgesproken wil ik graag kwijt dat het ook niet altijd een pretje moet zijn om dag in dag uit naast een uitgebluste sukkel wakker te worden door wie je ooit bij voortduring als een wilde dekhengst werd besprongen, maar die inmiddels zuchtend en puffend voldoet aan de beschrijving in Mijn Ideaal van Corry Brokken (tekst van Jacques van Tol, die Tu Te Laisses Aller van Charles Aznavour ermee vertaalde).

„Je komt naar huis toe elke dag / Een moede man vol zelfbeklag / En geeft een lauwe kus, uit sleur / Jij, eens mijn vurige charmeur / Mijn Cyrano de Bergerac / Wenst dat ik flensjes voor hem bak / Wat werd je burgerlijk banaal / Mijn ideaal, mijn ideaal.”

De kans dat je dan, als vrouw, eens iets rigoureus anders probeert sluit ik evenmin uit.

Niet getreurd, echter, echtgenoten van vrouwen die verliefd op de buurvrouw zijn geworden, er is een kant en klare oplossing: jezelf transgenderen, oftewel aansluiten bij de steeds langer wordende rij van westerlingen die bij nader inzien ontdekt hebben dat zij in het verkeerde lichaam zijn geboren, waarbij een neiging tot decadentie naar mijn stellige overtuiging niet helemaal kan worden weggegumd omdat er ook weleens sprake zou kunnen zijn van een oorverdovende schreeuw om aandacht, maar goed, wie ben ik?

Weet je wat, ik geef meteen antwoord op die vraag. Ik ben een oude witte cisgender wiens maatschappelijk besef zich in de ogen van de wokisten al een halve eeuw niet meer heeft doorontwikkeld, met als gevolg dat hij nog steeds de slappe lach krijgt van een tweet zoals deze (componist: iemand die zich The Magnificent Stranger noemt): „Eigenlijk moet de nieuwe James Bond een vrouw worden. Hoe gaaf zou dat zijn? Prachtige auto's, spectaculaire ongelukken en geweldige explosies. En dat alles bij het inparkeren.”

Enfin, als je toevallig bij Ikea werkt kan het gratis, transgenderen bedoel ik. Het Zweedse bedrijf dat zijn personeel zwaar onderbetaalt heeft laten weten dat werknemers die op welke wijze dan ook een geslachtsverandering wensen te ondergaan tijdens het daartoe benodigde verlof op hun salaris kunnen blijven rekenen.

Benieuwd hoe ze dat gaan noemen bij de onderneming die haar producten van namen als Fjädras, Äpplarö en Bästis voorziet.

De Lölfutsi-toelage, wellicht?

Sorry, sorry, sorry!

Wat die kant en klare oplossing dan inhoudt, vraagt u?

Doe er uw voordeel mee, heren, wanneer uw vrouw voortaan mensachtigen van haar eigen sekse prefereert indien de vinger bij haar genotsoefeningen op de behoeftige plek dient te worden gelegd: in de VS is nu zelfs een transgroepering opgestaan die de mening is toegedaan dat transgenders die zich als vrouw manifesteren maar nog steeds over een penis beschikken, niet bij voorbaat door lesbiennes mogen worden afgewezen.

Bij dezen sta ik u toe hier de hele week over te schateren.