1 oktober 2022

Feministes van nu niet serieus te nemen

Het is dat ik de steun van mijn wederhelft heb, die bij het ter perse gaan van deze editie nog steeds een vrouw was, hetgeen je er met die nieuwe Transgenderwet voortaan maar beter bij kunt zeggen. Anders had ik dit nooit van z’n leven durven stellen: typisch wijvengekijf, die ruzie tussen de dames Bergkamp en Arib.

Oké, oké, laat ik meteen maar toegeven dat er eigenlijk een andere reden is voor het feit dat ik de lef heb dit zo unverfroren te verklaren: de hedendaagse feministes in dit land zijn nauwelijks nog serieus te nemen.

Vroeger wist je, als man, dat je na een uitspraak van dat kaliber de volle laag van strijdlustige types als Hedy d’Ancona en Anja Meulenbelt zou krijgen en dacht je derhalve wel tien keer na – u heeft gelijk: negen keer – voordat je zoiets te berde bracht. Maar van hun opvolgsters heb je niks te vrezen. Zij gaan zelfs niet eens meer de straat op voor de dappere Iraanse heldinnen die in een bittere strijd zijn verwikkeld met de middeleeuwse religieuze fascisten die in dat land al veel te lang de dienst uitmaken.

Die vrouwen willen met name van het verplichte hoofddoekje af. Met zo’n ernstig onderdrukte groep, die letterlijk een gevecht op leven en dood voert, zou iedere vrije westerse vrouw op alle beschikbare manieren solidariteit behoren te betuigen. Maar in onze volledig gewokificeerde feministische hoek doet men er, net als over de nadelige gevolgen van de Transgenderwet trouwens, waarvan vooral vrouwen het slachtoffer dreigen te worden, hoofdzakelijk het zwijgen toe. Hoe komt dat toch?

Worden zij soms gedreven door angst voor verstoting uit hun lekker veilige bubbel, oftewel door het besef dat zij met zo’n openlijke belijdenis tegemoet zouden komen aan een wens die tevens wordt geuit in kringen die in die bubbel als extreem-, dom- dan wel bruinrechts worden bestempeld? Hoe dan ook verklaart de polderlandse feministe zich nu liever solidair met beleidsbepalers als hoofdcommissaris Martin Sitalsing, die de mening is toegedaan dat geüniformeerde vrouwelijke dienders hoofddoekjes zouden mogen dragen. Hoe typerend wil je het hebben?

Lezer! De schrijver weet zich ineens voor een dilemma gesteld. Hij las zojuist bovenstaande alinea’s terug en stelde vast dat zij wel heel veel ruimte in beslag nemen. Wat nu te doen? Stevig in schrappen omdat hij nu eenmaal het typische wijvengekijf van de dames Bergkamp en Arib als thema heeft gekozen? Of laten staan vanwege de importantie ervan?

Dat laatste, toch maar. En dan wil ik potdorie óók nog even, ten tweede male, naar voornoemde wederhelft verwijzen, omdat je haar sowieso niet moet hebben indien je van zins bent de contemporaire feministische strijd te bevorderen. Zo heeft zij, de smeerlapperij van de betrokken heren erkennende, haar eigen gedachten over de mejoffers die in de affaires rondom types als Harvey Weinstein, Jeffrey Epstein en Peter Nygard met alle mogelijke gretigheid de slachtofferrol hebben omarmd.

Goed, nu dan dat typische wijvengekijf van de dames Bergkamp en Arib.

Moet ik dat echt nog uitleggen?


4 oktober 2022

De boel is nu echt vastgelopen

HHet ligt wat gevoelig misschien. Zo netjes hebben ze zich in de vorige eeuw, toen ze het op eigen initiatief probeerden te bewerkstelligen, nou ook weer niet gedragen. Toch opper ik de mogelijkheid: Nederland als zeventiende deelstaat van Duitsland, ist das etwas?

Ik sluit allerminst uit dat ik iets te veel geneigd ben aan de voordelen van zo’n Anschluss een hogere waarde toe te kennen dan aan de nadelen. Ik noem maar iets: Rutte IV slechts als regionaal bestuur, een Niederländisch parlement van niet meer dan één kamer zodat niet op twéé niveaus dolken in ruggen kunnen worden gestoken. Van die gedachte alleen al begin ik vrolijk Die Lustigen Holzhacker Bub’n van Heino te zingen. En dan heb ik nog niet eens het allergrootste voordeel genoemd: dat we de macht zouden hebben om de Bundesregierung te laten weten dat we even geen immigranten kunnen opvangen.

Twaalf van de zestien Duitse deelstaten hebben dat nu aan Berlijn medegedeeld, en ik dacht na het vernemen daarvan: waarom kan dat hier niet?

Wat Eric van der Burg ook allemaal nog met verwijzing naar het Vluchtelingenverdrag - dat kan gewoon worden opgezegd, maar ook daar rust een taboe op - verzint om de gemeenten die met de handen in het haar zitten tot opvang te verplichten: de boel is nu echt compleet vastgelopen.

Deskundigen als Jan Latten en Jan van der Beek wijzen er constant op, maar weten zich keer op keer glashard genegeerd in Den Haag, waar de vluchtelingenorganisaties inderdaad veel te diep tot de hogere beleidsregionen zijn doorgedrongen. Het onderwijs kan het niet meer aan, de zorg kan het niet meer aan, de ordehandhaving kan het niet meer aan, we komen vele honderdduizenden woningen tekort terwijl de wachtlijsten voor onze eigen inwoners maar blijven groeien.

„Het land zit op een koers naar ruim meer dan 200.000 nieuwe inwoners tot eind dit jaar”, aldus Latten maandag in de T. Er is sprake van ‘een ongekend immigratierecord’ en hij vindt dan ook dat er een duidelijke boodschap aan het buitenland moet worden afgegeven: „Kom niet naar Nederland. Het ziet er nu uit alsof er wordt gedweild terwijl de kraan openstaat.”

Geluisterd wordt er niet naar hem, integendeel: juichend wordt gemeld dat er dankzij een deal met Marokko (veiligelanders kunnen eindelijk terug, even afwachten wat ervan terechtkomt) een druppel minder kan worden opgedweild. En intussen gaan er, wereldwijd (!), op de sociale media ettelijke filmpjes rond die laten zien hoe goed al die jongemannen - heel veel jongemannen - die met behulp van mensensmokkelaars en in strijd met het verdrag van Dublin via vier, vijf andere Europese landen naar het land van melk en honing zijn gekomen, het aan boord van dat luxe cruiseschip bij Velsen hebben.

Een luxe cruiseschip.

Waarvan miljoenen Nederlanders alleen maar kunnen dromen.

Welke boodschap gaat dáár wel niet van uit?

Laat ik het voor één keer als inwoner van de zeventiende Duitse deelstaat Die Niederlande zeggen: es ist totaler Wahnsinn.


6 oktober 2022

Gelukkig zijn er nog Arabisten

Nu we toch als de wiedeweerga piekbelasters moeten elimineren, zoals Johan Remkes wil: wellicht verdient het aanbeveling die wens tevens van toepassing te verklaren op al die ambtenaren die nu anoniem Khadija Arib door het slijk halen, een soort Gravin Dracula als je hen mag geloven.

Zij piekbelasten mij dag in dag uit, in de NRC.

Ruimen dat volk!

Weet je wat, ik citeer óók eens zo’n ambtenaar, wat kan mij het bommen. Gekleed in een louche regenjas waarmee hij vergeefs het ledenspeldje van D66 op de revers van zijn colbert trachtte te verhullen, deed hij mij in de parkeergarage van het Haagse Plein de volgende onthulling.

„Op een dag zaten we samen in een werkkamer op het Binnenhof. Khadija boog zich plotseling over mij heen, zette haar hoektanden in mijn hals en riep toen, terwijl mijn bloed in stralen langs haar kin liep: ‘Mijn wraak is net begonnen! Ik heb het over eeuwen verspreid, en de tijd staat aan mijn kant’.”

Ik kan de naam van deze bron helaas niet onthullen. Dat hebben wij nu eenmaal zo afgesproken in de journalistiek. Wij mogen anoniem citeren dat het een lieve lust is en u moet ons op onze mooie blauwe ogen geloven als wij verklaren dat wij ook in die gevallen de waarheid en niets dan de waarheid voor ogen hebben.

Intussen zitten wij er maar mooi mee. Terwijl in Moskou een van angst en frustratie trillende despotenhand steeds dichterbij de rode knop komt, een dreiging waarover gans de wereld panikeert, maakt men zich te ‘s-Gravenhage nu al dagenlang druk over de anonieme (!) getuigenissen van een stel onbeduidende klerken dat al au roept wanneer je naar ze wijst, of beter gezegd: wanneer het boven hen gestelde politieke gezag op niet mis te verstane wijze laat weten dat niet de kliek waartoe zij behoren het voor het zeggen heeft, maar de voorzitter.

Het is te idioot voor woorden dat dit anonieme ambtelijke geweeklaag - sociale onveiligheid: ammehoela - al zoveel verstrekkende gevolgen heeft gehad, inclusief het vertrek van Khadija Arib, en dat haar opvolgster, de Kaag-marionet wier wel heel gebrekkige functioneren oorspronkelijk op de rol stond, nu een plaats op de achtergrond heeft kunnen innemen.

Was het spinwerk, al dan niet van sociaalliberale makelij? Met andere woorden: was het de bedoeling dat Vera Bergkamp even buiten de schijnwerpers werd geplaatst? Gelukkig heeft de onvolprezen Ton F. van Dijk namens HP/De Tijd contacten met een groep Aribisten, oftewel met ambtenaren die Arib wél goed gezind zijn, sterker nog: die dolgraag onder haar wilden werken in de Tijdelijke Commissie Corona die zij zou leiden. Zij suggereerden dat er bij hun tegenstrevers enige sturing van bovenaf plaatsvond, hetgeen het stellen van deze vraag rechtvaardigt.

U nog iets, meester Theo? U bent toch zo op Khadija gesteld?

„Zodra iemand met allure alleen al door haar verschijning onbenul tot zwijgen brengt, dan geraakt het parlementair gepeupel in het ongerede.”

Dank u.


8 oktober 2022

Ik besef me, zei ze. Au, au, au!

ZLe Fermier Mort - zuur, bittere afdronk - in nieuwe zakken had aangeleverd. Ze zei het echt en ik verbaasde mij er dusdanig over, dat de rest van haar betoog mij ontging. Ik herinner mij vaag haar erkenning dat zij dat malle stikstofkaartje beter niet had kunnen inzetten, maar daar blijft het bij.

Aan het woord was Christianne van der Wal, minister van Natuur & Stikstof.

En wat zei de schat?

Ik besef me.

Au, au, au! Mijn trommelvliezen werden er zo door geteisterd dat ik even vreesde voor een acute dubbele oorontsteking. Die kwaal maakte mijn kinderjaren regelmatig tot een gruwel, ofschoon alleen al de diagnose van de huisarts, niet zo’n zachte heelmeester als zijn vakgenoten van nu, een enkele keer voor verlichting zorgde. „In deze kou kun je met zulke flaporen beter een dikke wollen muts over je kop trekken”, oordeelde hij. Toen lachte ik alweer.

Ik besef me.

Wat deed het pijn, dames en heren. Wat deed het verschrikkelijk veel pijn. En dat terwijl al dat polderlandse taalmisbruik in de loop der jaren voor een dikke laag eelt op mijn ziel heeft gezorgd. Wanneer een voetballer ‘hun waren beter’ zegt schud ik daardoor niet langer meewarig het hoofd. Dat miljoenen landgenoten dankzij de teloorgang van ons onderwijs moeite hebben met de stam-plus-t-regel: het zij zo, denk ik nu. Bovendien heb ik te veel sollicitatiebrieven gelezen van academici waarin zo’n grote hoeveelheid taal- en vormfouten stond dat ik er op de lagere school een onvoldoende voor zou hebben gekregen, alsmede de aanbeveling om bijlessen te gaan volgen. Meer dan ooit besef ik verder dat iedereen weleens een taalfout maakt. Ik ook.

Maar een minister die ‘ik besef me’ zegt?

Nee, nee, nee!

Lieve Christianne. Beseffen is geen wederkerend werkwoord en wordt dus zonder wederkerend voornaamwoord gebruikt. Wil je jezelf dat alsjeblieft goed inprenten? De fout wordt al veel te vaak gemaakt. Ik weet dat ze bij Van Dale, met hun slappe knieën, ‘zich beseffen’ inmiddels in hun woordenboek hebben opgenomen, al voegden ze er wel nog aan toe dat dit ‘niet algemeen’ en ‘minder juist’ is (minder juist, denk daar maar eens over na, ik zie een oud dametje op straat van haar handtasje beroofd worden, zouden ze dat daar ook minder juist noemen?). Maar vergeet niet dat je als bewindspersoon een voorbeeldfunctie bekleedt. Als jij het zegt, gaan anderen het ook zeggen. Dat kan niet en dat mag niet.

Ik vergeef je alles, Christianne. Wil je óók een stuk van je haar afknippen om de Iraanse vrouwen te verlossen? Prima. Desnoods kom ik persoonlijk je erf bewaken als er weer FDF-tractoren richting Hierden trekken. Ik ben bij die gelegenheid zelfs bereid een op Nederland toegespitste versie van Julius Malema’s ‘Kill the Boer’ te zingen. Op één voorwaarde: dat je nooit, maar dan ook echt nooit meer ‘ik besef me’ zegt.

Besef je dat?

Deal.


11 oktober 2022

Tot u spreekt Boom Boom Boomer

OK millennials, hier spreekt Boom Boom Boomer. Die bijnaam heb ik mezelf vrij naar die van Boris Becker toegeëigend. Al hecht ik er wel belang aan te benadrukken dat er verder geen overeenkomsten bestaan. Zo zit ik nu in mijn werkkamer en niet in een Britse cel. Daarnaast heb ik het nog nooit in een bezemkast gedaan.

Ik noem mezelf Boom Boom Boomer omdat ik het prototype van de boomer ben: niet lang na de oorlog geboren, eigen huis, prettig pensioen. Ik heb niet alle maar wel genoeg schaapjes op het droge en ik beschouw Boom Boom Boomer als een geuzennaam sinds het Nieuw-Zeelandse parlementslid Chlöe Swarbrick drie jaar terug een kritische interpellatie van haar oudere collega Todd Muller vol dedain beantwoordde met „OK boomer”. Duidelijk geval van leeftijdsdiscriminatie, maar goed, Chloë vervolgde na die kwalificatie ijskoud haar betoog over de ‘uitputting van meerdere generaties’, zoals zij het nadien noemde. Waarna „OK boomer” onder millennials een gevleugelde - en gemakzuchtige - uitdrukking werd.

Waarom ik mezelf in deze hoedanigheid tot jullie richt?

Nou, ik zat eens te denken. Dat gebeurt niet zo vaak, dus ik doe daar toch maar kond van, zeker omdat het massale geweeklaag over de torenhoge energierekeningen van nu de aanleiding vormde. Wat ik mij afvroeg was of ik, als Boom Boom Boomer, samen met mijn generatiegenoten in alle opzichten voor die ‘uitputting van meerdere generaties’ verantwoordelijk ben. Tijdens Swarbricks speech stond immers een klimaatveranderingswet centraal. Moeder Aarde wordt op tal van terreinen te zwaar belast, betoogde zij, ook op die van het klimaat, en zij achtte de babyboomers daaraan schuldig.

Ik beperk mij tot het verstrekkende probleem van de energievoorziening.

Hoeveel gas en elektra verbruikten wij in onze jeugd?

Wij hadden geen douche in mijn jongere jaren, geen geiser, geen cv. Er werd slechts één ruimte verwarmd, de achterkamer, waar een kachel stond waarvoor de kolen door de kolenboer werden bezorgd. Als het koud was zaten we met z’n allen voor die kachel. Alleen met het fornuis werd gas verstookt, een greintje dus vergeleken met wat de huishoudens van nu nodig hebben.

Let wel: middenklasse, ons gezin.

Wij hadden geen tv destijds, geen wasmachine, geen vaatwasser, geen droger, geen ijskast, geen vrieskist. De boodschappen werden dagelijks gedaan en de melkboer zette de benodigde flessen, eveneens dagelijks, voor de voordeur. Wij hadden geen computers plus toebehoren, geen mobieltjes, geen tablets, geen stofzuiger, geen keukenmachines. Er was alleen een radio, inclusief platenspeler, en voor de rest verbruikte slechts de zo spaarzaam mogelijk gebruikte verlichting stroom, andermaal een fractie van wat tegenwoordig benodigd is.

Vliegvakanties kenden wij niet en wij hadden ook geen auto.

In financieel opzicht zal ik daarna, als Boom Boom Boomer, best wel flinke graaien hebben gedaan, overigens geheel onbewust, maar de grote uitputting van de planeet begon pas later.

OK iedereen?


13 oktober 2022

Derk en die fixer: halfbroers natuurlijk

Nu we het toch over Spoorloos hebben: begin dit jaar wandel ik over de Westerheide bij Hilversum, je weet wel, die vlakte in de buurt van dat La Place-filiaal.

En wat denk je? Loop ik daar Derk Bolt en zijn camerateam tegen het lijf, die ter plekke een klein en mollig donkerharig vrouwtje interviewen dat net doet alsof zij hevig staat te snikken, terwijl een veel jonger klein en mollig donkerharig vrouwtje, keer op keer ongeduldig op haar klokje kijkend, achter de cameraman staat te wachten. Op een gegeven moment roept zij dat Derk en zijn ploeg nu toch echt moeten opschieten omdat zij anders haar impresario zal bellen. En ja hoor: een paar minuten later omhelzen de twee vrouwtjes elkaar inniger dan Michael Douglas en Sharon Stone in Basic Instinct.

Nou ja, dacht ik, ‘t is vast iets voor een intern KRO/NCRV-feestje, daar heb ik niks mee van doen, dus laat ik maar snel doorlopen.

Wie schetst mijn verbazing toen ik die beelden laatst terugzag bij een Spoorloos-reportage ‘in het hart in Colombia’, waarin de twee dames zogenaamd hevig geëmotioneerd en volgens de voice over op de vlakte bij een gehucht in het Parque Nacional Natural Las Hermosas met elkaar werden herenigd, 24 jaar nadat het oude vrouwtje het jonge vrouwtje ter adoptie aan een Nederlands echtpaar had afgestaan omdat zij het toen niet kon opbrengen om een kind op te voeden dat het resultaat was een onvrijwillig vluggertje met meneer pastoor.

Nu vraag ik u!

Spréékt die Bolt eigenlijk wel Spaans?

Daar heb ik ook mijn twijfels over.

Ik heb in elk geval nog nooit iemand gesproken die hem verstaat. Eén keer was dat wel het geval, maar toen zei hij letterlijk, bij het hek van een oude vrouw met één tand en heel veel kippen die in eerste instantie weigerde om hem tot haar erf toe te laten: “Aquí en la playa. Cerca de mi. Es tu palpitar, es tu cara, es tu pelo. Son tus besos, me estremezco, oh oh oh!” Het klonk heel dramatisch en meelevend, en de oude vrouw opende toen inderdaad verontschuldigingen stamelend dat hek, maar de muziekkenner in mij herkende de tekst subiet: het was een couplet uit de klassieker ‘Quando calienta el sol’.

En Derk zeker denken dat ik daar zou intuinen.

Ik weet het niet hoor, met dat programma.

Tussen jou en mij: ik heb Spoorloos nooit vinden deugen.

Iets met privacy, weet je wel, hetgeen wederom pijnlijk duidelijk is geworden nu blijkt dat meerdere adoptiekinderen, alhier opgegroeid, aan verkeerde Colombiaanse ouders zijn gekoppeld. Derk Bolt baseerde zich volgens de overlevering te gretig op informatie die hem werd aangereikt door een sjoemelende Colombiaanse fixer, oftewel een werkvoorbereider, die sinds kort… tadaaah!... spoorloos is verdwenen.

Je begrijpt het wellicht: ik zag meteen de volgende aflevering van Spoorloos voor mij, waarin Derk die fixer na gedegen speurwerk opspoort in een afgelegen bergdorp, waarna het stel er na een bezoek aan het geboorteregister aldaar achter komt dat zij halfbroers zijn.

Eind goed al goed!


15 oktober 2022

De ingemetselde kroonprinses

Daar stonden even geen koning en koningin. Daar stonden een vader en moeder, hij bijtend op zijn onderlip, zij zoals altijd gracieus maar ditmaal ook diep bezorgd.

De oudste dochter van Willem-Alexander en Máxima is bijkans het tragische lot van Anna van Saksen ten deel gevallen: in de periode dat haar vriendinnen het leven volop kunnen uitdagen dient Catharina-Amalia der Nederlanden, met haar beveiligers eeuwig in de nabijheid, in Huis ten Bosch te blijven wonen. Dat haar ouders hun verdriet daarover kwijt wilden is logisch.

Amalia wordt weliswaar niet ingemetseld, zoals Anna destijds op instigatie van haar echtgenoot, onze zo geliefde en bewonderde Vader des Vaderlands toen hij met Charlotte de Bourbon alweer de derde van zijn vier bruiden had gescoord – zo was hij toch maar mooi van de tweede af. Maar het lijkt er wél veel op. Zij mag de deur niet uit omdat de stoottroepen van de Mocro-maffia de kroonprinses beschouwen als het ideale ruilmiddel voor hun kopstukken, die tijdens hun gevangenisstraf helaas níet mogen worden ingemetseld omdat de maatschappij zich, in tegenstelling tot de heren zelf, sinds 1571 heeft doorontwikkeld. Zij krijgt daardoor niet eens de káns om zo’n overspelig feestnummer als Anna van Saksen te worden.

En dan te bedenken dat Amalia vergeleken met haar toekomstige onderdanen al nauwelijks bewegingsvrijheid had.

Niet dat de vorst en vorstin dat allemaal dachten, daar in het mooie Stockholm, toen zij zomaar wereldkundig maakten dat er zo hevig op Amalia wordt geaasd dat zij tijdens haar studiejaren geen intrek kan nemen in een Amsterdams appartement, hetgeen oorspronkelijk de bedoeling was.

Het koninklijk stel was slechts oprecht aangedaan en wilde het volk daarvan in kennis stellen. Wie daar alleen met cynisme op kan reageren mag van mij eveneens worden ingemetseld.

Ik begrijp dan ook ten volle dat Dilan Yeşilgöz haar ergernis maar moeilijk kon verbergen toen vanuit het journaille werd gesuggereerd dat met deze spontane woorden een staatsrechtelijke grens werd overschreden. „Ik kan me heel goed voorstellen dat je als ouders zijnde de impact die veiligheidsmaatregelen hebben op het leven van je kind wilt delen”, zei de minister van Justitie, die anders dan haar collega van Financiën („Verheugd dat ik per 1 april 2023 covoorzitter mag zijn van de Coalition of Finance Ministers for Climate Action”: brrr, die gespeelde nederigheid, los van de belachelijkheid van de functie) goed aanvoelt wat het volk wel wil horen en wat niet.

Leuk land hè, Nederland?

Inmiddels niet meer, kan ik u mededelen, terwijl mijn gedachten teruggaan naar een zondagochtendritje eind jaren tachtig door de Amsterdamse grachtengordel. Want wie zag ik daar? De oom van Amalia, wijlen prins Friso, die leuke, intelligente, lekker cynische gozer, terwijl hij in opperste staat van vrolijkheid en met zijn voeten in een teil water voor de deur van een studentenhuis van het bestaan zat te genieten.

Toen kon dat nog.

Ik vloek.


18 oktober 2022

Bevangen door een VvE-fobie

Die kop van ’m alleen al. Golvend grijs, nauwgezet gecoiffeerd. Huid zonnebankbruin. Gebit witter dan dat van Gerard Joling. Grijns van 9.1 op de Schaal van Zelfgenoegzaamheid.

Grijpgrage vingers ook, hoorde ik later van een buurmeisje.

Ieuw, zei ze erbij.

Hij was ceo van een middelgroot concern geweest. En nu behandelde hij, als voorzitter van de Vereniging van Eigenaren, zijn medebewoners als zijn ondergeschikten. Vrijwel onmiddellijk na onze entree in het luxe appartementencomplex was het mij duidelijk: dit was een man die met ongezonde gretigheid gebruikmaakte van de mogelijkheid om na zijn pensionering nog iets te vertellen te houden.

Waarom sprak hij ons anders aan in de galerij? En waarom zou hij zich daarbij anders als de VvE-baas hebben voorgesteld? Het leek wel alsof hij ons stond op te wachten. En dat terwijl wij geen afspraak met hem hadden, maar met een vrouw die haar appartement te koop had gezet. Daarvan was hij blijkbaar op de hoogte. Wij schudden de machtswellusteling van ons af en wisten tien minuten later al, dankzij de verkoopster, dat hij een waar schrikbewind uitoefende.

„Zelfs als ik een simpel haakje aan mijn tuinraam wil bevestigen krijg ik al gedonder als ik dat niet eerst met hem bespreek”, vertelde zij.

Ik weet nog wat ik zei toen wij na de bezichtiging in onze oude woning terugkeerden: „Lekker ruim hier, schat. En géén VvE!”

„Heerlijk”, antwoordde mijn wederhelft.

Dezelfde avond nog lieten wij de vrouw die haar appartement te koop had aangeboden weten dat wij geen interesse meer hadden, waarna iets soortgelijks in de loop der jaren, in verschillende variaties, nog enkele keren geschiedde. Telkens dachten we zoiets als: best veel onderhoud zo’n boerderijtje met een flinke tuin, het is ook behoorlijk groot voor twee personen (ik hoop maar dat Eric van der Burg en Hugo de Jonge dit niet lezen, voor je het weet vorderen ze de nu ongebruikte bovenverdieping), misschien moeten we toch maar weer eens een appartement overwegen. En telkens werden we, als we enige actie in die richting hadden ondernomen, op een gegeven moment allebei weer bevangen door onze VvE-fobie.

We willen ons niet meer laten behandelen en blijven zitten waar we zitten totdat Hein met zijn zeis begint te zwaaien.

U begrijpt het wellicht al: bovenstaande borrelde allemaal in mij op toen ik in de T van maandag las dat veel eigenaren van appartementen die zich door de torenhoge energieprijzen gedwongen voelen om extra te isoleren en/of zonnepanelen c.q. warmtepompen aan te leggen, stuiten op de VvE’s waarbij zijn verplicht zijn aangesloten. Dat gebeurt in liefst een op de drie gevallen en daarom pleit de Vereniging Eigen Huis nu voor een wet die bepaalt dat de eigenaren het voortaan zelf kunnen regelen.

Ik denk weer aan die megalomane ijdeltuit.

Doen, roep ik daarom.

Gisteren nog.


20 oktober 2022

Alles dreigt nu te ontploffen

Holy moly, nu heet het ineens spreiden en verleiden. A dirty mind is a joy forever, zeker in deze barre tijden, dus toen de T mij daarop wees zag ik Eric van der Burg meteen in pikante zwarte lingerie achter een rood verlicht raam in de Spuistraat zitten, de benen zoals Sharon Stone tijdens dat roemruchte sliploze verhoor in Basic Instinct uitdagend spreidend, haar verleidelijke oogopslag van toen eveneens gebruikend.

En wie staat er buiten met een verlekkerde blik naar binnen te staren?

Hubert Bruls.

Hey sailor!” roept Eric.

O jee, zomaar een homo-erotisch beeld. Zo zie je maar dat de affaire-Kökcü ook op mij zijn weerslag heeft. Maar ik wil wél respect, ja!?! Al geef ik grif toe dat de vergelijking scheef gaat zodra je beseft dat in de prostitutie niet de spreider en verleider de portemonnee dient te trekken, maar degene die het spreiden en verleiden niet kan weerstaan.

In de meest recente pogingen van Eric van der Burg om de nog steeds weigerachtige gemeenten - ze zijn in de eerste plaats zo weerspannig omdat ze geen idee hebben waar ze al die mensen moeten onderbrengen - ertoe te bewegen zijn dwang- c.q. spreidingswet te gehoorzamen, opent de staatssecretaris zijn beurs wanneer Bruls en diens collega’s niet alleen onder zijn druk bezwijken, maar zelfs ook bereid zijn meer asielzoekers op te vangen dan door hem wordt geëist.

Is dat eigenlijk geen omkoping?

Het blijft voor mij verbijsterend.

Hoe koppig Rutte IV met dit asielbeleid ook blijft, wat de vluchtelingenorganisaties die veel te veel invloed hebben ook allemaal roepen met verwijzing naar een achterhaald Vluchtelingenverdrag dat nota bene al in 1951 werd opgesteld (saillant detail: allereerste ondertekenaar was Denemarken, dat ook als allereerste een pas op de plaats maakte), hoe we in dit geval ook enquetegewijs met name door de NPO gemanipuleerd zullen blijven worden, enzovoorts, etcetera, noem maar op: dit land barst uit zijn voegen.

Ik heb niks tegen die mensen. Ik zeg dat er, zucht, toch maar weer bij. Ik zou precies hetzelfde proberen als mij op deze manier de kans werd geboden. Maar we komen om tal van redenen honderdduizenden woningen te kort, die er echt niet in de periode die Hugo de Jonge voor ogen heeft zullen worden bijgebouwd. En je kunt het tegenover je eigen bevolking van wie velen soms al jarenlang op een woning wachten - je kiezers - domweg niet maken om hen naar het derde plan te verwijzen, zoals deze week bleek: statushouders en studenten krijgen voorlopig voorrang.

Alles dreigt hier ten gevolge van dit immigratiebeleid zonder duidelijke toelatingseisen bovendien te ontploffen. Ook de zorg kan het niet meer aan, net als het onderwijs, de ordehandhaving, de hele maatschappij goedbeschouwd. Er is geen enkele reden om níet op de rem te trappen, maar in plaats daarvan geeft Eric van der Burg juist gas, waarbij nu zelfs zijn eigen VVD niet langer dwarsligt.

Ik zal het nooit snappen.

Hoe Eric ook blijft spreiden en verleiden, achter dat rode raam.


22 oktober 2022

Tijd dat God eens thuis geeft

Waar ben je nou, God? Juist omdat-ie aan de lippen van een diepgelovige man ontsnapte, raakte die wanhoopskreet mijn ongelovige ziel. Urker visser Jan de Boer slaakte ’m. De godvrezende schipper van de UK-197 heeft steeds meer moeite met de beproevingen die hij, op aarde gezet om te lijden, dient te ondergaan. Hij vond in verslaggever/domineeszoon Wierd Duk iemand die zijn klaagzang begripvol noteerde.

Hoe vaak zal de vraag in de loop der eeuwen niet zijn gesteld binnen radeloze Nederlandse vissersgezinnen? Ik woon in een kustdorp dat het vroeger vooral van de visserij moest hebben en alleen al tussen 1914 en 1920 119 mannen aan de zee moest prijsgeven. God werd - en wordt - er niet zoals op Urk aanbeden: sinds de achttiende eeuw bezoekt men in Egmond met name de Oud-Katholieke kerk. Maar als er weer eens lokale vissers ‘op zee waren gebleven’ viel het hun nabestaanden, zo weet ik uit de overlevering, zwaar om op hun geloof te blijven vertrouwen.

Waar ben je nou, God?

Zo begrijpelijk, die vertwijfeling.

Ook omdat ik telg ben van een familie van vishandelaren, doet het mij pijn te moeten aanzien dat de vissers net als de boeren de nek wordt omgedraaid. Nog niet eens zo lang geleden bepaalden zij een groot deel van onze cultuur. Niet voor niets was Jan de Hartog (Schipper naast God, Hollands Glorie, Herinneringen van een bramzijgertje) hier zo populair. En nu wordt ook de maatschappelijke rol van de visserij snoeihard geminimaliseerd door de kille, uitbundig beoogklepte, veelal randstedelijke beleidsbepalers van de Haagse en Brusselse politiek.

In de ban van een utopische toekomst die nuchter beschouwd onbereikbaar zal blijven zolang de grootmachten blijven weigeren om óók zevenmijlslaarzen aan te trekken (typerende uitspraak van Xi Ping deze week: „Wij zullen steenkool schoner en efficiënter gaan gebruiken”), dwingt het hedendaagse polderlandse en Europese establishment de vissers ijskoud tot saneringen zonder weerga. Voorbeeld: van de vloot van veertig boomkorkotters die tot voor kort in de Duitse Bocht visten, zijn er als gevolg van dat beleid - de betweters zijn ook verantwoordelijk voor de aanleg van al die tot nu toe onrendabele windmolens op die plek, waar de vissers onoverkomelijke problemen mee hebben - nog vijf of zes over. Verder is de diesel dermate duur geworden, dat Jan de Boer vreest dat 90 procent van de vloot de kerst niet eens haalt.

Dan kun je bidden tot je een ons weegt („Eerst komen we bij elkaar in de kombuis en lezen een stukje uit de Bijbel”), maar dat gaat niet meer helpen, zeker wanneer je beseft dat de hoge heren zich stiekem verkneukelen over het feit dat ze dankzij deze hoge brandstofprijzen automatisch verlost zullen raken van wat in hun vertroebelde ogen een groot probleem is.

Ik stond van de week bij het Maritiem Centrum van Egmond aan Zee. Daar hangen portretten van 30 van de 119 mannen die tussen 1914 en 1920 door de golven werden verzwolgen. Ik zag harde, stoere koppen. Hun achternamen kom je ook in het huidige Egmondse telefoonboek nog veelvuldig tegen. Net als Jan de Boer nu, vroegen hun naasten zich het, ten einde raad, óók regelmatig af: waar ben je nou, God?

Tijd dat Hij een keertje thuis geeft.


25 oktober 2022

Dikke opgestoken middenvinger

Het Achterhuis Lyceum. Zo noemt meneer die school. Nogmaals: het Achterhuis Lyceum. Je moet de gore lef maar hebben als aanhanger van een religie die van antisemitisme aan elkaar hangt. Soner Atasoy hééft die gore lef.

Deze fundamentalistische Nederlandse Turk/Albanees, zelfs in dit softiesparadijs door zo’n beetje iedere bestuurder uitgekotst wegens ‘radicale connecties’, is vorig jaar serieus, buiten het zicht van de overheid, een nieuwe islamitische school met de naam Achterhuis Lyceum in Den Haag begonnen.

NRC Handelblad onthulde het: zeven docenten en 45 leerlingen inmiddels.

Er zijn dus meerdere ouders die hun kinderen op zo’n school dóen.

Kunt u nog steeds wakker liggen van het lot van de zes miljoen vermoorde Joden in de zwartste periode van onze moderne geschiedenis, of anders van de twijfels die dienaangaande nogal eens in moslimkringen worden geuit? Dan waarschuw ik u alvast voor de volgende verklaring van de man die werd ontslagen als directeur-bestuurder van het Amsterdam Cornelius Haga Lyceum, ook al zo’n islamitisch pareltje binnen ons onderwijsstelsel (al leverde hem dat, in hoger beroep, een schadevergoeding van 100.000 euro op omdat de juiste procedure niet was gevolgd).

Op de vraag waarom hij voor zijn nieuwe school de naam Achterhuis Lyceum had gekozen antwoordde Soner Atasoy, die ook nu weer met zijn broer samenwerkt: „Omdat moslims die niet aan de leiband lopen van de overheid worden opgejaagd als de Joden in de Tweede Wereldoorlog. Wij worden nog niet vergast, maar wel besmeurd en bespat. Onze rechten vervallen.”

De gotspe ’Moslims zijn de nieuwe Joden’ kenden we al. Maar deze? Uitgerekend een islamitische school vernoemen naar de woning waar Anne Frank, dankzij haar dagboek wereldwijd hét gezicht van de Joodse slachtoffers van de Nazi’s, met haar familie onderdook voordat zij naar Bergen-Belsen werd gedeporteerd? Smaakvol hoor, als bovendien na gedegen onderzoek is vastgesteld dat je het salafisme best wel een jofele vertakking vindt. En als je er óók nog eens, door de AIVD, van werd beschuldigd dat je nauwe contacten met Tsjetsjeense terroristen onderhield. Echt heel smaakvol.

In welke maatschappelijke hoek is de Jodenhaat tegenwoordig het grootst? Om de achterlijkheid te benadrukken formuleer ik het eens zo: daar waar ook de homohaat het grootst is. Wie met een keppeltje op zijn hoofd door een Nederlandse moslimwijk gaat lopen heeft een overontwikkeld doodsverlangen. Daarom kan een opgestoken middelvinger niet dikker zijn dan die van Soner Atasoy toen hij voor deze naam koos. Benieuwd naar zijn volgende stap. Alle 45 leerlingen van het Achterhuis Lyceum een Jodenster op hun kleding? Of moeten ze een zwartwit gestreept concentratiekampuniform aantrekken?

Eigenlijk kun je maar één ding hopen in dit geval: dat ze ook op het Achterhuis Lyceum - zoals gezegd is het bepaald niet ongebruikelijk binnen de islamitische gemeenschap - aan holocaustontkenning doen.

Dan beseffen die kinderen het misschien niet.


27 oktober 2022

Het gaat juist altíjd over het klimaat

Ja, goed idee zeg, laten we het eens over het klimaat hebben. Want daarover rept natuurlijk helemaal niemand tegenwoordig. Hoor jij weleens iemand het klimaat als thema aanroeren? En jij? Nou dan. Het klimaat is een taboe, wat ik je brom. Niemand wil zijn vingers eraan branden.

Zal ik de ironieknop nu dan maar weer uitzetten? Voor je het weet lijmt zo’n stinkrebel zijn handen uit woede over mijn gebrek aan verantwoordelijkheidsbesef ook aan mijn schrijftafel vast en gebruikt-ie daarbij geen ordinaire Velpon, zoals die deerniswekkende aandachtsjunk bij Beau Jinek, maar Cosmofix Industrielijm. Dat kan ik er echt niet bij hebben, al zou ik wel heel anders reageren dan die superieure Beau. Volgens de fabrikant van dat spul kan er zelfs gietijzer mee worden gehecht, maar ik verzeker de eventuele actievoerder bij dezen ervan dat ik ook in dat geval een hardhandige beëindiging zal nastreven.

Ik zag een filmpje voorbijkomen waarin een Franse ME’er een klimaatactivist die zichzelf met zijn handen aan het asfalt heeft vastgelijmd meedogenloos losrukt. Uit de kick die het aanstellerige gegil van zijn slachtoffer mij bezorgde kan niets anders worden geconcludeerd dan dat er weer een fetisj aan mijn voorkeuren is toegevoegd. Zoiets zou het derhalve worden. Geen idee trouwens hoe die ME’er heette, maar ware zijn naam Jean-René d’Armagnac, dan riep ik terstond de Prix Jean-René d’Armagnac voor betoonde helfdhaftigheid in het leven.

Goed, uit die knop nu!

Ik schreef de woorden, zoals in de aanhef vervat, nadat Boswachter Tim zich bij het onrustbarend lange rijtje twitteraars had gevoegd dat wel begrip had voor de vastlijmactie van Jelle de Graaf, uit wiens cv overigens blijkt dat wij hier met een partijhopper van jewelste te maken hebben (van Piratenpartij naar Bij1 naar PvdD: Snelle Jelle deinsde er niet voor terug, net als voor het gebruik van het scheldwoord ‘kanker’ toen Beau’s medewerkers hem vaardig uit de studio tilden). We moeten het veel vaker over het klimaat hebben, zo liet de boswachter blijken, waarmee hij bijvoorbeeld een instemmende retweet verdiende van iemand van wie ik weet dat zij een paar keer per jaar haar tweede - of derde - huis in het Caraïbisch gebied vliegt, doch dit terzijde.

En ik dacht: nóg vaker, Tim?

Mijn hemel, pik, het gaat anno nu bijna altíjd over het klimaat. Holle Bolle Frenske is bezig om er namens de EU 1000 miljard in te investeren en de halve Nederlandse begroting staat in het teken ervan. Ik noem maar iets. Er wordt de godganse dag over het klimaat gesproken en dan vind jíj dat het door en door verwende havermelk- en quinoavolk dat sinds kort musea, autofabrieken, snelwegen en talkshows met hun geklier, gekladder en gelijm op stelten zet omdat we anders allemaal hartstikke doodgaan - en die bij hun beschuldigingen telkens weer voorbijgaan aan de ware oorzaak van de opwarming van de aarde: de bevolkingsgroei - steun verdient?

Moeten we soms gelijk Kartuizers 24 uur per dag de klimaatgod aanbidden? En moet het klimaat voortaan ook in Studio Sport centraal staan? In GTST? In Hotter Than My Daughter?

Tijd voor een lijmpoging, me dunkt.


29 oktober 2022

Volgende keer in Moskou graag

Goedemorgen, mevrouw. Een broodje tartaar en een glas melk graag. Wat is het mooi weer vandaag, hè?

Waag het niet, lieve lezers (m/v/x), om een conversatie anno 2022 zo te beginnen wanneer u de dienstdoende employee van een broodjeszaak aanspreekt. De huidige normen en waarden staan dit niet toe. In de ogen van de talloze moraalridders onder ons bent u viervoudig in overtreding.

Waar u ’mevrouw’ zegt, verdient ’mens met baarmoeder’ thans aanbeveling. Voor het bereiden van een broodje tartaar is vlees benodigd, dat voor 40% verantwoordelijk is voor de broeikasgassen die vrijkomen bij onze voedselproductie. Melk is afkomstig van koeien die tot een zowel energievretende als CO2-verhogende productie van 25 liter per dag zijn opgefokt, reden om dat evenmin te nuttigen. En vaststellen dat het mooi weer is kan natuurlijk helemáál niet meer.

Ingezonden brief in de Volkskrant: „Kunnen we stoppen met het gebruik van de term ’mooi weer’ voor buitensporig warme dagen in deze tijd van het jaar? Het is helemaal niet mooi. Klimaatverandering is misschien niet de enige onderliggende reden voor deze uitzonderlijke weersomstandigheden, maar speelt wel een rol. Berber de Bruin, Rotterdam.”

Excuses, ik rol nu even over de vloer.

Goed, hier ben ik weer. Ik kijk naar buiten, zie mensen vrolijk voorbij kuieren in een t-shirt, besef dat het al eind oktober is en verdomd: nu barst ik ineens in huilen uit. Of zou dat meer met de afgelopen dagen van doen hebben, dat wil zeggen: met al het gekladder en gelijm waarmee de allernarcistische narcisten onder ons, oftewel de havermelkbrigade van Extinction Rebellion en aanverwante sektes, de aandacht willen vestigen op een probleem dat nota bene, gezien de rigoureuze maatschappelijke veranderingen die zelfs op korte termijn al gepland staan, allang ons aller aandacht heeft?

Nu lijmden ze zich weer vast aan Het Meisje met de Parel en wisten ze zich uiteraard onmiddellijk verzekerd van de steun van een columniste van diezelfde Volkskrant: „Te veel mensen zijn bozer over het niet-vernielen van kunst dan over het wel-verwoesten van de aarde.” Een waar stilistisch hoogstandje, die zin, maar daar gaat het mij nu even niet om. Ik dacht vooral: waarom plakken ze zichzelf eigenlijk alleen in West-Europa aan kunstwerken vast? Uit de laatste wetenschappelijke cijfers blijkt dat wij het in de strijd tegen de temperatuurstijging niet eens zo slecht doen, in tegenstelling tot China en Rusland. De uitstoot is daar nog steeds dramatisch en geloof me: zolang die landen zich niet aanpassen is iedere aanpak tot mislukken gedoemd.

Het zal toch geen angst of lafheid zijn? Natuurlijk niet, hoe kom ik daar nu weer bij. Ideetje, daarom: ze moeten het de volgende keer in het National Museum in Bejing doen, of nog beter: in de Tretjakov Gallery in Moskou, waar Composition VII van Kandinsky hangt. Ideaal vastlijmkunstwerk als je het mij vraagt. Dan wordt het weliswaar 40 jaar water en brood, maar hé: géén melk, en in oktober is het in Siberië hooguit 4 graden, dus geen mooi weer.