1 september 2020
Het hóórt niet, de Tour in september

O ja, de Tour, die is er ook nog. Dat denk ik iedere dag. De Ronde van Frankrijk speelt dit jaar, tot nu toe, een veel kleinere rol in mijn bestaan. De koers interesseert me nauwelijks. Ik weet zelfs niet eens precies in welk gedeelte van dat prachtige land de karavaan zich nu bevindt.

Tsja, corona, hè.

Alles is anders.

Ik heb ’m een paar maal verslagen, de Tour. Daarna gedroeg ik mij thuis, voor de buis, altijd als een tweede Neel (vrede zij met hem). Dag in dag uit lardeerde Jean Nelissen zijn reportages, wanneer er door een bepaalde streek werd gekoerst, met gedetailleerde lokale wetenswaardigheden, met name aangaande wijn & cuisine. Dat deed ik ook, terwijl mijn echtgenote het allemaal hoofdschuddend aanhoorde.

„Straks komen ze vlak langs Plancoët. Daar liet de uitbater van ons hotel/restaurant de kreeften die wij hadden besteld eerst even over onze tafel lopen en zette ik na het diner een glas zelfgestookte calvados op het hoofd van de waardin, een vrouwtje van slechts 1.45 meter met een tandenloos bekkie. Wat toen mijn opdracht voor haar was laat zich raden.”

Dat soort anekdotes, leuk voor jezelf, maar veel minder leuk voor je omgeving (na die laatste ging mijn vrouw urenlang Bavink uitlaten). Het kon mij niks bommen. Ik wilde de connaisseur uithangen, de Tour de France-expert, de man die overal was geweest. Neel de Tweede, met teksten als: „Aha, Condom. We zijn nabij de Pyreneeën. Daar moet je de confit de canard proberen.”

En nu ben ik stil.

De tv gaat niet eens aan.

Het kan nog veranderen, hoor. Als Tom Dumoulin toeslaat wordt mijn interesse vast weer gewekt. Maar het hóórt gewoon niet, de Tour in september (en de Giro in oktober). Het hóórt niet, renners met mondkapjes na afloop van de etappes terwijl om hen heen bijna niemand zich staat te verdringen. Het hóórt niet, zo weinig publiek. Ze hadden ’m moeten overslaan dit jaar. Net als het EK Voetbal, Wimbledon en het British Open (golf). Ik begrijp best dat de commerciële belangen groot zijn. Maar de lol is er vanaf. Het is niet leuk zo. En het risico voor de volksgezondheid is veel te groot.

Volledig eens met wielerverslaggever Hans Ruggenberg, die in een analyse voor Telesport concludeerde dat de Tour in dat steeds meer roodgekleurde Frankrijk, waar het virus andermaal steeds nadrukkelijker om zich heen grijpt, „een tikkende tijdbom is, die elk moment kan ontploffen”.

„De vraag is überhaupt of de Tour tot de eerste rustdag in La Charente-Maritime geraakt. En zo ja, dan is er een kans dat daar blijkt dat het virus zich toch ongemerkt binnen de Tour-bubbel heeft vermenigvuldigd”, schrijft Hans.

Stel, het komt zover. Stel dus, de Franse regering voelt zich genoodzaakt de koers definitief stil te leggen. Dan heeft de Société du Tour de France heel wat uit te leggen.

Wat hoor ik dáár nu?

De karavaan trok maandag door Grasse?

Ik ken daar een heel leuk tentje op de Place aux Herbes, waar ze…

Sorry!


2 september 2020
Dat kan toch niet, dat kleffe gedoe?

Een heel enkele keer doe ik wat een Ruttetje zou kunnen worden genoemd: gelijk de premier toen hij RIVM-bobo Jaap van Dissel destijds bedankte iemand zomaar een hand geven. Verstrooidheid wellicht, alzheimer light misschien, wie zal het zeggen.

Het gekke is dat-ie meestal nog wordt geaccepteerd ook, die handdruk, zoals laatst door Seger baron van Voorst tot Voorst, directeur van de Hoge Veluwe, toen hij mij na een wolfvriendelijke column op zijn kantoor had uitgenodigd om te vertellen hoe het nu werkelijk met die rotbeesten in Nederland zit.

Dat wil zeggen: híj vindt het rotbeesten.

Toch valt het mij op dat het aanpassingsvermogen van de mens groot is. Het is nog maar een half jaar terug dat wij onze begroetingsrituelen rigoureus dienden te veranderen. Een ander rotbeest, dat van het corona-virus, was hier nog nadrukkelijker dan de wolf ten tonele verschenen. Ook dit beest bleek niet van zins vrijwillig weer te verdwijnen. Van overheidswege werd ons om die reden een hele reeks beperkingen opgelegd, waaronder het zoveel mogelijk vermijden van lichamelijk contact indien de betrokkenen niet tot dezelfde huishouding behoorden. Minstens anderhalve meter afstand dienden we te bewaren.

Geen handen schudden, geen zoenen, hooguit een tikje van elleboog tegen elleboog. Zo moesten wij elkaar vanaf maart begroeten. In het begin werd er her en der lacherig over gedaan, maar inmiddels hoort het bij ons dagelijkse leven zoals een kopje thee bij ons ontbijt (al bestaat er nu, zoals het afgelopen weekeinde in Berlijn en Londen bleek, een steeds meer uitdijende groep mensen die in de beperkingen een duister complot herkennen waarmee ons onze vrijheid wordt ontnomen).

Ik weet zelfs bijna niet beter meer.

Vorige week zat ik naar Bed & Breakfast te koekeloeren, dat programma van Omroep Max waarin drie stellen die een B&B beheren allemaal één nacht bij elkaar logeren. Het is een van de weinige publieke tv-programma’s die ik tegenwoordig nog bekijk, in de eerste plaats omdat het zo’n mooi inkijkje in de menselijke geest biedt. Ik geniet van de commentaren van de stellen wanneer zij zich, eenmaal op hun kamer, verlost weten van de anderen en de B&B waar zij logeren vergelijken met hun eigen nerinkje. Hier missen zij een kastje, daar een handdoekje, het matras is aan de harde kant en goh, wat kraakt de vloer. Dat soort opmerkingen. En steeds zie je ze denken: dan hebben wij het toch beter voor elkaar.

Maar daar gaat het mij nu niet om.

Waar het mij om gaat is dat het programma vorig jaar al was opgenomen en dat de stellen elkaar bij binnenkomst én bij het afscheid allemaal, volgens traditioneel Hollands gebruik, met volle overgave drie dikke zoenen gaven, telkens weer, keer op keer.

En ik?

Ik vond het ineens raar.

"Dat kan toch niet, dat kleffe gedoe?" dacht ik, reeds geheel gehersenspoeld.

Alles went, zelfs hangen, zei mijn moeder altijd.

Als er straks een vaccin is mag het van mij voortaan op z’n Japans.


3 september 2020
Red je de mensheid...

Daar weerklinkt het onmiskenbare geluid van de e-mailnotificatie (in mijn geval de snerpende muziek van de douchescene in Psycho, je moet je thrill toch ergens vandaan halen). “Testers gezocht”, staat er.

“Dat zou lekker wezen”, denk ik subiet. “Ik heb er best een paar dagen griep voor over.”

Helaas, echter, betreft het geen lucratieve uitnodiging van Janssen Vaccines uit Leiden om als proefkonijn te fungeren voor een test met het coronavaccin dat door hen wordt ontwikkeld, maar van een duister bedrijf genaamd Bestselection, dat er op een of andere manier in geslaagd is deze mail buiten de spamfolder te houden.

“Hoorcheck voor jong & oud!” lees ik. “Vijfhonderds testers gezocht.”

Beloning: eventueel (!) een ‘revolutionair nieuw’ hoortoestel.

Aan mij is deze uitdaging niet besteed, en niet slechts vanwege het feit dat mijn doofheid zich tot de Oostindische variant beperkt. Terneergeslagen hervat ik mijn werkzaamheden. Want stel, ik had mij via die mail inderdaad als tester kunnen aanmelden bij Janssen Vaccines, een van de liefst 170 bedrijven, wereldwijd, die naarstig op zoek zijn naar een entingscocktail waarmee de pandemie die de maatschappij momenteel lamlegt kan worden bestreden.

Liefst 4700 euro per persoon heeft Janssen daar voor over. Al mijn financiële problemen zouden er in één keer mee kunnen worden opgelost en van het restant zou ik een geheel verzorgde all in-vakantie in het allerroodst gekleurde gedeelte van Spanje kunnen betalen, te midden van alle hoestende en proestende sukkels die zich nog niet tegen het virus hebben kunnen wapenen. Grote kans, immers, dat ik het dan niet meer kan krijgen.

Lekker puh!

Tsja.

Hoeveel mensen zouden zich in werkelijkheid al bij Janssen Vaccines of bij het wervingsbureau dat namens de Leidenaren handelt hebben aangemeld? Duizenden, vermoedelijk. 4700 euro plus reiskosten wordt hen in het vooruitzicht gesteld. Geen kattenpis, en de kans dat je er blijvende gezondheidsschade van oploopt is klein. “Mogelijke bijwerkingen van het kandidaat-vaccin zijn koorts, hoofdpijn, moeheid, griepachtige verschijnselen”, zei hoofd vaccinontwikkeling Hanneke Schuitemaker van Janssen in deze krant. “Maar deze zijn van zeer korte duur.”

Aanlokkelijk dus, al voel ik mij nu wel, uit hoofde van mijn functie als slechtnieuwsbrenger, verplicht om de testers erop te wijzen dat die 4700 euro door de fiscus bij hun inkomen zal worden opgeteld.

Ik citeer Medians.com, dat dag in dag uit naar proefpersonen op zoek is: “De vergoeding die je ontvangt voor deelname aan een medisch onderzoek moet je opgeven in je aangifte inkomstenbelasting als ‘inkomsten uit overige werkzaamheden’.”

Lekker is dat.

Red je de mensheid, moet je toch nog de helft van je vergoeding inleveren.

Kan het Nederlandser?

Hoe het komt weet ik ditmaal niet, maar plots hoor ik weer de muziek van die douchescene.


4 september 2020
Ferds snik liet mij niet onberoerd

Na het Ruttetje van woensdag doe ik nu even, met een kleine aanpassing, een Fratertje Venantius (de lezers jonger dan 104 jaar moeten ‘m maar even googelen): “Ja, je bent dan wel columnist, hè, maar je bent toch niet van beton, hè.”

Het gaat me om Ferd. Om Ferdinand Grapperhaus, wiens snik achter het spreekgestoelte in de Tweede Kamer mij niet onberoerd liet. Dat komt, als ik eerlijk ben, ook door de treffende overeenkomsten met alle bruiloftspartijen waarbij ik zelf als bruidegom fungeerde. Stuk voor stuk waren dat eveneens feesten die de bruid en ik achteraf, net als Ferd, om verschillende redenen liever met z’n tweeën hadden gevierd. Vooral die ene waarbij oom Godfried en Hillegonda, een nichtje van toenmalige schoonmoederskant, een half uur van de aardbodem leken te zijn verdwenen, staat mij nog helder voor de geest. Ik wist niet dat tantes zo luid konden gillen. Uiteindelijk werd er maar één persoon beter van: oom Godfrieds advocaat. Maar goed, dat is een stukje familiegeschiedenis.

Ferd is er weliswaar in geslaagd om er een onvergetelijke bruiloft van te maken, maar hij had toch iets anders voor ogen. Vooral dat maakt mij week, al voel ik toch wel de behoefte om te benadrukken dat er één belangrijk verschil bestaat tussen mijn huwelijksfeesten en dat van Ferd en Liesbeth: ik heb nooit, maar dan ook echt nooit, bij welke bruiloft ook, een schoonmoeder omhelsd. Zelfs ik heb mijn grenzen. Terwijl het feit dat Ferd zijn schoonmoeder omhelsde, hem juist bijna zijn politieke kop kostte.

Hád het hem zijn politieke kop moeten kosten?

Ter illustratie van het antwoord op die vraag neem ik u mee naar café Marcella op het Amstelveld in Amsterdam, alwaar ik de ochtend na het debat een kop koffie bestelde en terstond het bekende Covid 19-formuliertje onder mijn neus kreeg geschoven.

“Je weet toch zo langzamerhand wel wie ik ben?” zei ik tegen de serveerster.

“Sorry, het moet. Ik ben benieuwd of je een andere naam invult dan die man hier op het terras.”

“Hoezo?”

“Hij schreef Grapperhaus op.”

Kijk, dat bedoel ik dus. Mark Rutte kan nog duizend keer om mildheid en genade smeken, en ik meen het ook werkelijk als ik Ferd en zijn vrouw veel voorspoed en geluk toewens. We hebben die anderhalvemetermaatregel allemaal wel eens geschonden, nietwaar. Maar het is en blijft een feit dat de minister van justitie, juist omdat hij de overtreders eerder zo hard aanpakte en voor aso's uitmaakte, zijn geloofwaardigheid kwijt is. Dit is veel erger dan die deuk waar iedereen het nu over heeft.

Ferdinand Grapperhaus had de eer aan zichzelf moeten houden. Dan was de taak der handhavers er veel gemakkelijker op geworden. Nu is de anderhalvemetersamenleving vrijwel dood. Veel minder mensen zullen zich nog iets van de beperkingen aantrekken, veel méér mensen zullen er bij het invullen van hun personalia een grap van maken, zoals de man op het terras van café Marcella. Ook uit boosheid over het feit dat de strafmaatregelen, die velen zware boetes opleverden en in een aanzienlijk aantal gevallen een strafblad, pas werden versoepeld nadat Grapperhaus ze aan zijn laars had gelapt. Dat is volgens mij een staatsrechtelijk unicum en bepaald niet voor herhaling vatbaar.

Ik begon met een Fratertje Venantius, ik eindig er ook mee.

Mij richtend tot het bruidspaar, zing ik: “Zeg maar ja tegen ‘t leven.”

En zeg nee tegen de rest.


5 september 2020
Onbetaalde seks bestaat niet

Wacht, ik zoek het even op in De Stellingen van Hoogland, een klein maar waardevol boekwerkje vol levenswijsheden, waarvan helaas slechts één exemplaar bestaat. Aha, hier staat het, op pagina 17, in het hoofdstuk De Liefde of wat daarvoor door moet gaan: ‘Onbetaalde seks bestaat niet’.

Ook deze stelling is na uitgebreid empirisch onderzoek mijnerzijds op papier gezet en volgens mij onweerlegbaar. Hoe hoog zou in de film Het Leven & Zijn Beslommeringen bijvoorbeeld het werkelijkheidsgehalte van deze twee opeenvolgende scènes zijn: 1. man neemt ‘s avonds laat met glinsterende oogjes en met twee treden tegelijk de trap naar de slaapkamer, 2. zijn vrouw neemt de volgende dag met glinsterende oogjes en met twee treden tegelijk de trap naar een modemagazijn? Hoog, dames en heren. Heel erg hoog, alle maatschappelijke vernieuwingen c.q. veranderingen ten spijt. In de polderlandse vinexwijken werkt het nog steeds zo en mede om die reden nam ik met grote interesse kennis van het voorstel van CDA-kamerlid Anne Kuik om betaalde seks te verbieden.

Betaalde seks is niet meer van deze tijd, vindt deze jonge politica. Hahaha! Zie bovenstaande alinea’s, malle meid! Bovendien riepen ze het dik tweeduizend jaar geleden ook al. Toch is het oudste beroep ter wereld altijd blijven bestaan. Denkt Anne dat zij daar dan wél een einde aan kan maken? Laat ik toch maar proberen om er serieus op in te gaan, want ze werd zes jaar terug nog tweede in de verkiezing Beste raadslid van Nederland. ‘t Is een talentje en dat moeten we koesteren.

Eerst nog even dit: was het CDA van Anne er zonder Jezus geweest? Je hoeft niet eens De Stellingen van Hoogland te raadplegen om het antwoord te weten. Ik stel de vraag met name omdat ook Jezus een hoerenloper was. Ho ho, nu niet meteen uw abonnement opzeggen, christenvrienden, laat mij even uitspreken. Jezus ging naar de hoeren omdat hij deze zondaressen in al Zijn goedheid eveneens van hun zonden wilde bevrijden. Wie zijn wij om daaraan te twijfelen.

De Bijbel staat vol met de problemen die de hoererij biedt. Anne Kuik weet dat ook, als ware christen. Zij borduurt slechts voort op wat Jezus propageerde en wil nu invoering van het Zweedse model, waarbij alleen de hoerenlopers worden beboet (wat daar het resultaat van is maar moet ze maar eens ter plekke op de afdelingen Spoedeisende Hulp vragen). Toch meen ik mij enige kritiek te kunnen veroorloven. Want dit zegt zij ter verduidelijking: “Prostitutie betekent per definitie ongelijkwaardigheid. De meeste prostituées zouden eigenlijk geen seks willen met de man die voor hen staat.”

Hier vliegt Anne reeds uit de bocht.

Alleen al over die ongelijkwaardigheid valt te redetwisten. Wie is de baas in de peeskamer? Negen van de tien keer de courtisane, als je het mij vraagt. Zij bepaalt de spelregels en krijgt er ook nog voor betaald. Verder zijn er veel sekswerkers die hun werk helemáál niet met tegenzin doen. Dat blijkt ook uit de reacties van hun organisaties.

Spreek je in 2040, Anne.

Bij de volgende poging.


7 september 2020
Willen jullie meer of minder aquaria?

Het is tegen beter weten in, maar toch spreek ik de hoop uit dat geen enkele talkshow, publiek dan wel commercieel, het nog in zijn hoofd zal halen om de heer Akwasi Owusu Ansah als gast uit te nodigen.

Nee, ik doel niet eens op dat recente interview met Akwasi in het AD, de krant die altijd bereid is om criminele kansenpareltjes ruimte te bieden. Al leverde dat gesprek hem veel aandacht op de sociale media op, dankzij het verstrekken van deze informatie: "De juf noemde me eens Aquarium, waarop de hele klas moest lachen. Dat is toch raar voor iemand die geacht wordt kinderen een veilige plek te bieden."

Ik wilde eerst voorstellen om de woordkunstenaar - zo durft hij zichzelf echt te presenteren - gezien zijn talloze vergrijpen voortaan Akwasi O. A. te noemen. Het is hier nu eenmaal de gewoonte om slechts initialen te gebruiken wanneer de beschrevene van criminele activiteiten wordt beticht. Maar het heeft geen zin. Iedereen zal hem nu de naam Aquarium blijven toebedelen. Zoals óók iedereen, inclusief ondergetekende, na zijn onthulling herinneringen aan de eigen ervaringen op dat gebied ophaalde.

Mij noemden de docenten bijvoorbeeld Goofy en flapoor. Doelend op mijn lengte zei de schoolfotograaf verder ooit: „Lach nou eens, flatgebouw!” Ook toen schaterde de hele klas. En ik schaterde mee. Als ik híerover huilend mijn beklag had gedaan, had mijn moeder niet "Dat is toch raar voor iemand die geacht wordt kinderen een veilige plek te bieden" gezegd, maar "Doe effe normaal, Robbie, dit hoort erbij." Het kweken van eelt op de kinderziel is óók moederliefde.

Uiteraard plaatste ik deze vraag op Twitter: „Willen jullie meer of minder aquaria?” Ik kon het niet laten, in de eerste plaats in verband met de meest recente ontwikkelingen in de zaak-Wilders, in de tweede plaats omdat ik er inmiddels van op de hoogte was wat ons rapwonder zoal over Sinterklaas en Zwarte Piet had getweet.

Een van de opperkwapoetsen van het onvolprezen weblog GeenStijl was eens even in zijn Twitter-verleden gaan spitten. Welnu, daaruit bleek dat de uitspraak van Aquarium bij die Black Lives Matter-demo van 1 juni op de Dam ("De volgende keer trap ik Zwarte Piet op zijn gezicht!"), nog heilig was vergeleken bij de diverse moordoproepen aangaande Sint en Piet die hij jaren terug al op dat medium had geplaatst.

Andermaal werd duidelijk dat er één hoofdschuldige zal zijn wanneer een Zwarte Piet echt iets wordt aangedaan.

Aquarium, inderdaad (en nee, het is geen toeval dat ik voor de illustratie bij dit stukje een léég aquarium koos).

Het ging zoals het altijd ging: eerst werden de tweets verwijderd, toen ontkende zijn woordvoerster (ja echt, meneer heeft een woordvoerster) dat ze door hem waren geschreven, daarna erkende hij dat hij ze wél had geplaatst maar dat hij ze zich niet meer kon herinneren (hetgeen mij heel even deed vermoeden dat alzheimer kennelijk ook op héél jonge leeftijd kan toeslaan). Tenslotte trachtte hij de hele affaire in het Engels te downplayen.

Na die Dam-uitspraak werd Aquarium onmiddellijk in verschillende talkshows in de gelegenheid gesteld om te verklaren dat hij het niet letterlijk zo had bedoeld.

Ik hoor het Margriet van der Linden nog vol begrip zeggen: "Helder."

Please Op1, please Jinek, doe dat niet nogmaals.

Geen criminelen, svp.

Vraag maar aan Twan.


8 september 2020
Protocolseks: een zaaddodende exercitie

Deze hadden we nog niet gehad, in het kader van de coronamaatregelen: een mondkapje om tijdens de seks. Niet zoenen, gezichten zo ver mogelijk van elkaar.

Ik moet mezelf nu echt inhouden. Niet omdat ik, van de weeromstuit, een Willem Engel-wappie ben geworden, die de verantwoordelijken voor dit soort beperkingen diep verontwaardigd een nieuw Neurenberg-proces wil aandoen (dat opperde meneer werkelijk). Wel omdat ik een mop ken waarin een boerenknecht en een varken de amoureuze hoofdrollen spelen. Die knecht wil er hoe dan ook bij zoenen (shit, ik verraad de clou). Maar de Telegraaf is, als de dierenkrant bij uitstek, niet zo geschikt voor uitingen van bestialiteit.

Daarnaast moet ik aan mijn reputatie denken. Die is toch al danig geschonden sinds hier enkele dagen terug de stelling ‘Onbetaalde seks bestaat niet’ werd geponeerd. En dat terwijl ik tot een leeftijdscategorie behoor - zeg maar die van de mensen die van ABN Amro niet meer rood mogen staan - waar het vertellen van een andere belegen mop het functioneren op oerdriftgebied beter symboliseert: drie oude mannetjes zitten op een bank in het park als er een jongedame voorbij wiegt - de eerste zegt dat-ie er best een wandelingetje mee zou willen maken, de tweede dat-ie ermee wil zoenen en de derde: “Er was toch nog wat?”

Jazeker, er is nog wat.

Maar daar moet je voortaan dus een mondkapje bij om.

Als het aan dr. Theresa Tam ligt.

Laat ik bij de feiten blijven en er bijvoorbeeld op wijzen dat de maatregel zoals in de aanhef vervat op geruststellende afstand door deze dr. Tam werd geopperd: 5.628 kilometer ten westen van Amsterdam, in Ottawa (Canada), niet echt naast de deur dus. Aan de andere kant is zij, schrik niet, zo ongeveer de Canadese Jaap van Dissel. Als chief medical officer verdient zij internationaal aanzien.

“Sla zoenen over, houd de gezichten zover mogelijk van elkaar af, draag een masker dat je mond en neus bedekt en controleer jezelf en je partner voorafgaand aan de seksuele activiteit op symptomen”, verordonneerde dr. Theresa tijdens een heuse persconferentie.

Gaat goed hè, met de mensheid. We hadden aids al, plus een hele serie enge geslachtsaandoeningen. En nu dreigt het voorspel van de meest intieme en menselijke handeling die er bestaat met name bij de o zo belangrijke eerste keer te verworden tot een zaaddodende exercitie waarbij een protocol dient te worden gevolgd.

“Ik heb zin in je!”

“Momentje, schat. Ik pak even de checklist erbij.”

Voor spontaniteit is geen plaats meer, wanneer je althans niet op de IC wilt eindigen.

Als Jaap van Dissel het uitlegt, lijkt het mij bovendien moeilijk er een afrodisiacische werking in te herkennen.

Nee, dan de oplossing waarmee dr. Therese Tam eveneens kwam aanzetten: soloseks.

Nou ja zeg! Onanie! De afschuwelijke zonde van de zelfbevlekking! Daar kreeg je vroeger de ruggemergtering van!

Het zijn goddeloze tijden.


10 september 2020
Daar gáát de vrije expressie

Dat wordt herschrijven de komende maanden. Maar wat moet dat moet. Ik wil hoe dan ook de Oscar voor de beste film. Bovendien zit ik vast aan dat contract met Latoya N’Boti, een transseksuele Afro-Amerikaanse genderqueer die onder druk van The Academy de positie van Harvey Weinstein heeft overgenomen.

Dat onvergetelijke telefoongesprek tussen ons, laatst!

“Ha Latoya, mijn scenario vordert al aardig.”

“Je wat?!”

“Mijn scenario.”

“Wat is dat?”

Ach, alle begin is moeilijk en laat ik de titel ook maar meteen verraden: Inside the Ku Klux Klan, a Hate Story. Het moet een film worden waarin het leven binnen een chapter van de Klan in het Birmingham, Alabama, van de jaren vijftig tot in de intiemste details wordt getoond. Locatie voor dit docudrama, waarbij we uitsluitend binnen filmen: hun geheime hoofdkwartier in de bedompte schuur van graanboer Jeremiah McKenzie aan de Ol’ Redneck Road. De broeierigheid waarmee de leden zich daar onderling tot elkaar verhouden, hun gesprekken: dáár gaat het om.

Ik had het scenario al bijna af. Het verhaal liep als een trein, al zeg ik het zelf, slechts het plot moest nog worden uitgewerkt. Maar nu is de Academy of Motion Picture Arts and Sciences, die over de Oscars gaat, ineens met allerlei voorwaarden komen aanzetten voor filmmakers die voor deze belangrijkste prijzen in aanmerkingen willen komen.

Herinnert u zich het Socialistisch Realisme van Stalin nog? In alle vormen van kunst dienden onder zijn bewind de voordelen van de socialistische heilstaat te worden bezongen. Het was het voorlopige einde van de vrije expressie in de Sovjet-Unie.

Welnu, hier zou oom Jozef zijn vingers ook bij aflikken. Vanaf 2024 dienen alle vormen van gender, identiteit en diversiteit te worden bezongen. Minstens één niet-witte acteur in een hoofdrol of belangrijke bijrol, minstens dertig procent van de bijrollen voor vrouwen, vertegenwoordigers van etnische groeperingen, LHBT-plussers en geestelijk en lichamelijk gehandicapten. Dat werk. En soortgelijke voorwaarden voor - ik doe een greep - productie, marketing en distributie.

Daar gáát de vrije expressie weer!

Zelfs nu nog.

Wat te doen?

Kijk, een darkroom in die graanschuur van Jeremiah McKenzie schrijf ik er zo in. Naast zwarten, Joden en immigranten haten Klanners weliswaar ook homo’s, maar daar maak ik met een paar kunstgrepen enkele gevalletjes zelfhaat van, geen probleem.

Maar hoe los ik dat in vredesnaam, in dit specifieke geval, met die dertig procent van de bijrollen op? Hoe maak ik díe gasten woke? En hoe moet dat, last but not least, met de hoofdrol? Wie speelt, met andere woorden, de voorzitter van het chapter? Ik zie de sleutelscène al voor mij waarbij hij die malle witte puntmuts langzaam van zijn hoofd trekt.

And the winner is…

Verdomd, ik weet er eentje!

Heeft iemand toevallig het telefoonnummer van Whoopi Goldberg?


12 september 2020
Benieuwd wie nu een Annabelletje doet

Nu moet ik potdorie alwéér aan dat artikel van onze wakkere verslaggever Vincent Triest denken, nog geen anderhalve maand geleden in de Telegraaf. Robert Zaal, directeur van Takecarebnb, een club die vluchtelingen bij gastgezinnen tracht onder te brengen, kwam daarin aan het woord. De vraag of er BN’ers waren die de voorafgaande vijf jaar gehoor hadden gegeven aan de oproep, nota bene in hun eigen kringen gedaan, om asielzoekers in huis te nemen, moest hij helaas ontkennend beantwoorden. En dat terwijl de emokraan tijdens deze smeekbede volledig was opengedraaid.

Nu ken ik toevallig wél een BN’er die in actie kwam, al was het niet dankzij deze oproep. Zij bood een asielzoeker voor een half jaar onderdak omdat hij anders, als homoseksueel, geen leven had in het AZC waar hij eerst was ondergebracht. Haar naam is Annabel Nanninga.

Oei, een FvD’er!

Zou dat misschien de reden zijn dat in bepaalde maatschappelijke regionen, waar zich veel vertegenwoordigers van de hedendaagse ’intellectuele’ elite hebben verzameld die momenteel bijvoorbeeld ook ach en wee roepen omdat Fidan Ekiz zomaar durft te zeggen wat ze denkt, nauwelijks aan dit staaltje van solidariteit en opofferingsgezindheid wordt herinnerd?

Ja dus.

Ze gaf er geen ruchtbaarheid aan, Annabel. Ze liep er niet mee te koop. Er werd al genoeg aan moreel exhibitionisme gedaan. En dat gebeurt nog steeds, zoals vrijdag andermaal bleek. Het gepronk met de veren der deugdzaamheid was wederom stuitend.

Asielzoekers hadden het kamp Moria op Lesbos in de fik gestoken. Onder druk van drie van de vier coalitiegenoten nam het kabinet dientengevolge het besluit om zich over vijftig kinderen en vijftig ‘kwetsbare’ vluchtelingen te ontfermen. En toen kreeg met name Rutte’s VVD een tsunami van gratuit moraalgewauwel over zich heen, zoals de vermakelijke Elsevier-columnist Constanteyn Roelofs het noemde. In ruil hadden de liberalen namelijk het een en ander bedongen. Waaronder ‘een ‘snellere uitzetting van overlast gevende asielzoekers’.

Huppekee, daar gingen ze, de Myrthe’s en de Zihni’s onder ons, vol op het orgel, terwijl het resterende zelfverklaarde moreel superieure deel der natie hun emopopulistische lied naar hartenlust meezong. ‘Zelfs de vluchteling moet renderen’. En: ‘We hebben een cordon sanitaire tegen de VVD nodig’.

Zo lekker, die verontwaardiging.

Zo comfortabel.

Als je hart níet breekt, wanneer je deze ellende aanschouwt, is er iets mis met je. Dat klopt. Maar niemand die verder keek. Niemand die erbij stil stond dat misdaad, van mensensmokkel tot en met brandstichting, hiermee alleen maar wordt aangemoedigd. Niemand die opperde dat dit voor meer soortgelijke drama’s gaat zorgen (in de resterende kampen kunnen ze voortaan net zo goed alvast een doosje lucifers en een fles spiritus aan de voedselpakketten toevoegen). De VVD hield zijn verstand er wel bij en werd om die reden verrot gescholden.

Hierbij verzoek ik Vincent Triest om over een paar maanden Robert Zaal weer eens te gaan interviewen.

Wie hebben tegen die tijd allemaal een Annabelletje gedaan?

Ik zie het antwoord op die vraag met belangstelling tegemoet.


15 september 2020
O, die verdomde feiten toch

Tuurlijk joh, een KLM-faillissement kan er ook nog wel bij. Waarom niet. We waren toch al een ontzielde natie sinds Zwarte Piet geen vrolijke kindervriend meer is, maar een slavernijsymbool.

Ik heb normaal gesproken niet zoveel met nationale trots.

Nu even wel.

De teloorgang is niet meer te stoppen. Unilever heeft het land al bijna verlaten, Shell doet dat straks ook. De polderlandse verzuring was en is voor de grotere bedrijven niet meer te harden. Groene en linkse ondernemershaters verwierven in de loop der jaren in zo’n beetje alle lobby- en pressiegroepen en advies- en bestuurslagen onder die van de politiek angstaanjagend veel macht. Alles wat vroeger voor een gezonde Hollandse ondernemingslust stond, kreeg dientengevolge een VOC-status. Dat wil zeggen: de VOC-status van nu, die van de wrede, kapitalistische uitbuiters. Als het aan Greenpeace ligt krijgt de KLM zelfs niet eens meer de kans zich elders te vestigen.

De omstreden milieuclub stapt naar de rechter in een poging KLM te dwingen de 3,4 miljard aan directe leningen en kredietgaranties die onze nationale luchtvaartmaatschappij ter overleving van de coronacrisis kreeg in de staatskas terug te storten. Iedereen beseft wat dat zou betekenen: blauwe vloot naar de schroot, meer dan honderdduizend Nederlanders hun baan kwijt. Maar kniesoor. Dit dient een hoger doel, namelijk het milieu. En dat terwijl het milieu er in werkelijkheid niet of nauwelijks baat bij zou hebben, en niet alleen omdat de reizigers dan gewoon aan boord van een toestel van een andere maatschappij stappen.

Het milieu en klimaat kunnen maar op één manier worden gered: halvering der mensheid.

Maar dat is ook weer zo wat.

Kent u Benno Baksteen nog?

Juist: hij is de opperpiloot die bij vliegrampen van welke aard ook altijd onmiddellijk door tal van media als expert wordt geraadpleegd.

Nu voer ík hem eens op.

In mei van dit jaar schreef Baksteen een verhaal onder de titel De grote boze wolf. Openingszin: “Luchtvaart wordt vaak gezien als de Grote Boze Wolf in klimaatland, maar dat beeld is gebaseerd op framing en niet op feiten.”

De luchtvaart is niet de hoofdschuldige in de klimaat- en milieukwestie, legt Baksteen uit. De bijdrage van de luchtvaart aan de wereldwijde uitstoot is slechts iets meer dan 2%. Bovendien is tussen 1960 en 2000 het brandstofverbruik per passagier van vliegtuigen teruggelopen van 8,5 liter per 100 km (DC8) naar 2,3 liter (Boeing 777). Een afname van meer dan 70%, aldus Baksteen, die ook dit laat weten: “Voor intercontinentaal vervoer zijn schepen het enige alternatief en die verbruiken over dezelfde afstand per passagier zeven keer meer brandstof dan een vliegtuig.”

En de trein dan?

Oók niet schoner, bewijst Benno Baksteen in dat stuk.

Het is een en al framing van Greenpeace, weet hij, en daar zou een rechter zich nooit op mogen baseren.

Maar ja, wij leven hier wel in Nederland Urgenda-land.

Ik houd mijn hart vast.


17 september 2020
Geert blafte, ze blaften allemaal terug

Even, heel even, vond ik het tijdens de jaarlijkse voorstelling van Circus Geert in de Tweede Kamer jammer dat ik niet naar de interruptiemicrofoon kon lopen.

O, zeker: geen partij die zich door mij zou willen laten vertegenwoordigen. De afkeer is daarnaast geheel wederzijds. De enige politieke beweging waarvan ik lid zou willen zijn is het AHP (Anti Hypocrisie Platform). En dat bestaat niet eens. En toch koesterde ik een paar seconden zomaar de wens om in een positie te verkeren die het mij mogelijk zou maken om de spreekstalmeester van de PVV tijdens zijn schuimbekkende optreden bij de Algemene Politieke Beschouwingen te onderbreken.

“Voorzitter! Het is inderdaad niet niks wat de heer Wilders de afgelopen jaren is overkomen. Het is een schande dat hij zo lang vierentwintig uur per dag zwaar bewaakt moet worden. De haat die hem wereldwijd en soms zelfs ook in dit huis ten deel valt is buitensporig. Wat mij betreft begint u, mevrouw de voorzitter, voortaan iedere vergadering met een verklaring namens alle volksvertegenwoordigers die duidelijk maakt dat wij allemaal achter hem staan. Bovendien heb ook ik zo mijn gedachten over de gang van zaken in zijn Marokkanen-proces, inclusief de uitspraak van het Hof. Maar zijn wij hier vandaag, de dag na de belangrijkste Troonrede sinds jaren, bijeen gekomen om over het wel en wee van de heer Wilders te debatteren? Ik dacht het niet.”

Zoiets wilde ik betogen, om te vervolgen met: “Ik wil hier best een keer discussiëren over wat de heer Wilders als persoon allemaal ten deel is gevallen. Dat hij de heer Rutte aan de hand van zijn eigen ervaringen de premier van een intens corrupt land noemt, wat hij zojuist deed, is dan ongetwijfeld ook een interessant thema, wat mij betreft overigens veel te zwaar aangezet. Maar vandaag moeten we dat niet doen. Vandaag gaat het een keertje niet om zijn belang, maar om het belang van dik zeventien miljoen andere Nederlanders. Het is niet niks wat het land dankzij de coronacrisis is overkomen. Het kabinet heeft dientengevolge tal van maatregelen getroffen, die grote bevolkingsgroepen gaan raken. Dáár moeten we het over hebben, voorzitter. Het is het enige onderwerp wat vandaag en morgen telt. Daarom houd ik het in dit geval bij deze ene interruptie. Dat zouden mijn gewaardeerde collega’s ook moeten doen. Mijn advies aan hen is: laat de heer Wilders lekker uitrazen en ga dan over tot de orde van de dag. Ik kan niet wachten totdat het zover is.”

Zou het hebben geholpen?

Ik vrees van niet.

Onder het video-venster waar je woensdag de beschouwingen op de Telegraaf-site live kon volgen, stond: “De Tweede Kamer buigt zich woensdag en donderdag over de plannen van het kabinet voor volgend jaar.” Welnu, daar was dus heel lang domweg geen sprake van. Te veel collega’s hapten, zoals ieder jaar. Te veel collega’s doken. Te veel collega’s trapten in de val die Geert Wilders, als eerste spreker, zoals gewoonlijk had uitgezet.

Geert blafte, ze blaften allemaal terug, op verstandige volksvertegenwoordigers als Cees van der Staaij na, die wijze woorden sprak. En daarmee kreeg Geert weer precies wat hij ermee beoogde: een excessieve hoeveelheid aandacht.

De toestand van het land?

Ach, kniesoor.


19 september 2020
Sofort Nordholland verlassen!

Eerst hoorde ik dat onze zuiderburen mijn complete provincie een code rood hadden toebedeeld. Belgenmop, dacht ik. Ze denken daar dat de noordgrens van Amsterdam bij De Cocksdorp ligt en de zuidgrens bij Breukeleveen.

Maar toen kwamen onze oosterburen er nog even dunnetjes overheen. De Duitsers, of all people, zo’n beetje het meest ernstige volk ter wereld. “Sofort Nordholland verlassen!” riepen ze naar hun vakantievierende Landsleute in mijn regio.

Nou ja, daar kwam het op neer, want welke germaan gaat er nu twee weken in thuisquarantaine - de straf wanneer de koffers niet meteen werden gepakt - indien de wederhelft niet Helene Fischer of Karl-Heinz Wörstenbrudel heet (die laatste bestaat niet, maar ik weiger de Heissester deutscher Mann te googelen)?

Je kunt veel van die Duitsers zeggen, maar niet dat ze zomaar nonchalance tot hun volksaard hebben toegelaten. Ze weten genau dat onze geliefde hoofdstad en de provincie Noord-Holland twee totaal verschillende grootheden zijn, net als Den Haag en Rotterdam aan de ene kant en Zuid-Holland aan de andere. Daarom verbaast het mij zo dat zij ineens, samen met België, een Covid-19 maatregel hebben getroffen waarmee deze twee provincies ten onrechte in hun totaliteit worden geraakt.

Maken ze er in Amsterdam een zooitje van, qua corona.

Is heel Noord-Holland de dupe.

Hoe bizar wil je het hebben.

Ik heb de afgelopen maanden van nabij mogen ervaren hoe nauwgezet en wanhopig de horeca-exploitanten op en rondom het strand van Egmond aan Zee de coronabeperkingen repecteerden.

Iedereen werd keurig anderhalve meter uit elkaar gezet, de bonnetjes waarop de gasten hun persoonlijke gegevens moesten noteren werden trouw uitgedeeld, enzovoorts. En het belangrijkste: de bezoekers gedroegen zich. Op een paar malle vechtpartijen na nauwelijks problemen aan de Noord-Hollandse kust. En weinig besmettingen, ondanks de recordtoeloop van met name Duitse toeristen.

Zo hoorde het.

In Amsterdam ging het anders. Vooral in de studentenwereld, maar ook in migrantenwijken (hoogste coronacijfers in Zuidoost en Nieuw-West, maar het is blijkbaar ook al etnische profilering als je daar nadrukkelijk op wijst), had men daar maling aan het nieuwe normaal. Het resultaat is dat de horeca nu eerder dicht moet, overigens óók een weinig doordacht besluit omdat het virus vooral tijdens huisfeestjes om zich heen grijpt. En wat krijg je als je de horeca vroeger sluit? Juist, meer huisfeestjes.

Zo onrechtvaardig dit: voor de Noord- en Zuid-Hollandse toerisme-industrie dreigt nu niet alleen het voorseizoen, maar ook het naseizoen naar de knoppen te gaan. En dat terwijl ze het aantal besmettingen juist zo voorbeeldig hebben weten te beperken.

Ik begrijp best dat Hugo de Jonge het hartstikke druk heeft.

Elke keer weer een nieuwe smoes verzinnen als je hebt gefaald: ik geef het je te doen.

Toch moet Hugo maar even met Berlijn en Brussel bellen.


22 september 2020
Sigrid Kaag, een wandelende ijspegel

En toen klikte ik zomaar op een link naar een variant van De nieuwe kleren van de keizer, het sprookje van Hans Christian Andersen. De vermakelijke pastiche stond op de satirische site The Babylon Bee en de rol van de keizer was gegund aan Joe Biden, die naakt een toespraak hield. En waarom? Omdat hij vergeten was zich aan te kleden.

De rol van de hovelingen van de keizer had de schrijver aan de aanwezige vertegenwoordigers der Amerikaanse media toebedeeld. Zij prezen zijn 'koninklijke' en 'elegante' outfit, die zij ook 'majestueus' noemden. Een CNN-verslaggever sprak vol bewondering: “Kijk eens naar dat perfecte pak dat hij draagt. Het is echt presidentieel materiaal!”

Ik moest lachen. In de eerste plaats gaf het stukje de vooral op Trump-haat gebaseerde bewieroking van de veel te oude en krakkemikkige Joe Biden door de Amerikaanse pers prima weer. In de tweede plaats deed het mij herinneren aan de hagiografische manier waarop Sigrid Kaag door de overgrote meerderheid van de Nederlandse media als de nieuwe lijsttrekker van D66 werd gepresenteerd.

No worries, ik ga nu niet, op mijn beurt, mijn eigen variant van het sprookje vertellen. Het is weliswaar een aanlokkelijke titel: ‘De nieuwe kleren van de keizerin’. Maar Sigrid Kaag naakt? Ik ben van mening dat de grenzen der betamelijkheid slechts dan overschreden mogen worden, wanneer de dader geen gevaar loopt. En ik vrees haar wraak. Zet haar een verpleegkundig hoofdkapje op en ze is Nurse Ratched, de plaag van Jack Nicholson in ‘One Flew Over’.

In de miljoenmiljard totaal kritiekloze interviews die haar werden afgenomen riep deze wandelende ijspegel - ooit leerde ik dat een lichaamstemperatuur van minder dan 28 graden dodelijk is, maar nu betwijfel ik dat - dat zij de eerste vrouwelijke premier wilde worden. Mijn linksliberale collegaatjes penden het kwijlend van bewondering neer. Vrijwel niemand die zoiets tegenwierp als: “Maar beste mevrouw al Qaq-Kaag, dit getuigt toch niet van realiteitszin?”

Wekenlang werd alles wat Sigrid Kaag te melden had juichend aan het volk doorgegeven. En hetzelfde gold toen zij, met als slogan ‘Het is tijd voor een nieuw begin’ (gaap), het nieuwe verkiezingsprogramma van haar partij presenteerde.

De doelstellingen zijn onhaalbaar. Een miljoen woningen erbij in vijftien jaar: vergeet het maar in dit overgereguleerde land. Verder wil Sigrida Palestina, zoals je haar ook zou kunnen noemen, de Noordzee nu helemáál volplempen met onrendabele, ernstig vervuilende windmolens. En dat terwijl ze er zelfs op het Binnenhof achter beginnen te komen dat kernenergie de enige oplossing is. En ja hoor, daar is-ie weer: de gekozen premier. Ze heeft zowaar een D66-kroonjuweel uit de vuilnisbak gevist. Dan moet het maar zo, blijkbaar.

Maar wat maakte het uit, voor mijn linksliberale collegaatjes? De eerste vrouwelijke premier van Nederland riep het. Dan mag ze zelfs de grootst mogelijke onzin uitkramen.

Nog zie ik Sigrid, deemoedig buigend, met een hoofddoek om bij de Iraanse hotemetoot Hassan Rouhani op bezoek.

De oude kleren van de keizerin.

Zelfs die staan haar beter.


24 september 2020
Famke de pop, Willem de poppenspeler

Best verleidelijk om Famke Louise óók met de grond gelijk te maken. Geintje hier, gebbetje daar, de bulldozer op volle kracht vooruit: een makkie. Maar ik doe het niet.

Ten eerste ligt Famke al op de grond. Ten tweede zei La Rochefoucauld dat oude dwazen dwazer zijn dan jonge - iets waarvan ik mij steeds nadrukkelijker bewust dien te zijn. Ten derde bleek zij bij Eva Jinek ook maar een marionet.

Wie de marionetspeler is? Willem Engel, de man achter de lijpkikkers van Viruswaarheid, voorheen Viruswaanzin. Hij deed een collega van Powned-verslaggever Dennis Schouten de volgende mededeling toekomen nadat Famke Louise in zijn ogen respectloos door Schouten was bejegend: “Je journalist gaat te ver bij Famke. Niet meer doen, dit is een officiële waarschuwing.”

Zo!

Don Angelino heeft zijn picciotti blijkbaar al in paraatheid gebracht.

Zou Dennis eerst nog een paardenhoofd in zijn bed vinden?

Als ophitser van de ontelbare corona-ontkenners die er mede de oorzaak van zijn dat de ziekenhuizen weer zullen volstromen, heeft dansleraar Engel, die de samba en de capoeira tot in de perfectie schijnt te beheersen, zich tot een buitengewoon eng mens ontwikkeld. Is het domheid dat zijn volgers drijft? Verwendheid? Een mix daarvan? Hoe dan ook maakt Willem Engel er, helaas tot ver buiten de dansvloer, ernstig misbruik van.

Zeker, er zijn ook andere oorzaken van het oplaaien van de tweede golf. Als er een WK Wanbeleid Corona bestond zou Rutte-III op z’n minst de halve finale halen. Ter overtuiging volstaat het antwoord op de vraag waar veel Nederlandse testen sinds kort worden geanalyseerd: Abu Dhabi, via een luchtbrug. En wij, het volk, zijn zelf ook schuldig. Een groot deel, in elk geval. Angstaanjagend veel polderlanders leven gewoon weer het zorgeloze leventje dat ze vroeger leefden, met één verschil: ze hebben oogkleppen van formaat olifantenoor opgezet.

Willem Engerd is het schoolvoorbeeld van iemand bij wie het ‘succes’ naar het hoofd is gestegen. Hoe haalt hij het in zijn zelfvoldane kop om Famke Louise, Tim Douwsma en al die andere BN’ers wier optredens vooral verraden dat het opleidingsniveau hier te lande maar blijft dalen en dalen, in al zijn machtswellust voor zijn karretje te spannen?  In werkelijkheid doen zij overigens vooral mee omdat zij nauwelijks nog inkomsten hebben, doch dit terzijde. #ikdoenietmeermee: je moet het maar durven, zo’n hashtag, met zoveel foutief geïnformeerde volgelingen. Het is maatschappij-ontwrichtend. Je brengt er zelfs een burgeroorlog mee dichterbij.

Zeker, Famke vroeg erom.

Eerst, in ruil voor een zak geld van Hugo de Jonge, het coronabeleid steunen (dank, Shownieuws, voor het openbaren van deze idiotie: VWS had dik € 66.000 voor een bewustwordingscampagne over, waaraan Famke meewerkte). En daarna precies het tegenovergestelde promoten. Een influencer die zó functioneert verdient eigenlijk een pak rammel.

Maar het gaat nu niet om de pop.

Het gaat om de poppenspeler.

Ik laat het nog bij een officiële waarschuwing.


26 september 2020
Geen gezeik, de KNVB heeft gelijk

Hoe zou de ex-stadsdichter van Haarlem - wat kunnen carrières toch heerlijk snel afgelopen zijn - het diversiteitsgejeremieer over de benoeming van de nieuwe bondscoach hebben geduid? Vermoedelijk met een rijmpje als: "Frank de Boer was een Jood / Oranje mag van mij dood."

Van dat niveau was-ie namelijk, deze angstaanjagend antisemitische rijmelaar, een volstrekt talentloze en kinderlijke taalfouten makende rapper genaamd Insayno. En dat in de stad waarmee de namen van Hildebrand, Lodewijk van Deyssel, Frederik van Eeden, Godfried Bomans, Harry Mulisch, Louis Ferron en niet te vergeten Lennaert Nijgh – allemaal kassiewijle helaas – nog altijd onlosmakelijk verbonden waren.

Pardon?

Luister eens, ik heb in Haarlem gewerkt, ging vaak in Haarlem naar de kroeg en roep ook nog steeds ’Geen Haarlemmerdijkies!’ als er een conflict dient te worden vermeden (die kreet heeft een Amsterdamse achtergrond, maar wat maakt het uit). Last but not least: ik ben met een mug getrouwd. Ja echt, ik durf zoiets.

Wat er in Haarlem gebeurt – en vooral: wat er niet gebeurt, dat is óók Haarlem – trekt daarom altijd mijn aandacht, zeker wanneer een analyse duidelijk maakt dat een hele rits linkse en links-liberale ’deskundigen’, bijeengebracht in een heuse commissie en stuk voor stuk blijkbaar hevig dromend van een plek in de top-10 van de Adelskalender voor Deugers, verantwoordelijk was voor de benoeming van deze schoft. Zó bang voor verstoting uit de groep, dit soort slappelingen. Het was ijzingwekkend. Als dit land ooit ten onder gaat, weet ik waaraan.

Enfin, lees de dodelijke analyse van Nausicaa Marbe.

"De KNVB integer? / Ze willen niet eens een neger." Dat had Insayno ook op papier kunnen zetten, met de van hem bekende subtiliteit, toen de KNVB Frank de Boer bondscoach maakte zonder eerst naar de Commissie Mijnals te luisteren. Dat is de diversiteitsclub van de voetbalbond, waarvan voorzitter Humberto Tan (!) beteuterd en met volledige instemming van Ruud Gullit zei: "Ze zijn niet eens een gesprek met iemand met een migratieachtergrond aangegaan."

Nu verzin ík eens een rijm, vrij naar Koot en Bie.

"Geen gezeik / De KNVB heeft gelijk."

Klopt, niveautje Insayno dit. Maar ik wil zelfs, ook na deze teloorgang, zíjn fans bereiken, omdat het van het grootste belang is wat ik hieromtrent te melden heb. Ik heb namelijk opgezocht hoeveel deelnemers aan de Cursus Uefa Pro van de KNVB – alleen voltooiing van die opleiding biedt de mogelijkheid om een ploeg in het betaalde voetbal te coachen – de afgelopen drie jaar een andere dan blanke huidskleur hadden.

Laat ik het zo zeggen: je hebt aan de vingers van één hand van een niet erg bedreven houthakker genoeg.

Nog zoiets: de vereniging CBV (Coaches Betaald Voetbal) heeft 575 leden, van wie er 35 gekleurd zijn.

Wat zegt het spreekwoord ook alweer?

Wacht, ik vraag het even aan Insayno. Hij heeft nu toch alle tijd.

"Waar niets is, verliest de keizer zijn grote bek."


29 september 2020
Daar zat OJ, op z'n Limburgs

De avond tevoren had ik, op de NPO-app, seizoen 3 van de serie Klem zitten bingewatchen. Nu volgde ik, op Twitter, La Grande Dame van de rechtbankverslaggeverij, ook wel bekend als Saskia Belleman. Vraag mij wat spannender was en mijn antwoord volgt zonder enige aarzeling: Sas.

Haar ontelbare tweets vanuit de rechtbank in Maastricht raakten mij zo hevig, dat ik zomaar boze kreten begon te slaken, zeg maar zoals mijn vader vroeger zodra Joop den Uyl plots op de kwelbuis verscheen. Dat is zelfs Georgina Verbaan nog nooit gelukt, als ik naar Klem zit te kijken.

“Beken het nu maar, man!”

“Zo doe je tenminste nog íets terug voor de familie!”

Dat soort teksten.

Let wel: tegen een telefoon.

Ik volgde Saskia met een mengeling van bewondering (voor haar) en verbijstering (over de zaak), terwijl zij het proces tegen Jos B. versloeg, de Limburger die van de moord, in 1998, op Nicky Verstappen wordt verdacht.

Op Saskia’s Telegraaf-stoel zat ooit de grote Eric G. Koch, de beroemde rechtbankverslaggever die beginzinnen als ‘De dood droeg die dag een feestneus’ verzon. Voor Eric was er slechts de papieren krant en een deadline van 22.00 uur. Saskia moet dag in dag uit multitasken (papieren krant, online-krant, twitter, video, tv). Voor de nuchtere manier waarop zij ook nu weer verslag deed neem ik mijn hoed af.

Soms werd ook háár toorn gewekt.

“Beste volgers, hou eens op met bagger uitstorten over de advocaat van Jos B. Die zit hier om zijn werk te doen. Of u dat nou leuk vindt, of niet, iedere verdachte heeft recht op bijstand. U ook als dat zo uitkomt.”

Zo’n tweet, ertussendoor.

Val haar niet lastig met domme uitspraken die vooral een gebrek aan kennis over het functioneren van de rechtsstaat verraden. Al zal zij de eerste zijn die toegeeft dat het ook weer niet helemáál onbegrijpelijk is dat zich onder haar bijna 100.000 volgers mensen bevinden die zo langzamerhand gefrustreerd zijn geraakt.

Nooit eerder kwam in Nederland een ontkennende verdachte zo weinig geloofwaardig op mij over als Jos B. in die tweets van Saskia Belleman.

Daar zat O.J. Simpson, maar dan op z’n Limburgs.

Zijn verweer, voor het grootste gedeelte op video opgenomen omdat hij zich voor de live ondervraging te onzeker voelde, bezorgde mij letterlijk koude rillingen.

Ik slaagde er niet in te vergeten dat het een veroordeelde pedofiel was, die vertelde dat hij Nicky destijds op de Brunssummerheide had gevonden, en dat het kind toen al dood was. En dan de details die hij erover losliet. Zo had hij het stoffelijke overschot goed gelegd en zijn kleertjes gefatsoeneerd. Vandaar de dna-sporen, begrijpt u wel. En toen was hij in paniek geraakt. Dergelijke verklaringen, die mij - en mij niet alleen - deden walgen, net als trouwens de getuigenissen van de deskundigen die het jochie fysiek hadden moeten onderzoeken.

“Hij is nog steeds verdachte, hè? Zijn schuld moet nog worden vastgesteld”, twitterde Saskia Belleman als antwoord op een vraag.

Ik denk niet dat ik het zou kunnen.