1 september 2022

Kijk ons weer eens goed doen

Duidelijk geen Dickens-lezers bij Op1. De grote negentiende-eeuwse Britse schrijver deinsde er bij een beschrijving van een particuliere kerstmaaltijd in zo’n ouderwets chic Londens upperclass herenhuis niet voor terug een groepje bedelaars tegen de buitenmuur te situeren, in de bittere vrieskou uiteraard, die voor een paar grijpstuivers door de gastheer en -vrouw waren ingehuurd met de opdracht om zo hoorbaar mogelijk voor de tafelgasten te jammeren dat ze zo’n honger hadden. Dan zou de kalkoen namelijk nóg beter smaken.

Dát was pas scoren geweest, daar in Ter Apel!

Nu zagen we de o zo betrokken EO-maagden Giovanca Ostiana en Margje Fikse, die gegeven de omstandigheden natuurlijk veel te fraai opgemaakt en gekleed door visagie en styling aan de presentatietafel waren afgeleverd, slechts pal voor een azc-hekwerk zitten dat verdacht veel weg had van tralies, met daarachter een stel zwijgende asielzoekers die zich ongetwijfeld afvroegen waarom ze zich uitgerekend in dít malle land hadden aangemeld.

Jammer hoor, dat er niet luidkeels, in ruil voor een paar grijpstuivers, op z’n Charles Dickens’ door hen werd geweeklaagd. Dan had deze asielkalkoen de makers van het programma nóg beter gesmaakt.

Of dacht je dat ze bij Op1, toen ze voor deze locatie kozen, in de eerste plaats met het wel en wee der migranten bezig waren geweest?

Grote goedheid, ik dacht dat we het nu allemaal wel zo’n beetje gehad hadden, qua NPO-deugen inzake het immense polderlandse migrantenvraagstuk. Dat er vanuit die hoek geen vragen worden gesteld over de haalbaarheid van het huidige beleid omdat we hier inmiddels 300.000 woningen tekort komen, of over het nieuws dat er voor de nieuwe migrantenkinderen lang niet genoeg scholen beschikbaar zijn, of over de mensensmokkel die in veel te veel gevallen aan de hedendaagse migratie ten grondslag ligt, of over het feit dat de overgrote meerderheid van asielaanvragers uit jonge mannen bestaat, of over de terreur der veiligelanders, of over de idiotie van het onderbrengen van migranten in cruiseschepen en hotels, of over de verwaarlozing van de Dublinverordening, of over het steeds grotere ongemak aangaande deze kwestie onder het Nederlandse volk, noem maar op: daar was ik inmiddels wel aan gewend geraakt.

Maar dit vertoon van kijk-ons-toch-weer-eens-goed-doen? Met het asielzoekerscentrum in Ter Apel als eenmalig decor zonder ook maar één asielzoeker aan tafel, terwijl er wederom geen enkele kritische noot te horen was, sterker nog: terwijl een medewerkster van een damesmodezaak in Ter Apel direct door Margje werd gekapitteld omdat zij de overlast door de veiligelanders durfde te benoemen?

Uniek, zullen we maar zeggen.

Of zouden ze bij Op1 tóch Dickens-lezers zijn?

Dit schreef Charles Dickens immers in Great Expectations: „Stel geen vragen, en er zullen je geen leugens worden verteld.”


3 september 2022

PvdA kan alleen met SP fuseren

NNog snel even, tussen het pakken van de koffers door, die interessante beschouwing in de T tot mij genomen waarvan de kop precies deed wat een kop behoort te doen, namelijk prikkelen: ‘Linkse liefde kent weinig hartstocht’.

Kortstondig overwoog ik u na lezing van die kop op de hoogte te stellen van mijn eigen schamele ervaringen op het terrein van de linkse liefde. Maar ik doe het toch maar niet. Vooruit, één tipje van de sluier dan: ik voelde mij bepaald niet aangemoedigd om de linnenkast te beklimmen - betere voorbereiding op de hertensprong bestaat er nog steeds niet - toen het broodmagere PSP-wicht met wie de samensmelting zou plaatsvinden liet weten dat zij pas tot volledige overgave bereid was wanneer ik mijn standpunt aangaande de kruisrakettenkwestie zou heroverwegen.

Drie minuten later stond ik zelfs alweer buiten.

Dat was dan míjn ervaring met linkse hartstocht.

Lang leve het hockeymeisje, roep ik daarom maar weer eens. Verder haast ik mij te benadrukken dat de beschouwing in de T waarnaar ik verwees de politieke samenwerking tussen de PvdA en GroenLinks betrof, die als het aan de meest fanatieke voorstanders ligt tot een fusie moet leiden. Er is daarbij inderdaad nauwelijks sprake van hartstocht, zoals het artikel duidelijk maakte. Ik kan mij daar veel bij voorstellen.

De Jessias bij Jinek gezien, van de week? Onweersproken door de gespreksleidster beweerde meneer glashard dat Nederland door migranten is opgebouwd. „Ik ben een migrantenzoon”, durfde hij zelfs te zeggen. Waarom hij dan de naam van zijn moeder aannam - papa was snel met de noorderzon vertrokken - lichtte hij niet toe en ongetwijfeld heeft hij zich in de daaropvolgende dagen zelf óók regelmatig afgevraagd of dit nou als zijn meest doordachte uitspraak van 2022 de geschiedenisboeken zou ingaan. Het kan niet anders of iedere rechtgeaarde PvdA’er walgde ervan. Op de sociale media kreeg hij dan ook duizenden grappen om zijn oren, waarin de afzenders de namen van hun opa’s en oma’s, oftewel de mensen die Nederland écht hebben opgebouwd, bijvoorbeeld een Marokkaans tintje hadden gegeven.

Willem El Dresiani kwam uiteraard ook langs.

Klopt, je moet iemand nooit op één oliedomme uitspraak afrekenen. Alleen was dit niet zijn enige. Met wat hij ook roept toont Jesse Klaver zich een blunder op blunder stapelende populist zonder weerga. Hij leidt bovendien een partij die in al haar vezels verschilt van de PvdA, althans van de PvdA zoals de PvdA zou moeten zijn. Het is mij een raadsel waarom iemand als Lilianne Ploumen dat maar niet wil inzien. De enige redding voor haar partij is omarming van de oorspronkelijke achterban, oftewel van de arbeiders die de komende maanden meedogenloos de rekening van Rutte IV krijgen gepresenteerd. Als de PvdA dan toch moet fuseren, dan met de SP. Anders is zij reddeloos verloren.

O ja, dat van die koffers: ze staan inmiddels klaar.

Ik ga vol hartstocht met vakantie.

Tot over twee weken.


20 september 2022

Waar de lelijkste dingen mooi zijn

Wat het verschil was, de afgelopen twee weken? Zo’n twee kwartjes per liter Euro 95 bijvoorbeeld. Even overwoog ik zelfs om het bonnetje van mijn tankbeurt bij dat TotalEnergies-station bij Lorgues in te lijsten. 48,68 liter Euro 95 voor € 66,50 stond erop. Daar wilde ik in chocoladeletters ‘Lang leve de Europese eenwording’ boven zetten.

Maar ja, de ironie is dood.

Er waren natuurlijk meer verschillen.

Wat te denken van de schoonheid.

Toen ik terugreed naar het vliegveldje van Toulon-Hyères, in mijn huurauto, deed ik dat bewust niet over de A57, maar over de slingerende Route Nationale in de wetenschap dat die mij, voor één keer nog, langs die uitgestrekte en oogstrelende wijngaarden en door die prachtige middeleeuwse Provençaalse plaatsjes zou leiden waar in het lekkerste septemberklimaat ter wereld zelfs de lelijkste dingen mooi zijn.

Ik had toch alle tijd en wist wat mij bij mijn terugkeer te wachten stond: een koud, nat en grijs herfstland waar zelfs de mooiste dingen lelijk zijn. En dat klopte. Niet zodra hadden we tijdens onze daling naar Rotterdam Airport het wolkendek doorbroken of het wemelde van de windmolens die het landschap onteerden waarvoor velen hun leven bij de strijd voor het behoud ervan hadden moeten offeren.

Nederland, Vattenfall-land.

Ik schrok er wéér van.

Wat ook scheelde: waar ik verbleef kenden ze de polderlandse hotemetoten niet. Mark Rutte, ja, daar had een enkeling weleens van gehoord. Maar l’homme de Kaag? Non, monsieur Obelix, zeiden ze op het terras van Le Grillon. En Rob Jetten? Pas du tout, mon gentil géant. Al raakte ik zelf uiteraard niet van dat stel verlost. Overal 4G inmiddels, overal wifi, zelfs daar. En ikzelf beroepsdeformatie, tel uit je winst. The Queen was er wél weer populair, wat toch merkwaardig is na duizend jaar onderlinge onenigheid.

En toen kwam ik thuis.

En toen zette ik niet alleen de verwarming, maar ook de tv aan.

En toen opende Annechien Steenhuizen namens het Journaal met de mededeling dat - hiep, hiep, hoera! - uit een onderzoek was gebleken dat 61% van de Nederlanders het asielbeleid steunt.

Dat onderzoek was in opdracht van de NOS verricht door I&O Research en omdat ik mij meteen de uitslag van een ander recent onderzoek herinnerde waaruit was gebleken dat slechts een kwart van de Nederlanders achter het asielbeleid stond, zocht ik onmiddellijk de vraagstelling op waarover Annechien verder niet repte. En verdomd, mijn vermoeden klopte: manipulatiever kon het nauwelijks.

„Kunt u aangeven in hoeverre u het eens of oneens met de volgende stelling: het is onze morele plicht asielzoekers fatsoenlijk op te vangen in Nederland.”

Dat werk.

Welkom in Pyongyang!

Ik had ook andere vragen geweten, waaronder deze: „Kunt u aangeven in hoeverre u het eens of oneens met de volgende stelling: het is onze morele plicht mensensmokkelaars van dienst te zijn.”

Nóg een verschil: ik was in één keer weer helemaal terug.


22 september 2022

Rusland ten onder? Dan de hele wereld

Kan iemand even op het knopje ‘Ernst’ drukken bij de robot die nu al twaalf jaar Mark Rutte speelt? Ik beschik jammer genoeg niet over de gebruiksaanwijzing, maar vermoedelijk zit het links, in de buurt van de plek waar bij een normaal mens het hart zit.

Het knopje moet al dan niet per ongeluk uit zijn gezet. Anders had onze minister-president na de nucleaire dreigementen die Vladimir Poetin onbeschaamd uitte - „Geen bluf”, voegde Mad Vlad er in de apocalyptische toespraak waarin hij meteen ook maar 300.000 stuks kanonnenvlees mobiliseerde aan toe - nooit deze woorden over zijn lippen gekregen: „Het laat ons redelijk Siberisch, om in Russische termen te blijven.”

Ik beaam onmiddellijk dat ik zelf ook vaak geneigd ben te denken dat het zo’n vaart niet zal lopen. Als ik in de lift van de Burj Khalifa zit waarvan op de 163ste etage de ophangkabel breekt, denk ik tijdens de val ter hoogte van de tweede etage nog steeds dat het allemaal wel zal meevallen. Maar ik ben een malle stukjesschrijver, geen premier. Met andere woorden: ik kan mij zo’n houding permitteren, hij niet.

Gezien hun commentaren beseften Rutte’s Europese collega’s gelukkig wél dat Vladimir Poetin weliswaar een loser is, zoals de Oekraïense schermutselingen tot nu toe duidelijk maken, maar als gevolg daarvan vooral een kat in het nauw. En wat het nog enger maakt: hij weet zich daarbij omringd door een stel ongelikte, in angstaanjagend veel gevallen alcoholistische en bizar diep in een das-war-einmal-verleden levende Sovjet-beren die de mening zijn toegedaan - debatprogramma’s op de nationale tv bewijzen het vrijwel dagelijks - dat de ondergang van Moedertje Rusland maar één ding kan betekenen: de ondergang van de wereld.

Als historicus zal Mark Rutte zich ongetwijfeld herinneren wat Hendrik Colijn op 11 maart 1936, toen de Duitsers met de bezetting van het Rijnland en de opzegging van het Pact van Locarno daadwerkelijk van veroveringsdrang blijkt begonnen te geven, in zijn roemruchte radiotoespraak zei: „Ik verzoek den luisteraars dan ook om wanneer zij straks hunne legersteden opzoeken, even rustig te gaan slapen als ze dat ook andere nachten doen. Er is voorshands nog geen enkele reden om werkelijk ongerust te zijn.”

Rutte leidde vier kabinetten, Colijn zelfs vijf.

Het zal wel toeval zijn.

Wat een dag, die van woensdag. Prinsjesdag was voorbij en iedereen in Den Haag maakte zich naar aanleiding van de Troonrede traditiegetrouw druk over het ene detail na het andere, waarbij opnieuw de harde toon van het debat opviel - en zoals altijd geen enkel effect sorteerde. Maar over de harde toon van de toespraak van Vladimir Poetin zei vrijwel niemand iets, terwijl onze toekomst daarin veel nadrukkelijker op het spel werd gezet dan met de resultaten van al die ingewikkelde rekensommetjes van het kabinet Kaag 1.

Alleen Mark Rutte zei er dus iets over.

Het leek verdacht veel op „Er is voorshands nog geen enkele reden om werkelijk ongerust te zijn.”

Zit dat knopje soms op zijn hoofd?


24 september 2022

Wij mogen niet ter vleze gaan

Klein maar opvallend bericht te midden van al het publicitaire geweld over het wangedrag van prachtvent Vladimir Poetin en diens Haagse (s)pionnen: dierenrechtenorganisatie PETA roept vrouwen op hun mannen in bed af te wijzen zolang ze nog vlees eten.

Het eerste wat ik dacht was: dat is weer eens iets anders dan de hoofdpijnsmoes en de wekelijkse maandstonde. En het tweede: het zal niet lang meer duren voordat deze fundamentalistische vegaclub van de Dikke Van Dale eist dat het bijvoeglijk naamwoord / bijwoord ’vleselijk’ uit het woordenboek wordt geschrapt.

Vleselijk heeft eveneens met van dattum van doen, of met van wippenstein zo u wilt, waarvoor volgens taalkundige Ewoud Sanders in totaal 400 Nederlandse synoniemen bestaan, terwijl de Fransen, altijd weer die Fransen, er liefst 1500 kennen.

In elk geval hebben wij de vleselijke gemeenschap (Leviticus 18:23: „En met geen enkel dier zult gij vleselijke gemeenschap hebben”), vleselijke lusten, vleselijke geneugten en vleselijke begeerten. Verder kunnen wij ons vleselijk bekennen en wordt dat hele erge alhier ook weleens omschreven als ter vleze gaan, dan wel als in den vleze verenigen. Ouderwets Nederlands, dat klopt, maar ik wijs er graag op dat het nog altijd niet is verboden.

Komt dat verbod er, nu PETA, een internationaal stel brandnetelsoepslurpers vergeleken waarbij de Partij voor de Dieren ondanks Esther Ouwehand uit een stel apathische softies bestaat, „met een seksstaking wil afdwingen dat mannen overstappen op plantaardig voedsel en zo hun ’klimaatvoetafdruk’ verkleinen”, zoals De T liet weten?

Gezien de huidige maatschappelijke gang van zaken, waarin minuscule belangenbehartigingsclubjes middels chantage en bedreigingen angstaanjagend veel voor elkaar krijgen, kan ik het niet eens uitsluiten. Al wil ik hier wel graag kond doen van de reactie van mevrouw Hoogland. Vergis u niet: gedeeltelijk uit dierenliefde beperkt zij zichzelf tegenwoordig, qua vleesconsumptie, tot twee keer per week een Frans kipfilethaasje. Toch voelde zij zich, nadat dit nieuws tot haar was doorgedrongen, genoodzaakt onmiddellijk naar haar auto te benen om bij de slager een Tomahawk-steak van anderhalve kilo te bestellen.

„Vreten, kreng!” riep zij na thuiskomst. „En daarna meteen mee naar boven!”

Mevrouw Hoogland kon zich dus niet geheel en al met de meest recente PETA-wens verenigen en deed dat in de wetenschap dat zij mij daarmee weer eens aan haar zijde vond.

Het is een volslagen bizarre eis, die veel zegt over de archaïsche opvattingen binnen PETA over seks: blijkbaar is het daar nog altijd in de eerste plaats een dienstverlening aan mannen. Op mij persoonlijk zou hij daarnaast geen enkel effect sorteren. Als mij op die manier gehoorzaming aan een gevalletje oerdrift werd ontnomen, zou ik gewoon heel erg sterk aan die drooggevallen quinoadozen van PETA gaan denken, wist ik mij dientengevolge met onmiddellijke ingang van alle lust ontnomen en zette ik mijn mes daarna gretig in alweer een lekkere dikke vette Tomahawk-steak.


27 september 2022

Onlosmakelijke band Rusland en alcohol

Links een in de berm liggende vent die zich letterlijk in coma heeft gezopen, rechts een eveneens totaal beschonken jongeman die slingerend op weg naar het oude transportvliegtuig dat hem naar het Oekraïense front zal vervoeren nauwelijks nog op zijn benen kan staan: de eerste video die ik zag nadat Vladimir Poetin de mobilisatie had afgekondigd.

Veel filmpjes en foto’s volgden sindsdien. Zonder uitzondering brachten ze particuliere Russische ontreddering in alle soorten en maten in beeld, die mij vaak aangreep, bijvoorbeeld wanneer huilende vrouwen afscheid van hun geliefden of zonen namen.

En toch blijft vooral deze eerste video bij mij hangen. Het is reeds een eeuwigheid geleden dat ik erachter kwam dat vluchten in de alcohol de problemen die je ermee tracht te ontlopen alleen maar vergroot. Maar ik kan mij nog steeds goed voorstellen dat deze radeloze Russen - en met hen ontelbare lotgenoten - naar de wodkafles grepen. Hoe het nieuws ook wordt gemanipuleerd door die corrupte gangstersbende in het Kremlin, zij wisten dondersgoed dat zij niet uit luxe waren opgeroepen.

Als je weet dat je ter verdediging van belangen die de jouwe niet zijn geacht wordt om als kanonnenvlees te fungeren, ben je in de aanloop ernaartoe sneller geneigd de werkelijkheid te ontvluchten, me dunkt. Waar nog eens bijkomt dat Rusland en alcoholmisbruik onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Ik noem maar iets: toen Jozef Stalin zijn uiteindelijke opvolger Nikita Chroestsjov voor de eerste keer ontmoette, maakte hij er meteen een wedstrijdje wodkazuipen van - wie niet omviel was de baas.

Voor mij persoonlijk onvergetelijk: de stomdronken vrouw die vandaag op de kop af 41 jaar geleden, namelijk op 27 september 1981, als telefoniste fungeerde toen ik in het Letse Joermala, nabij Riga, de Davis Cup-ontmoeting Sovjet-Unie - Nederland (5-0) moest verslaan.

„Zaftra!” lalde zij. „Zaftra!”

Het mobieltje bestond uiteraard nog niet en de zwaarlijvige vrouw zat achter een formica tafeltje met een grote zwarte bakelieten telefoon, inclusief draaischijf, waarmee ze naar de centrale in Moskou diende te bellen indien er contact met Nederland werd gewenst. Dan zorgde men in de Russische hoofdstad, duizend kilometer verderop, voor de verbinding. En voor de meeluisterende KGB’ers, niet te vergeten.

Dat ik, van de Sovjet-autoriteiten, slechts één keer per dag van deze dienst gebruik mocht maken, was mij echter niet medegedeeld, dus toen ik een paar uur na mijn eerste telefoontje met Amsterdam mijn verhaal wilde doorbellen had zij inmiddels een fles wodkalikeur geleegd en kreeg ik te horen dat ik mijn beurt al had verspeeld.

„Zaftra! Zaftra!”

Ik pakte er toen toch maar even mijn woordenboekje bij, ontdekte daarin dat zaftra Russisch voor morgen is en heb het verantwoordelijke Intourist vervolgens bijna met de inzet van tactische kernwapens moeten dreigen, al merkte de telefoniste daar niets meer van omdat zij inmiddels vredig met de armen over elkaar achter haar formica tafeltje haar roes zat uit te slapen.

Ach, Moedertje Rusland toch.

Als ik er nu zou leven, zou ik mij ook in de drank storten.


29 september 2022

Voor u geproefd: Tesselaar-bier

Zeker wanneer uw aards verblijf wordt geteisterd door nieuws aangaande ondeugdelijke transgenderwetten, Oost-Europees oorlogsgeweld, gesaboteerde pijpleidingen, torenhoge energierekeningen, immigratiewaanzin, uit de hand lopende inflatie, nieuwe coronagolven, sociaaldemocratische luistertoers en welke handeling dan ook van Ursula von der Leyen, beschouw ik het als mijn plicht om het zo optimaal mogelijk te veraangenamen.

Vandaar de volgende mededeling, waarvan het belang niet genoeg kan worden benadrukt.

Voor u geproefd en goedbevonden: Tesselaar-bier.

Ik proefde het bier van die kleine brouwerij uit Den Burg aan de bar van het nieuwe clubhuis van golfbaan De Texelse in De Cocksdorp, een perfect toevluchtsoord voor degenen wier levenslust door het consumeren van berichten zoals hierboven danig is afgenomen. En het beviel mij, dat glas bier. Het beviel mij zelfs buitengewoon goed. Ik nam er nog eentje, en nog eentje, en nog eentje, en prees mezelf toen niet alleen gelukkig omdat het prima smaakte, maar ook omdat hiermee voor de zoveelste maal het bewijs was geleverd dat er altijd weer nieuwe Davids zullen opstaan om het tegen de Goliaths op te nemen.

Hoe ik op deze gedachte kwam?

Door het besluit van Heineken om de Brand-bierbrouwerij in Wijlre nagenoeg te sluiten.

En gij geleuft het. Dat was het eerste wat ik dacht toen veelvraat Heineken die oude Zuid-Limburgse familiebrouwerij in 1989 overnam met de belofte dat er niet zou worden getornd aan het bestaansrecht ervan. Het duurde weliswaar liefst 33 jaar voordat mijn vermoeden werd bevestigd, maar uiteindelijk kwam het ervan: functie elders voor 45 van de 50 medewerkers.

Het stemde mij bitterder dan een glas Hip Hop Extreme, al floepte er ook een mooie herinnering tevoorschijn: Freddy Heineken aan de bar van De Koningshut in de Spuistraat in Amsterdam, waar tot zijn ergernis Brand-bier werd getapt. Die kroeg werd gefrequenteerd door gezellige mensen zoals schrijvers, columnisten en andere vertegenwoordigers van het schuim der natie, met wie hij graag verkeerde. En wat deed Freddy dus? Hij zette zijn glazen Brand op een zelf meegebracht Heineken-viltje.

Het ging zoals het altijd gaat met dit soort kleinere brouwerijen: Brand werd door ‘s werelds op een na grootste bierbrouwerij opgeslokt, net als twee jaar geleden de Texelse, de brouwerij op ‘Het Gouden Boltje’, zoals de inwoners hun eiland zelf liefkozen noemen, die vooral met het speciaalbier Skuumkoppe was doorgebroken. Dat verdroot de eilanders, maar zij vonden troost in de wetenschap dat er toen al een nieuwe lokale brouwerij in de steigers was gezet, onder anderen op initiatief van een man die voorheen bij de Texelse Bierbrouwerij had gewerkt: Tesselaar Familiebrouwerij.

Ik weet ‘t, veel Nederlandse plaatsen hebben inmiddels hun eigen brouwerij, maar dit is toch wel een heel speciale.

Drink Tesselaar, landgenoten.

Drink Tesselaar tot Heineken andermaal toeslaat.

Dan ziet daarna gewoon weer een nieuw Texels kleintje het levenslicht.