Toch wel een gemiste kans hoor, voor Nederland, op de Spelen. In plaats van drie gouden medailles had Sifan Hassan er bij het atletiek in Tokio zeven kunnen winnen, namelijk met vier extra overwinningen op de 100, 200, 400 en 800 meter.

Geintje, meneer Sonneberg.

Hoewel…

De 800 meter…

Ik pakte het atletiekschema er toch maar even bij en zag dat die afstand in principe aan haar programma had kunnen worden toegevoegd. Met andere woorden: Sifan Hassan had niet alleen aan de 1500, 5000 en 10000 meter kunnen deelnemen, maar inderdaad ook aan de 800 meter. Klopt: vrijdag 30 juli had zij dan ‘s ochtends de eerste ronde van de 800 meter moeten afwerken en ‘s middags de eerste ronde van de 5000 meter. Maar dat deed zij maandag 2 augustus ook met de eerste ronde van de 1500 meter en de finale van de 5000 meter, die zij met zoveel overmacht won: het eerste Nederlandse olympische atletiekgoud sinds dat van Ellen van Langen in 1992.

Ach, ik ben gewoon een beetje heel erg verschrikkelijk enthousiast.

Diep in mijn hart weet ik beter. Hier spreekt een oude sportfreak, dames en heren luisteraars in Nederland, in oost en west, op zee of waar ook ter wereld. Ik weet dat zij op de 800 meter een vier jaar oud persoonlijk record van 1.56.81 heeft staan. Dat is snel. Maar zelfs haar ranke topfitte lijf van niet meer dan 49 kilo kan misschien niet zoveel aanslagen op haar energievoorraad verwerken. Daarnaast weet ze dat ze voor goud op die afstand net iets tekort zou komen wanneer haar concurrentes pijlsnel van start gaan. En Sifan Hassan gáát ditmaal alleen maar voor goud.

Sifan besefte dat enige haast was geboden, maar ze raakte geen nanoseconde in paniek

Ik zag Sifan vallen, maandagochtend, bij het ingaan van de laatste 400 meter van de eerste ronde van de 1500 meter. Ik wil niet zeggen dat zij toen, bij het opkrabbelen, eerst even haar zwarte vlechtjes herschikte, het vuil van haar dijbeen veegde en controleerde of haar nagellak de tuimeling ongeschonden had doorstaan. Ze besefte dat enige haast was geboden, maar ze raakte na het opstaan werkelijk geen nanoseconde in paniek, zette er flink de vaart in en had de volop sprintende (!) kopgroep 300 meter verderop alweer achterhaald. En ofschoon het in deze plaatsingsrace niet nodig was, kon zij het natuurlijk niet laten om toch nog even als eerste over de finish te gaan.

Een zege na een valpartij op de 1500 meter!

Dat was echt nog nooit eerder gedaan.

En toen wist ik het zeker: die meid gaat deze Olympics historie schrijven.

O ja, er kan nog van alles gebeuren. Haar geboorteland Ethiopië kan haar op z’n Wit-Russisch ontvoeren omdat ze het daar niet kunnen verkroppen dat zij haar voormalige landgenotes steeds vernedert. Er is voortdurend aardbevingsgevaar in Japan. En dan is er ook nog de wokebeweging die misschien zo boos is dat transgender Laurel Hubbard het gewichtheffen in de superzwaargewichtsklasse voor vrouwen verloor, dat zij een bomaanslag plegen.

Maar verder?

Verder worden dit de Spelen van Sifan Hassan.

Mark my words.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.