Dat komt ervan wanneer er met zo’n beperkt aanbod veel vraag naar racisme is. Dan worden dingen die nuchter beschouwd helemaal niet racistisch zijn door degenen die dat weigeren te aanvaarden óók tot racisme gerekend. Dan krijg je dus nepracisme.

Met name de wel heel luidruchtige wokisten en BLM-angehauchten onder ons, oftewel: zij die er bij voortduring gillend en krijsend op wijzen dat racisme hier aan de ‘witte’ kant geïnstitutionaliseerd is, zullen zich in hun bestaansrecht aangetast voelen zodra die nuchtere beschouwing de overhand krijgt. Wat rest hen nog als in alle redelijkheid kan worden vastgesteld dat de verschillende bevolkingsgroepen, de onvermijdelijke uitzonderingen daargelaten, naar behoren met elkaar omgaan? Het grote niets, vooral op de bankrekening.

Ik sprak Eddy Terstall, Jordanees en intellectueel, met andere woorden: een gevatte goochemerd, die óók links is, maar dan een tikkie anders. Oké, twee tikkies. Mister Ed, zoals ik hem liefdevol noem, kwam met de vraag-en-aanbodtheorie zoals in de openingszin vervat op de proppen nadat ik hem had gewezen op een tweet van oppermillennial Talitha Muusse, het jonge wezen (v, geloof ik) dat er steeds weer in slaagt om heel snel de podia der publiciteit te beklimmen. Om er daarna nog sneller weer vanaf te lazeren, doch dit terzijde.

Komt-ie, die tweet, tot de essentie ingekort.

“Misselijkmakend het racisme in dit land.”

De verslaggever wilde slechts iets anders dan ‘Wat gaat er nu door je heen?’ proberen

Wat was er gebeurd? Atlete Sifan Hassan had de 5000 meter op de Spelen gewonnen. Omdat zij een moslima is verleidde dat een al jaren vergeefs naar literaire erkenning hunkerende superdeuger tot een andere vorm van racisme, namelijk dat van de lage verwachtingen. Zich terstond - en ongevraagd - over haar ontfermend, sleepte hij haar religie plus Geert Wilders erbij. Over misselijkmakend gesproken. Een discussie ontstond, met als resultaat dat de schijnwerpers op die plek van Sifan werden afgehaald. Zij had er niks aan, zoals zij inderdaad ook niets had aan de vraag die een verslaggever haar stelde nadat na haar zege in dat Japanse stadion zomaar de Snollebollekes ten gehore waren gebracht: “Ken je de Snollebollekes?”

Maar was die vraag ook onaanvaardbaar?

Welnee. De verslaggever wilde slechts iets anders dan ‘Wat gaat er nu door je heen?’ proberen omdat Sifan net als de Snollebollekes in Brabant woont. That’s all. Maar onder aanvoering van Talitha Muusse, die zelfs nog korte tijd Op1 mocht presenteren, werd gewoontegetrouw - “Misselijkmakend het racisme in dit land” - de racismekaart getrokken en begon werkelijk iedereen in de maatschappelijke hoek waarin zij ondanks alles prefereert te verkeren, haar hevig verontwaardigd na te papegaaien.

Hee, zomaar een vraagje in de inbox.

Zeg ome Rob, deed Claudia de Breij soms ook mee?

Niet naar de bekende weg vragen jij!

Een dag zonder racisme is een dag niet geleefd, denken ze misschien wel.

Ik verlang vooral naar een dag zonder dit soort moralistische vingerwapperij.

Dat is hier zo langzamerhand pas echt misselijkmakend.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.