Goedemorgen, mevrouw. Een broodje tartaar en een glas melk graag. Wat is het mooi weer vandaag, hè?

Waag het niet, lieve lezers (m/v/x), om een conversatie anno 2022 zo te beginnen wanneer u de dienstdoende employee van een broodjeszaak aanspreekt. De huidige normen en waarden staan dit niet toe. In de ogen van de talloze moraalridders onder ons bent u viervoudig in overtreding.

Waar u ’mevrouw’ zegt, verdient ’mens met baarmoeder’ thans aanbeveling. Voor het bereiden van een broodje tartaar is vlees benodigd, dat voor 40% verantwoordelijk is voor de broeikasgassen die vrijkomen bij onze voedselproductie. Melk is afkomstig van koeien die tot een zowel energievretende als CO2-verhogende productie van 25 liter per dag zijn opgefokt, reden om dat evenmin te nuttigen. En vaststellen dat het mooi weer is kan natuurlijk helemáál niet meer.

Ingezonden brief in de Volkskrant: „Kunnen we stoppen met het gebruik van de term ’mooi weer’ voor buitensporig warme dagen in deze tijd van het jaar? Het is helemaal niet mooi. Klimaatverandering is misschien niet de enige onderliggende reden voor deze uitzonderlijke weersomstandigheden, maar speelt wel een rol. Berber de Bruin, Rotterdam.”

Excuses, ik rol nu even over de vloer.

Het zal toch geen angst of lafheid zijn? Natuurlijk niet, hoe kom ik daar nu weer bij

Goed, hier ben ik weer. Ik kijk naar buiten, zie mensen vrolijk voorbij kuieren in een t-shirt, besef dat het al eind oktober is en verdomd: nu barst ik ineens in huilen uit. Of zou dat meer met de afgelopen dagen van doen hebben, dat wil zeggen: met al het gekladder en gelijm waarmee de allernarcistische narcisten onder ons, oftewel de havermelkbrigade van Extinction Rebellion en aanverwante sektes, de aandacht willen vestigen op een probleem dat nota bene, gezien de rigoureuze maatschappelijke veranderingen die zelfs op korte termijn al gepland staan, allang ons aller aandacht heeft?

Nu lijmden ze zich weer vast aan Het Meisje met de Parel en wisten ze zich uiteraard onmiddellijk verzekerd van de steun van een columniste van diezelfde Volkskrant: „Te veel mensen zijn bozer over het niet-vernielen van kunst dan over het wel-verwoesten van de aarde.” Een waar stilistisch hoogstandje, die zin, maar daar gaat het mij nu even niet om. Ik dacht vooral: waarom plakken ze zichzelf eigenlijk alleen in West-Europa aan kunstwerken vast? Uit de laatste wetenschappelijke cijfers blijkt dat wij het in de strijd tegen de temperatuurstijging niet eens zo slecht doen, in tegenstelling tot China en Rusland. De uitstoot is daar nog steeds dramatisch en geloof me: zolang die landen zich niet aanpassen is iedere aanpak tot mislukken gedoemd.

Het zal toch geen angst of lafheid zijn? Natuurlijk niet, hoe kom ik daar nu weer bij. Ideetje, daarom: ze moeten het de volgende keer in het National Museum in Bejing doen, of nog beter: in de Tretjakov Gallery in Moskou, waar Composition VII van Kandinsky hangt. Ideaal vastlijmkunstwerk als je het mij vraagt. Dan wordt het weliswaar 40 jaar water en brood, maar hé: géén melk, en in oktober is het in Siberië hooguit 4 graden, dus geen mooi weer.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.