Meteen The Way We Were opgezet, na die rellen. Nee, niet de versie van dat mens van Streisand natuurlijk. Alleen Gladys Knight kan met dat nummer uitdrukking geven aan de hevige gevoelens van nostalgie die zondagavond in de straten van Amsterdam, Rotterdam en Den Haag bij mij werden opgeroepen.

If we had the chance to do it all again
Tell me, would we? Could we?

Nou en of! Nog zie ik de Mercury Monterey van buurman Ondringa in vlammen opgaan toen wij na de legendarische overwinning van Alkmaar ’54 op Sportclub Enschede de boel kort en klein sloegen. Het is van alle tijden om op die manier uiting te geven aan je blijdschap. Daarom ben ik het ook helemaal eens met de unieke denker Abdelkader Benali – getuige zijn tweets is hij er toch maar mooi als enige van op de hoogte dat Dilan Yeşilgöz staatssecretaris is en geen minister – dat er onversneden Marokkanen-haat werd geventileerd toen ook op het Mercatorplein bij hem om de hoek de overwinning van Marokko op België op de enige juiste wijze werd gevierd, namelijk met de verwoesting van andermans spullen.

Dat commentaar?

Racistischer kan het inderdaad niet.

Zo hoort het gewoon!

Nee, mensen, nee, nee, nee. Niet zo dom zijn om over Japan beginnen, waarvan de spelers na hun sensationele zege op Duitsland de kleedkamer spic en span achterlieten en waarvan de supporters de tribunes bovendien keurig opruimden. Ik hoor het u al zeggen: die zijn wél keurig opgevoed. Wilt u een verklaring voor het hoge zelfmoordcijfer in het land van de rijzende zon? Voilà! Belangrijke levensles: verwaarloos nooit je uitlaatklep. De Saudi’s schopten tenminste de deuren uit de kleedkamer nadat ze Messi c.s. hadden geklopt. En raad eens hoe hoog het zelfmoordcijfer dáár is?

Door wie wordt zijn liveverslag in de tussentijd steeds onderbroken? Niet door een eskimo

Dan citeer ik thans Galaten 6 uit het boek dat door deze supporters vermoedelijk niet al te vaak wordt opengeslagen: ’Wat een mens zaait, zal hij ook oogsten’. Wat is de oogst van de afgelopen decennia? Ditmaal beantwoord ik deze vraag, die de afgelopen jaren reeds ontelbare malen is gesteld, met een beschrijving van een VRT-opname van de sloopwerkzaamheden in Brussel, waarin de dienstdoende verslaggever ter plekke in gesprek is met de anchor man in de studio.

„Wie zijn dan die relschoppers?” hoort hij. „En waarom vinden zij het nodig om vandaag zo’n keet te schoppen?”

Dit is het antwoord van de razende reporter: „Wie dat zijn weten we natuurlijk niet precies, hè? Velen hebben hun gezicht bedekt met een sjaal of een zwarte doek. Ze zijn ook nog niet geïdentificeerd. Er is nog heel veel vreugde op straat ook gelukkig. Vaststaat dat het jongeren zijn, heel veel jongeren.”

Door wie wordt zijn liveverslag in de tussentijd steeds onderbroken? Niet door een eskimo, zal ik maar zeggen. En met welke vlaggen wordt er op de achtergrond gezwaaid? Geen Belgische, zal ik maar zeggen.

If he had the chance to do it all again
Tell me, would he? Could he?

Ik vrees het met grote vreze.

Het is de oogst van wat er gezaaid is.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.