Moeilijk dit, hoor. Ik wil een gebeurtenis beschrijven, maar kan dat niet al te expliciet doen. Het dient zo omvloerst mogelijk te geschieden, zoveel is mij die avond wel duidelijk geworden. Ik speel waarschijnlijk met mensenlevens als ik te veel openheid betracht.

Een en ander vond plaats in een niet geheel en al onbekend hotel/restaurant in een niet geheel en al onbekende Nederlandse gemeente, waar een niet geheel en al onbekende groep mensen logeerde die hun al dan niet dik belegde boterham al dan niet sinds mensenheugenis al dan niet als internationaal vermaarde muzikanten verdienen.

Zo dan maar.

Ik dineerde er met een man dan wel vrouw die er eveneens logeerde en voor die ene nacht een bedrag diende neer te tellen waarvan een echtpaar een week lang all inclusive aan de Turkse Rivièra zou kunnen verblijven, vluchten en transfers meegerekend wel te verstaan.

Tegen het einde van de avond, al dan niet buiten op het terras dat al dan niet aan het water is gelegen, werd onze conversatie door een serveerster dan wel ober onderbroken met de vraag of de tas die achter ons tegen de muur stond misschien van ons was.

„Tikt-ie?” vroeg ik, gevat als altijd.

Toen bleek dat het haar/hem ernst was beantwoordde ik de vraag toch maar bevestigend. De serveerster/ober hoofdknikte toen naar een in een donker pak geklede man dan wel vrouw even verderop, waarna wij de maaltijd beëindigden en vervolgens allebei géén kans kregen het etablissement via de daartoe bestemde route te verlaten.

Waarom werd ons dat niet toegestaan?

Ik vroeg het meerdere malen, maar iedereen hield zijn mond dicht.

Niemand mocht het weten!

De excuses die hem/haar al dan niet werden aangeboden waren al dan niet karig

Het wemelde er van de al dan niet nerveuze mannen dan wel vrouwen, al dan niet geuniformeerd. Dat staat sowieso vast. Als u het vermoeden zou uitspreken dat het er meer dan tien waren zou ik het bevestigen noch ontkennen. Ze hadden een hond bij zich, al dan niet zwart. Het beest snuffelde overal al dan niet op commando rond, terwijl ik al dan niet gedwongen werd het restaurant/hotel via de buitenkant, dus niet zoals gebruikelijk binnendoor, achter mij te laten.

Mijn tafelgenoot/-genote, daarentegen, die niet met mij mee ging maar vermoeid zijn/haar kamer wilde opzoeken, werd na lang wachten opgevangen door een hotelmedewerk(st)er die hem/haar via een doolhof waarbij al dan niet zelfs de keuken werd aangedaan naar een lift begeleidde.

Alles werd al dan niet gedaan om te voorkomen dat hij/zij de lobby betrad. Als hij/zij desgewenst een digestive had willen bestellen zou hij/zij die óók al dan niet op zijn/haar buik hebben kunnen schrijven. Niets extra’s werd hem/haar al dan niet gegund en de excuses die hem/haar de volgende ochtend al dan niet werden aangeboden waren al dan niet karig.

Volgens mij zijn wij die avond aan een ramp ontsnapt.

Maar waar?

En hoe?

Geen commentaar.

Iets heel anders: maandagavond werd het concert dat de Rolling Stones in Amsterdam zouden geven wegens corona van Mick Jagger afgelast.

Over wat ik toen dacht laat ik u na ampele overweging toch ook maar in het ongewisse.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.