Maar natúúrlijk heb ik een oplossing voor het olympische transgenderprobleem. Wat dacht je dan. Het laatste wat ik wil is de geschiedenis ingaan als een chagrijnige beroepsschamperaar die nooit iets opbouwends beweert. Als een soort Maarten van Rossem dus, maar dan knapper.

Leg ook meteen uit hoe het wél moet. Dat zeg ik altijd tegen mijn studenten aan de Faculteit voor Geestverruimende Wetenschappen in mijn stamkroeg. Ik wil het goede voorbeeld geven en dat doe ik ook in dit geval, dat weer eens actueel is dankzij het nieuws dat transgender Laurel Hubbard namens Nieuw-Zeeland als gewichthefster in de zwaargewichtklasse aan de Spelen in Tokio zal deelnemen.

Nou, ik zag foto’s van Laurel.

Die staat haar mannetje, hoor.

Sorry, sorry, sorry, ik zal vrijwillig duizend strafregels schrijven!

In de immer strijdbare LHBTenzovoorts-kringen juicht men de deelname van de 43-jarige Hubbard vanzelfsprekend toe. De concurrentie heeft er daarentegen problemen mee. „Iedereen die op hoog niveau heeft getraind voor gewichtheffen, weet dat deze specifieke situatie oneerlijk is voor de atleten”, zegt de Belgische Anna Van Bellinghen.

Laurel was vroeger een mannelijke gewichtheffer. In 2013 besloot hij een zij te worden en sindsdien is zij medicamenteus dusdanig behandeld dat zij qua hormoonhuishouding aan de IOC-normen voldoet, ofschoon experts erop blijven wijzen dat het toegelaten testosteronniveau op de Spelen „minstens vijf keer hoger is dan dat van een biologische vrouw.”

We gaan het net zoals bij de paardenraces en windhondenrennen doen

Dit is geval numero zoveel. In tennis-, golf- en atletiekkringen zijn er eveneens voorbeelden van. Altijd weerklinkt hetzelfde bezwaar als dat van Anna Van Bellinghen: oneerlijke concurrentie. En dat is het ook. De vrijheid van het individu gaat boven heel veel, maar in de topsport mag geen ongelijkheid worden gecreëerd. Daarom is er bijvoorbeeld ook een dopingcontrole.

Ja ja, we zijn allemaal gelijk. Ik zag een 3D-visualisatie van een embryo van vijf weken oud. „Let op de staart en het visachtige uiterlijk”, zei schrijver/wetenschapper Steve Stewart-Williams. „Alle embryo’s van gewervelde dieren zien er ongeveer zo uit. We divergeren naarmate we ons ontwikkelen. Mensen zijn gemodificeerde vissen.”

Fascinerend.

Ik ben een gemodificeerde vis, jij bent een gemodificeerde vis, Laurel Hubbard is een gemodificeerde vis en iedere klootzak of heilige, van welke kunne ook, is eveneens een gemodificeerde vis.

Een troostrijke gedachte, toch?

O ja, die oplossing. Ik zou ’m potdorie bijna vergeten. En dat terwijl-ie toch zo simpel is. We gaan het net zoals bij de paardenraces en windhondenrennen doen: we schaffen de verschillende categorieën af. Zoals de merries het tegen de hengsten opnemen en de teven tegen de reuen, zo binden de vrouwen voortaan de strijd aan met de mannen.

Gewoon gemodificeerde vissen tegen elkaar.

Eerlijker kan het niet en het scheelt een hoop geblèr.

Al wordt het in olympisch dorp een stuk minder gezellig.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.