Wat ook zo geweldig is aan het Nederlandse volk van nu: wij weten de dingen zo zeker. Zo’n mRNA-vaccin? Het heeft geen geheimen meer voor ons, net als het 5-3-2 systeem waarmee Frank de Boer onze jongens het veld instuurt.

Let wel, het gaat mij niet om wát wij vinden. Onze meningen lopen vaak mijlenver uiteen. Mij wordt vooral de adem benomen door de stelligheid waarmee wij onze standpunten aangaande van alles en nog wat verdedigen. Het is het aplomb waarmee wij onze stellingen poneren dat mij doet duizelen.

“Twijfel is de waakhond van het inzicht”, zei Confucius.

“De moeilijkheid met de wereld is dat de dommen zelfverzekerd zijn en de verstandigen met twijfel vervuld”, zei Bertrand Russell.

Zo zou ik nog wel een tijdje kunnen doorgaan, maar ik vrees dat het toch niet aan ons besteed is. Ik zet mijn Prisma van de Citaten daarom maar weer terug in de boekenkast en wijs u op het hedendaagse verhaal van de Val van de Opstandige Engel, zoals tot ons gekomen via de schandelijke, verschrikkelijke, krankzinnige link die hij legde tussen de hartstilstand van de Deense voetballer Christian Eriksen en de coronavaccinaties die hij zelfs genocide durft te noemen.

Dat verhaal is namelijk ons verhaal.

Wij kennen anno 2021 inderdaad geen twijfel meer.

Ook dat wisten onze 17.500.000 virologische bondscoaches hartstikke zeker

Voor één keer was ik er wel blij mee hoor, met dat verhaal. Daar niet van. Het is altijd beter wanneer iemand zichzelf als een hufterige, empathieloze proleet neerzet dan wanneer een derde dat doet. Dan heeft het toch minder zeggingskracht, zelfs indien hij Marc van Ranst heet. „Ik ben helemaal klaar met deze oplichter, en ik kan enkel maar suggereren dat iedere Nederlander deze kerel voorgoed vergeet. Finita la commedia”, zei de Belgische viroloog, die er overigens wél voor heeft doorgeleerd. Uiteraard onderstreep ik zijn woorden, ofschoon ik besef dat het eigenlijk niet meer nodig is. Nu dat andere handjevol politieke en opiniërende opruiers nog dat nog steeds een slaatje uit de vaccinatie-angst probeert te slaan door haar voortdurend te blijven aanwakkeren.

No worries, het komt vanzelf.

En dan nu, dames en heren luisteraars, het 5-3-2 systeem waarmee Oranje Oekraïne op de knieën dwong.

Weet u het nog?

Daar deugde vorige week nog helemaal, maar dan ook echt nog helemaal niks van. Ook dat wisten de 17.500.000 virologische bondscoaches die wij rijk zijn hartstikke zeker na die oefenwedstrijden tegen Schotland en Georgië. Nederland kon slechts 4-3-3 spelen en dan alleen zonder die kneus van De Roon op het middenveld.

En wat roepen wij nu, na de 3-2 overwinning op Oekraïne? Geweldig systeem, dat 5-3-2, want in feite is het dankzij die ‘stierende’ backs natuurlijk 3-5-2 en soms zelfs 3-3-4, en laten we wel wezen: de grandioze ballenafpakker Marten de Roon mag nooit van z’n leven worden vervangen.

Vraagje aan het Nederlandse volk: zou u elf Pieter Omtzigten opstellen?

Ik vrees het antwoord.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.