Nou, bedankt hoor, Johnny. Eindelijk was ik erin geslaagd oom Leo het plekje te geven waar hij thuishoort: in de vuilnisbak van mijn geheugen. En nu heeft de jongeheer De Mol de ex van zijn tante niet alleen als een ‘ongelooflijke klootzak’ omschreven, wat ik op zich nog kan billijken, maar ook als zijn Aangewaaide Oom.

Pardoes meldde oom Leo zich weer present.

Als er één man een Aangewaaide Oom was, zoals Johnny de aanvoerder van de inmiddels internationaal vermaarde bepotelaarsclub genaamd Boys of Holland in zijn talkshow Hlf8 spontaan noemde, dan was het mijn oom Leo wel.

Een van mijn Zeeuwse tantes heette Maartje, moet u weten. Onmiddellijk nadat zij nabij het Verdronken Land van Seafthinge het levenslicht had aanschouwd stond reeds vast dat zij op de huwelijksmarkt geen hoge ogen zou gooien (nogmaals dank voor deze uitdrukking, Eric Koch sr.). Maartje vulde haar dagen daarom maar als bibliothecaresse en bouwde intussen een vermogen op met de aandelen Koninklijke Olie die zij als twintiger reeds had verworven. Aangezien er geen directe nabestaanden waren begonnen wij, haar neven en nichten, na verloop van tijd voorzichtig op de erfenis te azen. En toen kwam plots, uit het niets, oom Leo aanwaaien. Hij wilde zogenaamd Moby Dick lenen, betoverde tante Maartje vervolgens met de meest fantastische verhalen over zijn uiteraard totaal verzonnen Zuid-Amerikaanse avonturen als fokker van het Peruaanse Paso-paard in het hart van de Inca-beschaving, huwde en ontmaagdde haar op haar 63ste („Als ik geweten had dat het zo mooi was, was ik er eerder aan begonnen”, bekende zij mijn moeder) en plukte tenslotte binnen enkele jaren haar bankrekening leeg, waarna hij weer met de noorderzon vertrok.

En zo waren er ook nog een Binnengeharkte Tante en een Zwabberende Zwager

Op naar de volgende tante.

Kijk, Johnny, dát was pas een Aangewaaide Oom.

En Maartje was zijn Binnengeharkte Tante.

Ik wéét ‘t niet, met die familie van mij. De De Molletjes zijn apart, maar wij kunnen er ook wat van. Zo had ik naast die Aangewaaide Oom en Binnengeharkte Tante een Zwabberende Zwager. Over zijn daden zou ik een boek kunnen schrijven, maar soms kun je er beter het zwijgen toe doen. Dat laat het maandblad Linda nu zien. Voor het volgende nummer stond het onderwerp ‘Gelukkig scheiden’ gepland en dat hebben ze toch maar geschrapt. Om die reden zie ik er, gegeven de omstandigheden (zelfs de verzamelde redactrices van Libelle hebben inmiddels kond gedaan van wat hun allemaal door het Verschrikkelijke Manwezen is aangedaan), ook vanaf om uit de doeken te doen wat mijn Omhooggevallen Schoonzuster allemaal heeft uitgespookt.

Wat verder te denken van mijn Ingestroomde Neef?

Zijn levensverhaal zou Geert Wilders wederom doen steigeren van ongepaste scoringsdrift. En dat gun ik ‘m gewoon niet na wat hij Dilan Yesilgöz heeft aangedaan.

Wist je trouwens, Johnny, dat ik ook een Weggewaaide Opa had?

Man, wat woei het hard destijds, bij dat crematorium.

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Abonneer je op de krant wanneer je ze direct wil lezen. Klik op het logo voor meer info.